Veel bestemmingen lenen zich prima voor een vakantie van één dag.

Tenerife verkennen met een huurauto

Om de paar jaar vlieg ik naar Tenerife. Niet om er twaalf dagen lang op hetzelfde strandbedje te liggen, maar vooral omdat dit Canarische eiland veel meer te bieden heeft dan zon, zee en resorts. Het vulkanische landschap kent meerdere gezichten. Op het ene moment rijd je door een kaal en bijna buitenaards landschap, even later slingert de weg door groene valleien, dennenbossen en gebieden waar bananenplantages het uitzicht bepalen. Verspreid over het eiland liggen dorpen en stadjes die het waard zijn om onderweg voor te stoppen.

En dan is er natuurlijk de Teide. Met 3715 meter is deze enorme vulkaan de hoogste berg van Spanje en vanaf grote delen van Tenerife nadrukkelijk aanwezig in het landschap. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit vanaf welke kant je richting het Parque Nacional del Teide rijdt. De route ernaartoe is minstens zo interessant als het gebied rond de vulkaan zelf. Onderweg veranderen het landschap, de begroeiing en het uitzicht voortdurend.

Tijdens iedere reis naar Tenerife huur ik daarom een auto. Hele dagen aan het zwembad of op het strand liggen is niet zo aan mij besteed. Zelfs niet wanneer ik verblijf in een uitstekend vijfsterrenhotel zoals Jardines de Nivaria in Costa Adeje. De ene dag wandel ik vanuit het hotel richting Playa de las Américas of Los Cristianos, een andere dag stap ik in de huurauto om een ander deel van Tenerife te ontdekken.

Ik begrijp het prima wanneer mensen vooral vanwege het aangename klimaat naar Tenerife vliegen en hun vakantie grotendeels aan het zwembad of op het strand doorbrengen. Ieder zijn ding. Tegelijkertijd vind ik het zonde om het eiland helemaal niet verder te bekijken. Tenerife is groot genoeg om telkens iets anders te laten zien en compact genoeg om op één dag een flinke ronde te kunnen rijden.

Dat is precies wat ik voor deze editie van In 12 uur ga doen. Geen poging om heel Tenerife in één dag af te vinken, want daarvoor is het eiland veel te groot en zijn de afstanden door het bergachtige landschap soms verraderlijk. Ik kies voor een route waarbij autorijden wordt afgewisseld met uitzichtpunten, korte wandelingen, dorpen en plekken waar ik wat langer wil rondkijken. Aan het einde van de dag wil ik vooral kunnen laten zien hoeveel verschillende kanten van Tenerife je met een huurauto in twaalf uur kunt ervaren.

Tenerife in 12 uur

7:30 uur – lekker buiten ontbijten

Na een heerlijke nacht sta ik tegen zeven uur op. Wat zijn goede bedden toch belangrijk op vakantie, hè? Ik spring onder de douche, kleed me aan en maak mezelf klaar voor een lange dag op pad. Buiten is het op dit vroege tijdstip al zo’n 20 graden en de zon laat zich volop zien. Dat belooft wat voor later vandaag.

Voor mij is er dan maar één logische plek om te ontbijten: buiten op het terras. Met een kop koffie erbij neem ik rustig de tijd, want ik hoef vandaag met niemand rekening te houden. Mijn vrouw en dochter hebben heel andere plannen. Zij kiezen ervoor om lekker uit te slapen en daarna een dagje bij het zwembad door te brengen. Ik krijg Tenerife vandaag dus helemaal voor mezelf.

Dat betekent ook dat ik mijn eigen tempo kan bepalen. Geen overleg over waar we stoppen, hoe lang we ergens blijven of wanneer het tijd is om terug te rijden. Na het ontbijt haal ik mijn spullen op en is het tijd om de huurauto in te stappen. Tenerife wacht.

7:30 uur - lekker buiten ontbijten

8:15 uur – op pad

Via Sunny Cars heb ik voor de hele vakantie een auto gehuurd. Dat doe ik tegenwoordig eigenlijk standaard. Zij bieden all-inclusive autoverhuur aan, waarbij de belangrijkste verzekeringen en de dekking van het eigen risico al geregeld zijn. Ik omschrijf het zelf graag wat eenvoudiger: een auto huren zonder gezeik.

Voor deze reis heb ik een knalrode Hyundai meegekregen. Niet bepaald onopvallend, maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Op een volle parkeerplaats hoef ik in ieder geval niet lang te zoeken waar ik hem ook alweer heb neergezet.

8:15 uur - op pad

Om 8:20 uur stap ik in en sluit ik mijn telefoon aan op Apple CarPlay. Google Maps verzorgt vandaag de navigatie. Dat vind ik op Tenerife wel zo prettig, want zodra je van de grote doorgaande wegen afgaat, krijg je regelmatig te maken met kronkelwegen, onverwachte afslagen en straatjes waar je liever niet verkeerd rijdt.

De route staat ingesteld en ik kan vertrekken. De eerste kilometers gaan nog door het toeristische zuiden van Tenerife, maar dat landschap zal vandaag meerdere keren compleet veranderen.

8:40 uur – Arona

Na een kort stukje over de snelweg TF-1 verlaat ik de drukte van de kust. Via de TF-28 en vervolgens de TF-51 rijd ik richting het binnenland van Tenerife. Nog geen halfuur nadat ik bij mijn hotel ben vertrokken, parkeer ik de auto in Arona.

8:40 uur - Arona

Het contrast met de badplaatsen aan de kust is groot. Hier geen rijen hotels, strandpromenades en toeristenwinkels, maar een rustig Canarisch dorp waar het dagelijkse leven de boventoon voert. Rond dit tijdstip is het nog heerlijk stil op straat. Af en toe loopt er iemand voorbij en verder hoor ik vooral de vogels. Precies dit soort plekken maken het voor mij interessant om met een huurauto het eiland in te trekken.

Ik wandel naar het historische centrum rond de kerk en het gemeentehuis. Aan dat gemeentehuis valt meteen het grote houten balkon op. Dit soort rijk uitgevoerde houten balkons zie je vaker bij traditionele gebouwen op de Canarische Eilanden en ze geven de gevel veel karakter.

Even verderop staat een bronzen beeld van een geestelijke. Het past bij de ingetogen uitstraling van het oude centrum. Ik blijf niet heel lang in Arona, maar neem wel de tijd om een rondje te lopen en wat foto’s te maken.

Arona

9:25 uur – Vilaflor

De weg richting Vilaflor wordt al snel een stuk bochtiger. Echt lastig rijden is het niet, al moet je natuurlijk wel blijven opletten. Voor de wielrenners die ik onderweg tegenkom, ligt dat anders. Zij werken zich meter voor meter omhoog en moeten duidelijk wat meer moeite doen om Vilaflor te bereiken dan ik met mijn huurauto.

Het landschap verandert ondertussen steeds meer. De bebouwing wordt schaarser, de hellingen steiler en ik merk aan alles dat ik verder het binnenland en de bergen in rijd. Vilaflor ligt op flinke hoogte en dat merk je niet alleen aan de route ernaartoe. Ook de omgeving oogt hier duidelijk anders dan rond Arona en de kust.

Vilaflor

Vilaflor

Eenmaal in Vilaflor parkeer ik de auto en loop ik het centrum in. Het is er rustig en dat bevalt me uitstekend. Rond de kerk liggen oude huizen met houten ramen en balkons en op verschillende plekken kijk je tussen de bebouwing door richting de bergen. Ik vind Vilaflor eerlijk gezegd mooier dan Arona. Het centrum voelt compacter en de combinatie van historische gebouwen, hoogteverschillen en het berglandschap eromheen spreekt me meer aan.

Vilaflor

De kerk vormt het belangrijkste herkenningspunt in het centrum. Binnen is het eenvoudig maar verzorgd, met een houten plafond, donkere kerkbanken en een rijk versierd altaar.

Vilaflor

10:10 uur – Teide Nationaal Park

Via de TF-21 rijd ik vanuit Vilaflor verder omhoog richting het Teide Nationaal Park. In eerste instantie bestaat het landschap vooral uit naaldbossen. De Canarische dennen groeien hier tegen de berghellingen en zorgen voor een verrassend groene omgeving. Naarmate ik hoger kom, staan de bomen steeds verder uit elkaar en verandert het landschap langzaam.

Canarische dennen

Na het passeren van het bord dat aangeeft dat ik het Parque Nacional del Teide binnenrijd, wordt die verandering steeds duidelijker. Groen maakt plaats voor een vulkanisch landschap waarin bruin, grijs en groen elkaar afwisselen. De weg slingert tussen rotsformaties en lavavelden door. Dit is het Tenerife waarvoor ik vandaag de bergen in ben gereden.

Parque Nacional del Teide

Bij Boca Tauce zit ik inmiddels op ongeveer 1980 meter hoogte. Het is zomer en daardoor is de temperatuur aangenaam, maar op deze hoogte kan het buiten de zomermaanden behoorlijk fris zijn. De omstandigheden hier hebben weinig meer te maken met die aan de kust waar ik vanochtend vertrok.

Parque Nacional del Teide

Ik stop bij Mirador Juan Évora. Hier is het contrast in het landschap goed zichtbaar. Aan de ene kant groeit nog lage begroeiing, terwijl iets verderop een bijna zwart lavaveld begint waar nauwelijks iets groeit. Het landschap lijkt daar van het ene op het andere moment compleet te veranderen.

Parque Nacional del Teide

Dit is ook een populair vertrekpunt voor wandelingen door het vulkanische landschap. Verschillende routes lopen vanaf hier richting andere delen van het nationale park. Daar heb ik vandaag geen tijd voor; ik wil nog veel meer van Tenerife zien.

wandelen in Parque Nacional del Teide

Wel bezoek ik het kleine Museo Juan Évora. De toegang is gratis en binnen krijg je uitleg over het leven van herders die vroeger in dit hooggelegen gebied verbleven. Het museum heb je vrij snel gezien, maar als korte tussenstop is het interessant.

Museo Juan Évora

Museo Juan Évora

Buiten blijkt er, ondanks het harde vulkanische landschap, genoeg leven te zijn. Op een rots zit een hagedis uitgebreid van de zon te genieten. Blijkbaar voelt die zich hier prima thuis.

hagedis

11:00 uur – bij de Pico del Teide

Ik vervolg mijn route over de TF-21 en merk dat het landschap onderweg nog grootser wordt. Lange rechte stukken worden afgewisseld met bochten tussen de rotsen. Regelmatig heb ik aan de linkerkant vrij zicht op de Pico del Teide. Met 3715 meter steekt de vulkaan ver boven de rest van Tenerife uit. Vanaf hier zie je pas goed hoe enorm die berg eigenlijk is.

route over de TF-21

route over de TF-21

Ook dichter bij de weg valt genoeg te bekijken. De rotsen hebben lang niet overal dezelfde kleur. Naast zwart en donkerbruin zie ik grijze, roodbruine en op sommige plekken zelfs groenachtige tinten. Samen met de verschillende soorten lava laat dat mooi zien hoeveel vulkanische activiteit dit landschap gevormd heeft. Het is een omgeving waarin ik voortdurend de neiging heb om de auto aan de kant te zetten voor een foto.

route over de TF-21

route over de TF-21

Rond de voet van de Teide kom ik in het drukste en populairste deel van het nationale park terecht. Een van de bekendste plekken is Roques de García, een verzameling grillig gevormde rotsen die recht uit het landschap omhoog lijken te komen. Vanaf de parkeerplaats kun je hier verschillende wandelingen maken. Ook zonder een lange route te lopen is er genoeg te zien. De wandelpaden brengen me tussen de rotsformaties en bieden verschillende uitzichten op de Teide.

Roques de García

Roques de García

Normaal gesproken zou ook de kabelbaan naar de Teide een logische stop zijn. Daarmee kun je in korte tijd tot vlak onder de top komen. Alleen is er één probleem waar je hier altijd rekening mee moet houden: wind. Op deze hoogte kunnen de omstandigheden heel anders zijn dan beneden aan de kust en bij te harde wind gaat de kabelbaan niet. Vandaag heb ik pech; hij is gesloten. Een rit naar boven zit er dus niet in.

Roques de García

Dat geeft me onverwacht wat extra tijd. In plaats van boven op de Teide te staan, zoek ik een plekje op het terras bij het bezoekerscentrum. Met een koud drankje voor me en de rotswanden rondom is dat bepaald geen straf.

drankje

12:00 uur – verschillende uitzichtpunten

Ik rijd verder over de TF-21, die dwars door het Teide Nationaal Park slingert. De weg voert me in noordoostelijke richting langs verschillende uitzichtpunten, de zogenaamde miradors. Het leuke is dat iedere stop weer een ander beeld van het nationale park laat zien. Soms draait het vooral om de vulkanische kleuren en vormen. Even later kijk ik uit over een groene helling of een laag wolkendek dat tegen de bergen blijft hangen.

Mirador El Tabonal Negro

Mijn eerste stop is Mirador El Tabonal Negro. Vanaf hier kijk ik uit over een uitgestrekt vulkanisch landschap met donkere lavavelden en kale berghellingen.

struik

De vegetatie is schaars, maar niet helemaal afwezig. Tussen al dat bruin en zwart groeit zelfs een struik vol kleine roze bloemetjes. Het zijn dit soort kleine kleuraccenten die laten zien dat de natuur ook op deze hoogte een manier vindt om te overleven.

Mirador El Tabonal Negro

Bij Mirador Montaña Limón verandert het uitzicht opnieuw. De verschillende bruin- en roodtinten in het landschap vallen hier extra op. In de verte blijft de Teide regelmatig zichtbaar, al merk ik dat er steeds meer bewolking rond de hogere delen van Tenerife ontstaat.

Mirador Montaña Limón

Dat wordt nog duidelijker bij Mirador Igueque. Hier kijk ik naar het punt waar het hoger gelegen vulkanische landschap overgaat in een dicht dennenbos. Daaronder hangt een dik pakket bewolking tegen de hellingen aan. Vanaf mijn positie kijk ik deels over de wolken heen, terwijl lager gelegen delen van Tenerife er middenin zitten. Zo zie je mooi hoe groot de hoogteverschillen op het eiland zijn.

Mirador Igueque

Mirador Igueque

Een van mijn favoriete stops langs deze route is Mirador La Tarta. De naam verwijst naar de rotswand die hier bijna op een aangesneden laagjestaart lijkt. Door verschillende vulkanische uitbarstingen zijn lagen met uiteenlopende kleuren en samenstellingen over elkaar heen afgezet. Erosie heeft ze vervolgens weer zichtbaar gemaakt. Zwart, grijs, beige, bruin en geel liggen hier in duidelijke banen boven elkaar. Je hoeft geen geoloog te zijn om te zien dat Tenerife in meerdere fases is opgebouwd.

Mirador La Tarta

Mirador La Tarta

Mirador La Tarta

Bij Mirador de Montaña Grande krijgt het landschap weer een ander gezicht. Ik kijk hier uit over de groenere zijde van Tenerife, met bossen op de hellingen en de wolken die vanaf zee het eiland binnendrijven. Het contrast met het droge en kale landschap rond de Teide kan nauwelijks groter zijn.

Mirador de Montaña Grande

Daarna begint de afdaling steeds duidelijker. De kale vlaktes verdwijnen en langs de TF-21 verschijnen opnieuw grote aantallen Canarische dennen. Binnen een relatief korte afstand ben ik van vrijwel boomloos vulkaanlandschap naar een dicht bos gereden.

Canarische dennen

13:30 uur – San Cristóbal de Laguna

Na al het vulkanische geweld en de vele kilometers door de bergen is het tijd voor iets totaal anders. Rond half twee arriveer ik in San Cristóbal de La Laguna, meestal kortweg La Laguna genoemd. Het is de tweede stad van Tenerife en wat mij betreft ook de mooiste. Waar Santa Cruz groter en drukker is, heeft La Laguna een historisch centrum waar ik veel liever een paar uur rondloop.

San Cristóbal de Laguna

Dat oude centrum staat sinds 1999 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. La Laguna werd aan het einde van de vijftiende eeuw gesticht en was lange tijd het bestuurlijke centrum van Tenerife. Het stratenplan was voor die tijd bijzonder, omdat het volgens een vooraf bedacht raster werd aangelegd. Dat stedenbouwkundige model werd later gebruikt bij de aanleg van verschillende koloniale steden aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Je loopt hier dus niet alleen tussen oude gebouwen; de stad heeft ook invloed gehad op de manier waarop delen van Latijns-Amerika werden ingericht.

San Cristóbal de Laguna

De historie is overal zichtbaar. Langs de straten staan huizen uit verschillende perioden, waarbij vooral de houten balkons direct mijn aandacht trekken. Die ken ik inmiddels van meer plaatsen op Tenerife, maar in La Laguna zie je daarnaast fraaie smeedijzeren balkons en zelfs volledig omsloten metalen erkers. Samen met de gele, blauwe, groene en roodbruine gevels levert dat genoeg redenen op om mijn camera voortdurend uit de tas te halen.

San Cristóbal de Laguna

La Laguna is tegelijkertijd geen openluchtmuseum. Hier zit de Universidad de La Laguna, waardoor de stad een flinke studentenpopulatie heeft. Dat zorgt normaal gesproken voor voldoende reuring, al merk ik daar midden op deze warme middag iets minder van. Het is duidelijk siëstatijd én het is hartje zomer, waardoor de studenten zomervakantie hebben.

Een flink aantal winkels is dicht en sommige straten zijn bijna leeg. De mensen die er wel zijn, zoeken vooral de schaduw op. De terrassen onder bomen en parasols doen dan ook aanzienlijk betere zaken dan de stoelen die in de volle zon staan.

San Cristóbal de Laguna

Na een hele ochtend onderweg te zijn geweest, begint mijn maag ondertussen ook iets van zich te laten horen. Ik heb vandaag even geen behoefte aan Canarische of Spaanse gerechten en beland daarom bij Daiko Sushi Bar. Een mens hoeft tenslotte niet iedere vakantiedag tapas, papas arrugadas en gegrilde vis te eten.

Daiko Sushi Bar

Daiko Sushi Bar

Daiko Sushi Bar

Ik bestel tonijnsashimi, gyoza en een portie sushi. Een onverwacht Aziatisch intermezzo tijdens mijn rondrit over Tenerife, maar het smaakt uitstekend.

San Cristóbal de Laguna

Daarna wandel ik verder richting Plaza de la Catedral, een van de centrale plekken in het historische centrum. Hier staat de Catedral de Nuestra Señora de los Remedios. De huidige kathedraal kreeg haar belangrijkste vorm in de negentiende en vroege twintigste eeuw, maar de religieuze geschiedenis van deze plek gaat veel verder terug. De lichte buitenkant oogt vrij ingetogen. Binnen is het beeld heel anders. Hoge zuilen, spitsbogen, glas-in-loodramen en een grote koepel geven de kerk veel meer grandeur dan de gevel doet vermoeden.

San Cristóbal de Laguna

San Cristóbal de Laguna

Na mijn bezoek aan de kathedraal loop ik zonder al te strak plan verder door de autoluwe straten. Dat werkt hier eigenlijk het beste. Ieder paar honderd meter kom ik wel een plein, kerk, binnenplaats of opvallende gevel tegen. Het tempo ligt door de warmte automatisch wat lager en daar heb ik vandaag weinig problemen mee.

San Cristóbal de Laguna

La Laguna bevestigt voor mij opnieuw waarom ik deze stad zo graag bezoek. Het is historisch zonder doods aan te voelen en groot genoeg om steeds iets nieuws te ontdekken. Alleen tijdens de siësta moet je accepteren dat een deel van de stad even op de pauzeknop heeft gedrukt.

La Laguna

15:45 uur – Candelaria

Het is inmiddels al wat later in de middag en de dag is aardig opgeschoten. Ik besluit mijn rondrit over Tenerife langzaam richting het hotel te sturen. Via de TF-5 en de aansluiting richting de TF-1 zak ik af naar de oostkant van het eiland. Mijn volgende stop is Candelaria, een kustplaats die ik tot de mooiere plaatsen van Tenerife reken.

Candelaria

Ik parkeer niet ver van het centrum en loop via de autovrije winkelstraat richting zee. Candelaria voelt duidelijk anders aan dan La Laguna. De historische bebouwing is hier minder dominant en de Atlantische Oceaan is vrijwel voortdurend dichtbij. Winkels, cafés en restaurants zorgen voor wat drukte, maar zodra ik richting de kust wandel, trekt vooral één bouwwerk mijn aandacht: de Basílica de Nuestra Señora de Candelaria.

Candelaria

Candelaria is een van de belangrijkste religieuze plaatsen van de Canarische Eilanden. De basiliek is gewijd aan de Virgen de Candelaria, de beschermheilige van de Canarische Eilanden. Die religieuze betekenis kom ik niet alleen in en rond de kerk tegen. Ook elders in het centrum zie ik verwijzingen, waaronder religieuze straatkunst. Een muurschildering met de Maagd van Candelaria vormt een opvallend contrast met de verder vrij eenvoudige bebouwing eromheen.

Candelaria

Voor de basiliek ligt het grote Plaza de la Patrona de Canarias. Mijn aandacht gaat daar vooral uit naar de negen grote bronzen beelden langs de zeekant. Ze stellen de Menceyes voor, de negen koningen van de Guanches. Tenerife was vóór de Spaanse verovering aan het einde van de vijftiende eeuw verdeeld in negen afzonderlijke gebieden, ieder met een eigen leider. De beelden staan op grote stenen sokkels en kijken uit over de oceaan. Samen vormen ze een van de meest herkenbare plekken van Candelaria.

Candelaria

Vanaf het plein loop ik nog een stukje langs het water. De kust is hier totaal anders dan bij de bekende zandstranden in het zuiden. Geen goudgeel zand, maar een donker vulkanisch strand met zwarte kiezels en zand. De zee is vandaag behoorlijk onrustig en de golven rollen met flink wat kracht richting de kust. Toch liggen er mensen te zonnen en zoeken anderen verkoeling in het water.

zwart strand in Candelaria

Die combinatie van oceaan, zwarte stranden, religie en de geschiedenis van de oorspronkelijke bewoners maakt Candelaria interessant genoeg voor een tussenstop. Ik blijf er geen uren, maar loop een flink rondje door het centrum en langs de kust. Daarna is het tijd om de auto weer op te zoeken.

Candelaria

Vanaf hier wijst de neus van mijn knalrode Hyundai steeds nadrukkelijker richting het zuiden. De dag zit er nog niet helemaal op, maar na de bergen, vulkanen, steden en dorpen van vandaag begint het vooruitzicht van mijn hotel en een koud drankje inmiddels behoorlijk aantrekkelijk te worden.

17:00 uur – Pirámides de Güímar

Mijn laatste stop van vandaag ligt maar een klein stukje landinwaarts. Rond vijf uur arriveer ik bij Pirámides de Güímar, een etnografisch park dat vooral bekendstaat vanwege zes opvallende terrasvormige bouwwerken van lavasteen. Na een dag vol vulkanische landschappen, oude steden en kustplaatsen sluit deze plek eigenlijk mooi aan bij alles wat ik onderweg gezien heb.

Pirámides de Güímar

Over de oorsprong van de piramides is jarenlang flink gespeculeerd. De Noorse ontdekkingsreiziger Thor Heyerdahl raakte in de jaren negentig geïnteresseerd in de bouwwerken en zag overeenkomsten met piramidevormige constructies elders in de wereld. Hij onderzocht onder meer de mogelijke astronomische oriëntatie ervan. Archeologisch onderzoek wijst er echter op dat de huidige bouwwerken waarschijnlijk van na de Spaanse verovering dateren en vermoedelijk in de negentiende eeuw zijn aangelegd. De stenen kwamen vrij toen boeren landbouwgrond geschikt maakten en werden vervolgens opgestapeld. Rond de locatie zijn wel oudere resten gevonden die aantonen dat de Guanches dit gebied al eeuwen eerder gebruikten. Juist die combinatie van feiten, theorieën en verhalen maakt het park interessant.

Pirámides de Güímar

Ik wandel tussen de verschillende terrassen door en bekijk de muren van dichtbij. Ze bestaan uit donker vulkanisch gesteente dat zonder veel opsmuk op elkaar is gestapeld. Vanaf enige afstand krijgen de verschillende niveaus duidelijk de vorm die de naam ‘piramides’ verklaart.

Pirámides de Güímar

Er lopen verschillende thematische routes door het park. Ik kies onder meer voor de vulkanische route, die uitlegt hoe de Canarische Eilanden door vulkanische activiteit zijn ontstaan. Na mijn rit door het Teide Nationaal Park van vanochtend is veel daarvan inmiddels behoorlijk herkenbaar. Onderweg staan informatiepanelen over gesteenten, vulkaanuitbarstingen en onder meer obsidiaan.

Pirámides de Güímar

Ook zijn er verschillende tentoonstellingen te bekijken. Een belangrijk deel gaat over Thor Heyerdahl en zijn expedities. Modellen van zijn bekende rieten vaartuigen laten zien hoe hij probeerde aan te tonen dat volkeren in de oudheid veel grotere afstanden over zee konden afleggen dan lang werd aangenomen. Daarnaast zijn er exposities over culturen uit verschillende delen van de wereld en over de geschiedenis van de Canarische Eilanden.

Pirámides de Güímar

Verspreid over het park staan ook beelden en reconstructies die verwijzen naar zowel de Spaanse verovering als precolumbiaanse beschavingen. Daardoor gaat een bezoek uiteindelijk veel verder dan de vraag wie de piramides van Güímar heeft gebouwd.

Pirámides de Güímar

Ik heb niet heel veel tijd meer voordat het park sluit en loop daarom in een redelijk stevig tempo mijn ronde. Dat past vandaag eigenlijk wel. Inmiddels heb ik er bijna een complete werkdag aan sightseeing opzitten.

Als ik tegen sluitingstijd weer naar de parkeerplaats wandel, vind ik het mooi geweest. Nog één keer stap ik in mijn rode Hyundai. Vanaf Güímar gaat het via de TF-1 terug richting Costa Adeje. Geen volgende bezienswaardigheid meer, maar het zwembad, een douche en waarschijnlijk iets kouds te drinken.

18:30 uur – terug in het hotel

Vanuit Güímar is het nog ongeveer drie kwartier rijden naar Costa Adeje. Klokslag half zeven parkeer ik de huurauto bij het hotel en loop ik naar onze kamer. Van mijn vrouw en dochter ontbreekt ieder spoor. Die liggen kennelijk nog altijd bij het zwembad. Geef ze eens ongelijk, want volgens mijn weerapp is het op dit tijdstip nog altijd 29 graden.

18:30 uur - terug in het hotel

Na zo’n dag in de auto en op pad klinkt dat zwembad eigenlijk helemaal niet verkeerd. Ik trek mijn zwembroek aan en zoek de dames op. Tijd voor een frisse duik, een koud biertje en vooral even helemaal niets. Daarna nog douchen en omkleden. De dag zit erop en mijn benen vinden dat inmiddels ook.

18:30 uur - terug in het hotel

20:00 uur – uit eten

Na het douchen en omkleden lopen we via de boulevard richting het oudere deel van Costa Adeje. Onderweg passeren we shopping center Fañabé. Zoals op zoveel toeristische plekken staan hier ook weer illegale straatverkopers die namaaktassen, zonnebrillen en van die kleine parasolletjes voor op je hoofd proberen te slijten aan voorbijgangers. Niet direct waar ik warm voor loop, maar het hoort blijkbaar bij het avondbeeld van deze boulevard.

20:00 uur - uit eten

De zon staat inmiddels laag boven de horizon. We stoppen even en kijken hoe het licht steeds warmer wordt en de lucht langzaam verkleurt. Op zee vaart een zeilboot voorbij, precies op het goede moment voor een foto. Soms hoef je op vakantie niet meer te doen dan even stil te staan en te kijken.

20:00 uur - uit eten

20:00 uur - uit eten

Daarna lopen we door naar El Horno de Neptuno, een tapasrestaurant dat zeer goede recensies krijgt. Het terras kijkt uit over Playa de Pinta en het HOVIMA La Pinta Beachfront Family Hotel.

HOVIMA La Pinta Beachfront Family Hotel

We bestellen verschillende gerechtjes om samen te delen. Onder meer vis, garnalen, tonijn, kaas, aardappeltjes en andere kleine gerechten komen op tafel. Alles ziet er verzorgd uit en belangrijker: het smaakt erg goed.

verschillende gerechtjes

verschillende gerechtjes

verschillende gerechtjes

verschillende gerechtjes

verschillende gerechtjes

Na zo’n lange dag is dit precies waar ik zin in heb. Geen haast meer, geen route meer en geen klok die bepaalt wanneer ik weer verder moet. Gewoon rustig eten terwijl het buiten langzaam donker wordt.

22:00 uur – drankje op het terras

Tegen tien uur verlaten we voldaan het restaurant en lopen we terug de boulevard op. De temperatuur is nog steeds aangenaam en overal om ons heen zitten de terrassen vol. Naar het hotel gaan kan altijd nog. We kiezen daarom nog een terras uit voor een laatste drankje. Even zitten, mensen kijken en napraten over de dag. Daarna is het mooi geweest. Morgen zien we wel weer verder. Deze dag op Tenerife was in ieder geval zeer geslaagd.

22:00 uur - drankje op het terras

Soortgelijke berichten