4:45 uur – opstaan
Het is de vierde dag op Aruba, waardoor ik nog in een soort van tussenfase tussen twee tijdzones leef. Heb er bewust voor gekozen om de eerste dagen op Aruba nog niet al te laat op te staan, zodat het geen pijn doet als ik er vroeg uit moet. Het plan is om de dag te starten met het beklimmen van de Hooiberg. Dat klinkt dramatischer dan het is, maar dat lees je iets verderop wel.
5:15 uur – naar de Hooiberg
Na een snelle douche en een kop koffie, stap ik in de auto naar de Hooiberg. Ik slaap in de wijk Bubali, in Bubali Bliss Studios & Villas om precies te zijn, dat op ongeveer een kwartier rijden van het begin van de Hooiberg Hiking Trail ligt. Het is nog pikkedonker. Dat is onvermijdelijk als je de zonsopkomst op de top van de Hooiberg wilt ervaren.
Iets na half zes heb ik het begin van de Hooiberg Hiking Trail gevonden, mede dankzij het kunstlicht dat gebruikt wordt door mensen die het pad al deels opgelopen hebben.
Met behulp van de flashlight-functie op mijn telefoon vind ik snel het begin van het wandelpad. Daarna neemt het maanlicht het over. Het is technisch gezien geen uitdaging om de Hooiberg te beklimmen. Je kunt de klim naar ongeveer 165 meter boven zeeniveau maken via een trap die bestaat uit ongeveer 587 treden. Het vraagt wel iets van je conditie, maar gelukkig zijn er onderweg rustpunten.
5:55 uur – boven op de berg
Na ongeveer twintig minuten sta ik op de top van de Hooiberg. Dat is sneller gegaan dan verwacht, misschien doordat je op dit moment van de dag niet onder een zinderende zon naar boven hoeft te klauteren? Eenmaal boven aangekomen is het even zoeken naar de juiste plek voor het uitzicht. Het pad leidt in eerste instantie naar het antennegebouw dat bovenop de Hooiberg staat. Doordat het nog donker is, zie ik niet direct het paadje naar het uitzichtpunt.
Vanaf het uitzichtpunt kijk je uit over het noordelijke deel van Aruba. Ik ben hier niet alleen: in totaal hebben zo’n tiental mensen vanochtend de klim naar de top van de Hooiberg gemaakt. Grappig feitje is dat ik een goede zakenrelatie uit Nederland tegenkom op deze plek. Hij is hier op vakantie met z’n vriendin en besloot om vanochtend ook de Hooiberg op te gaan. Leuk feit is dat dit het vierde continent is waar ik hem zie, na Europa, Afrika en Azië.
We wachten totdat de zon opkomt en genieten van het uitzicht. Nadat de zon boven de horizon zichtbaar is geworden, zijn we getuige van een speciaal moment: een man vraagt zijn vriendin ten huwelijk en zij zegt ‘ja’. Leuk moment om de dag mee te beginnen.
De wandeling naar beneden gaat een stuk gemakkelijker dan naar boven. De zwaartekracht werkt nu mee, in plaats van tegen. Dat het nu volop licht is, werkt ook mee. Binnen een kwartier sta ik bij mijn huurauto en keer ik terug naar mijn hotel.
7:20 uur – ontbijt
Voor het ontbijt ben ik teruggereden naar mijn appartementje bij Bubali Bliss Studios & Villas en snel even langs het om 7:00 u geopende Super Food Plaza gereden voor een kop koffie en broodjes. Ik eet mijn ontbijt lekker buiten op, met uitzicht op het zwembad. Het is een echt Nederlands ontbijt: bruine bolletjes met beleg. Behalve van een goede cappuccino geniet ik ook van koel water. Daarvoor gebruik ik het lekkere kraanwater van Aruba, dat ik in een karaf gekoeld heb in mijn koelkast.
Tegen achten stap ik in de Jeep om naar het nationaal park Arikok te gaan. Het advies is om daar vroeg naartoe te gaan. Het niet-vrij-toegankelijke natuurgebied gaat ’s morgens om 8:00 uur open. Ik ben dus mooi op tijd.
8:20 uur – bezoek aan Arikok
Ik ga het Arikok National Park langs de noordwestelijke hoofdingang naar binnen. Daar moet ik eerst bij het bezoekerscentrum entreegeld betalen. Momenteel bedraagt dat 22 dollar per volwassene, nog geen 20 euro. De entree wordt gebruikt voor natuurbeheer, educatie en het onderhoud van het park. Ik krijg een polsbandje om, als bewijs van betaling, en krijg een plattegrondje mee waar de routes en hoogtepunten van Arikok op te zien zijn.
Arikok beslaat bijna twintig procent van Aruba en laat een totaal andere kant van het eiland zien dan de stranden aan de westkust. Hier draait het om droge heuvels, cactussen, ruige kustlijnen, grotten, baaien en oude rotstekeningen. Het park beschermt niet alleen bijzondere landschappen, maar ook planten- en diersoorten die typisch zijn voor Aruba.
8:45 uur – uitzicht op de oostkust
Omdat ik met een 4×4 met terreinkwaliteiten rijd, mag ik op de onverharde en hobbelige route naar Conchi rijden. Met een normale huurauto moet je dat niet doen; het levert gegarandeerd schade op. Na ruim een kwartier rijden zie ik de oostkust liggen. Die heeft een beduidend ander karakter dan de westkust. Ik stap uit om van het uitzicht te genieten en een paar foto’s te maken.
9:00 uur – Conchi
Na een redelijk korte rit kom ik aan bij Conchi, beter bekend als de Natural Pool. Dit natuurlijke bassin wordt omringd door rotsen, waardoor het zeewater hier relatief rustig blijft, zelfs als de oceaan eromheen onstuimig is. Ik parkeer de auto en loop naar beneden.
De laatste meters naar beneden vragen wat oplettendheid, maar eenmaal aangekomen zie je meteen waarom dit zo’n populaire plek is. Het water klotst via de rotsen naar binnen, wat een spectaculair effect geeft. Afhankelijk van de omstandigheden kun je hier een verfrissende duik nemen, al is het altijd verstandig om goed naar de zee te kijken en geen risico’s te nemen bij hoge golven.
Ik kies ervoor om deze ervaring niet aan mij voorbij te laten gaan en klauter over de rotsen het natuurlijke zwembad in. Mijn camera, smartphone en droge kleding laat ik goed in het zicht liggen. De verwachting dat er niets mee zal gebeuren en de reputatie dat Aruba een veilig eiland is, worden vandaag hier bevestigd.
10:00 uur – terug via de hobbelige route
De route naar Conchi is niet circulair, dus ik moet via hetzelfde hobbelige pad terugrijden naar het beginpunt. Ben inmiddels wel gewend aan deze manier van rijden. Het is niet comfortabel, maar zolang je je snelheid beperkt en de grootste kuilen ontwijkt, is het met een Jeep Wrangler prima te doen. Ik begrijp wel waarom je hier niet met een normale auto mag rijden.
Onderweg kom ik nog een paar geiten tegen. Je merkt dat zij niet onder de indruk zijn van de aanwezigheid van auto’s. Ze blijven rustig staan grazen.
Vlak voordat ik bij het bezoekerscentrum aan zou komen, sla ik linksaf om de verharde route door het park te nemen. Dit deel is inderdaad prima te doen, mits je goed oplet bij de snelheidsremmende drainedips die je veel tegenkomt. Ga je daar je hard in, dan beschadig je vrijwel zeker de voorkant van je auto. Met mijn Jeep heb ik daar minder last van, maar ik matig voor het comfort wel mijn snelheid.
10:45 uur – Dos Playa
Na een kilometer of vijf sla ik linksaf, een gravelweg in. Deze onverharde weg is met normale auto’s prima te doen en leidt naar Dos Playa, een van de bekendste stranden aan de oostkust van het eiland.
Dos Playa bestaat, zoals de naam al doet vermoeden, uit twee naast elkaar gelegen stranden. De zee is hier ruig en de stroming sterk, waardoor zwemmen meestal wordt afgeraden. Juist die krachtige golven maken dit wel een geliefde plek voor ervaren surfers. Ik blijf hier vooral even staan om het landschap in me op te nemen. Het contrast met de rustige westkust kan bijna niet groter zijn.
Je mag hier niet zwemmen, maar ik zie wel een surfer die op zoek is naar wat extra uitdaging. Die krijgt hij hier, neem dat maar van mij aan. Knap dat hij eerst een stukje weg weet te zwemmen, vervolgens op zijn surfplank weet te gaan staan en zichzelf op de ruwe golven prima staande weet te houden.
11:05 uur – Boca Prins
Aan de oostkust komen, in tegenstelling tot de westkust van Aruba, zandduinen voor. De Boca Prins duinen vormen één van de bekendste plekken waar je dit landschap goed kunt zien.
De duinen zijn hier ontstaan door het samenspel van wind en zee, waarbij het zand zich ophoopt tegen de rotsachtige kust. Dat levert een bijzonder beeld op: hoge zandheuvels die bijna direct overgaan in de ruige oceaan. Je kunt een stuk de duinen oplopen, al merk je al snel hoe zwaar dat is in het losse zand en de warmte.
Onderaan ligt een strand dat er op het eerste gezicht aantrekkelijk uitziet, maar schijn bedriegt. De zee is hier vaak onstuimig en de stroming sterk, waardoor zwemmen wordt afgeraden. Net als bij Dos Playa kom je hier vooral voor het uitzicht en het gevoel dat je aan de ruige kant van Aruba staat, ver weg van de rustige stranden aan de andere kant van het eiland.
11:45 uur – Fontein Cave
De volgende stop is bij de Fontein Cave, één van de bekendste grotten van Aruba. Fontein Cave ligt verscholen in het landschap van Arikok. Deze grot staat vooral bekend om de rotstekeningen van de oorspronkelijke bewoners van het eiland.
Binnen zie je op verschillende plekken eenvoudige tekeningen die honderden jaren geleden zijn aangebracht door de Arawak-indianen. De afbeeldingen bestaan uit symbolen en figuren, waarvan de exacte betekenis niet altijd duidelijk is, maar die wel laten zien dat deze plek al lang vóór het toerisme belangrijk was.
De grot zelf is relatief eenvoudig toegankelijk. Via een trap loop je naar binnen, waar het meteen een stuk koeler is dan buiten. Het licht valt op een paar plekken naar binnen, wat zorgt voor een bijzondere sfeer. Je hoeft hier geen lange tijd door te brengen, maar het is wel een interessante stop om iets mee te krijgen van de vroege geschiedenis van Aruba.
12:10 uur – Quadirikiri Cave
Na Fontein Cave rijd ik door naar Quadirikiri Cave, een grot die weer een heel ander karakter heeft. Waar Fontein Cave vooral bekendstaat om de rotstekeningen, draait het hier meer om licht en ruimte.
De grot bestaat uit meerdere kamers die met elkaar verbonden zijn. In het plafond zitten openingen waardoor het zonlicht naar binnen valt. Dat zorgt voor mooie lichtbundels die op de vloer en de rotswanden terechtkomen. Vooral rond het middaguur is dat effect goed zichtbaar.
Via een smalle trap en enkele doorgangen kun je een groot deel van de grot verkennen. Het is geen lange wandeling, maar je moet hier en daar wel even opletten waar je loopt. Wat deze grot bijzonder maakt, is het contrast met de droge, felle buitenwereld. Binnen is het koeler en rustiger, met alleen het geluid van druppelend water en je eigen voetstappen.
12:40 uur – park weer uit
Via een onverharde weg langs de windmolens rijd ik richting het zuidoosten om het Arikok National Park weer te verlaten. Dit deel van het park voelt wat opener en minder ruig dan de oostkust, al blijft het landschap droog en uitgestrekt.
Bij de zogeheten ‘Vader Piet’-uitgang rijd ik het natuurgebied uit. Vanaf hier merk je meteen dat je weer terugkomt in het meer bewoonde deel van Aruba. De overgang van ruige natuur naar de bewoonde wereld gaat hier vrij abrupt, wat nog eens benadrukt hoe afwisselend het eiland eigenlijk is.
12:55 uur – het blauwe anker
Ten zuiden van het park rijd ik naar Seroe Colorado. Daar staat een bekende bezienswaardigheid van het eiland: het zogeheten rode anker. Dit anker is al jaren een herkenbaar punt in het landschap en wordt vaak in één adem genoemd met de geschiedenis van San Nicolas en de familie achter Charlie’s Bar.
Alleen is het anker op dit moment tijdelijk niet rood. Ter gelegenheid van het jubileum van de Arubaanse vlag is het overgeschilderd in de kleuren blauw, geel en rood. Daardoor oogt het nu totaal anders dan op de meeste foto’s die je online ziet.
Het anker staat op een plek waar je een weids uitzicht hebt over de ruige zuidoostkust. Net als op veel plekken in dit deel van Aruba zie je hier weinig bebouwing en overheerst de natuur. Het is geen stop waar je lang blijft, maar wel een korte halte die iets toevoegt aan het verhaal van het eiland en zijn geschiedenis. Net als veel passanten maak ik een aantal foto’s van het anker en de omgeving.
13:05 uur – gestrand met de auto
Na het maken van de foto’s stap ik in de auto, wil de auto starten en er gebeurt niets. De foutmelding die ik op het display krijg en het geluid dat ik hoor, lijkt erop te duiden dat er een probleem is met de accu. Ik bel Royal Car Rental Aruba, die de door mij via Sunny Cars gehuurde auto heeft geleverd. Ze gaan iemand sturen om het op te lossen. Wachten in de auto is zonder airco geen optie. Dan is het buiten de auto en in de zon eigenlijk aangenamer, dankzij de hier altijd aanwezige wind.
13:15 uur – Boca Grandi
De wachttijd dood ik door naar Boca Grandi te lopen, dat een paar honderd meter verderop ligt.
Boca Grandi staat bekend om de wind en de stroming, waardoor het strand vaak in trek is bij kitesurfers. Op dit moment zie ik er echter geen. In plaats daarvan liggen er een paar mensen in het water. Door de vorm van de baai lijkt het hier vandaag relatief rustig, al blijft het een plek waar je goed moet opletten als je gaat zwemmen.
Wat deze plek vooral bijzonder maakt, zijn de intense kleuren. Het witte zand, het heldere blauw van de zee en de lucht die daar naadloos in over lijkt te gaan, zorgen voor een sterk contrast. Ik blijf hier even staan om dat in me op te nemen. Soms heb je niet meer nodig dan een paar minuten kijken om te beseffen hoe anders dit deel van Aruba is.
13:45 uur – auto omgeruild
Ongeveer veertig minuten na mijn telefoontje arriveren de hulptroepen. In dit geval een medewerker van het autoverhuurbedrijf, die in een andere auto komt aanrijden met een set om de accu te activeren. Daarmee krijgt hij mijn auto weer aan de praat, al voelt het op dat moment al als mijn voormalige auto.
Na een korte check besluiten we om geen risico te nemen en de auto direct om te ruilen. Binnen enkele minuten haal ik mijn spullen eruit en stap ik over in de vervangende auto. Het is snel en praktisch geregeld, waardoor ik mijn dag zonder al te veel vertraging kan vervolgen.
Onderweg kom ik eerst nog een paar ezels tegen, die zich totaal niets aantrekken van het verkeer. Ze blijven gewoon onverstoord op de weg staan. Ezels kom je op Aruba vaker tegen, vooral in de meer afgelegen delen van het eiland. Ze stammen af van dieren die vroeger werden gebruikt op plantages en leven tegenwoordig grotendeels in het wild.
14:00 uur – drankje op Baby Beach
Eigenlijk was ik van plan om Arikok National Park opnieuw in te gaan om Cunucu Arikok en Miralamar te bezoeken. Door het oponthoud besluit ik mijn planning aan te passen. De drie flesjes water die ik bij me had, zijn inmiddels op en ik heb vooral behoefte aan iets kouds te drinken. Ik rijd daarom door naar Baby Beach.
Baby Beach staat bekend als één van de mooiste stranden van Aruba, vooral vanwege het ondiepe en rustige water dat zich als een lagune uitstrekt langs het strand. Daardoor is het een populaire plek, en ik merk dat het hier inmiddels een stuk drukker is dan bij eerdere bezoeken.
Ik loop naar Big Mama’s Grill en bestel een ginger ale. Die kost me 5 dollar, waarvan 1 dollar fooi is. Onder het genot van een koud drankje in mijn hand neem ik even de tijd om bij te komen en het uitzicht op de helderblauwe zee in me op te nemen.
14:35 uur – Johnny cake met kabeljauw
Mijn lunch bestond uit twee broodjes besmeerd met pindakaas, die ik vanochtend meegenomen had vanuit mijn accommodatie. Die broodjes heb ik op tijdens het wachten op hulp voor de huurauto. Op het moment dat ik op het parkeerterrein bij Baby Beach naar mijn auto loop, zie ik een kleine kraam staan waar verse Johnny Cakes verkocht worden.
Ik laat de kans niet lopen om deze Arubaanse lekkernij uit te proberen. Een Johnny Cake is een soort gefrituurd broodje dat van binnen zacht is en van buiten licht krokant. Hij wordt vaak gevuld met hartige ingrediënten. Ik kies voor een variant met gezouten kabeljauw, een combinatie die op Aruba veel voorkomt.
De smaak is vol en licht zout, met een zachte structuur die goed samengaat met de vis. Het is simpel eten, maar juist daardoor erg lekker. Dit is typisch zo’n lokale snack die je makkelijk over het hoofd ziet, maar die je bezoek aan Aruba net wat completer maakt.
15:15 uur – de mooie muurschilderingen in San Nicolas
Het is langzaamaan tijd om weer richting het noorden te rijden. Dat doe ik via Route 1, de hoofdweg van Aruba, die mij al snel door San Nicolas voert. Deze tweede stad van Aruba, die eigenlijk meer als een dorp aanvoelt, heeft de afgelopen jaren een duidelijke verandering doorgemaakt.
Onderweg zie ik al verschillende muurschilderingen opduiken. Grote, kleurrijke kunstwerken die complete gevels bedekken en meteen opvallen in het straatbeeld. Het is duidelijk dat San Nicolas zich ontwikkeld heeft tot dé plek voor street art op Aruba.
Ik rijd er dit keer rustig langs en beperk het bij kijken vanuit de auto. De uitgebreide wandeling langs de muurschilderingen, de zogeheten Art Walk, bewaar ik voor een andere dag. Dat is iets waar je echt even de tijd voor moet nemen, en die heb ik vandaag simpelweg niet meer.
15:45 uur – Natural Bridge
Ter hoogte van Balashi, net voorbij Spaans Lagoen, sla ik rechtsaf Route 4 op, om weer richting de oostkust van Aruba te rijden. Daar wil ik de Natural Bridge gaan bezoeken. In 2005, tijdens mijn eerste reis naar Aruba, kon je hier nog de grote Natural Bridge bewonderen. Die stortte enkele maanden later plots in. Gelukkig gebeurde dat ’s nachts, zodat er geen dodelijke slachtoffers vielen.
Wat je nu ziet, zijn de restanten van die ingestorte brug en een kleinere variant die iets verderop ligt, vaak de “Baby Bridge” genoemd. Ook zonder de grote boog is dit een indrukwekkende plek. De zee slaat hier met kracht tegen de rotsen, wat goed laat zien hoe dit soort natuurlijke bruggen in de loop van de tijd ontstaan én weer verdwijnen.
Het is een plek waar je niet lang hoeft te blijven, maar die wel een stukje recente geschiedenis van Aruba en de kracht van de natuur laat zien.
16:10 uur – Bushiribana-ruïnes
Even verderop langs de ruige noordkust kom ik uit bij de Bushiribana Gold Mill Ruins. Deze overblijfselen van een oude goudsmelterij vormen een opvallend contrast met het verder kale landschap.
De ruïnes stammen uit de 19e eeuw, toen Aruba korte tijd een goudkoorts kende. Het gewonnen goud werd hier verwerkt, voordat de activiteiten uiteindelijk weer stilvielen. Wat overbleef, zijn de stenen muren die nu nog overeind staan en een goed beeld geven van hoe het complex er ooit uitgezien moet hebben.
Je kunt vrij tussen de restanten doorlopen en van dichtbij bekijken hoe het geheel is opgebouwd. Tegelijkertijd heb je hier een mooi uitzicht over de oceaan, waar de golven tegen de rotsachtige kust slaan.
16:45 uur – even chillen in het zwembad
Wat zo fijn is aan Bubali Bliss, is dat het een kleinschalige accommodatie is. Daardoor heb je het zwembad vaak voor jezelf alleen en voelt het al snel als een privézwembad.
Ik kies ervoor om aan het einde van de dag even te genieten van een momentje voor mezelf. Het water is nog iets warmer dan de zee, waardoor ik er ook hier zo in loop. Na een dag vol indrukken is dit precies wat ik nodig heb: even niets hoeven en gewoon ontspannen.
18:30 uur – sunset op Eagle Beach
Voor de zonsondergang loop ik naar Eagle Beach. Vanuit Bubali Bliss is dat nog geen kwartiertje lopen voordat je op het strand uitkomt. Dan kom je direct bij één van de geliefdste plekken van Aruba uit: bij de beroemde fotofi-bomen die je zoveel op social media tegenkomt. Vooraf weet ik dan wel dat ik hier niet alleen zal zijn om van de sunset te genieten. Dat neem ik voor lief.
Naarmate de zon lager zakt, verandert de sfeer op het strand. De kleuren in de lucht worden warmer en zachter, en de bomen tekenen zich steeds sterker af als silhouetten tegen de horizon. Mensen zoeken hun plekje in het zand, sommigen met een drankje in de hand, anderen vooral bezig met het maken van foto’s. Ondanks de drukte heeft het moment iets rustgevends. Het blijft bijzonder om de dag hier zo af te sluiten, met de zon die langzaam in zee lijkt te verdwijnen.
19:15 uur – Quinta del Carmen
Het slotstuk van de avond vindt plaats in Quinta del Carmen. Dit restaurant wordt door verschillende goede bronnen aanbevolen en zowel de menukaart als de foto’s die ik online gezien heb spraken me aan. Vandaar dat ik al ruim van tevoren een tafeltje bij dit restaurant gereserveerd heb. Een goede bijkomstigheid is dat het restaurant op slechts 500 meter van mijn appartement ligt. Ik kan de auto dus laten staan in het geval dat ik meer dan een drankje drink.
Mijn tafel voor vanavond staat in de achtertuin. Hier heerst een relaxte sfeer. Goede verlichting, aangename muziek en niet onbelangrijk: voldoende ruimte tussen de tafels om voldoende privacy te hebben. Niets irritanter dan wanneer je het gevoel hebt bij de buren aan tafel te zitten.
De cocktailkaart is lekker divers, waardoor ik moeite heb om het juiste aperitief te kiezen. Er staat er eentje op de kaart die ik niet kan negeren: een passionfruit pisco sour. Sinds mijn bezoek aan Chili ben ik liefhebber van deze cocktail, die je in Europa helaas te weinig op de kaarten van cocktailbars ziet staan. De pisco sour van Quinta del Carmen zet de toon voor mij. Hier weten ze waar ze mee bezig zijn; het is volle bak genieten zo op Aruba.
Serveerster Francesca, die met haar sprankelende persoonlijkheid de warmte van Aruba belichaamt, brengt ook nog twee warme broodjes met een aangename aiolidip. Mijn avond kan nu al niet meer stuk.
Als voorgerecht heb ik het duo van tonijn besteld: tonijntataki en tonijntartaar. De vis wordt geserveerd op een bedje van zeewier. Ook hier geldt dat zowel de presentatie als de smaak dik voor elkaar zijn. Ik geniet met volle teugen.
Het hoofdgerecht is bijzonder, want het is typisch Nederlands, maar komt op weinig menukaarten van Nederlandse restaurants voor. Ik heb het over de sukadelap, oftewel draadjesvlees zoals oma’s het vroeger maakten. Dat je zo’n mooie Nederlandse klassieker hier bij Quinta del Carmen kunt eten, zegt iets over de bewuste keuzes die men hier maakt.
Ik wil wel wat kwijt over het draadjesvlees: als je op Aruba bent, MOET je dit gaan eten. Niet alleen is het bijzonder om de oerhollandse sukadelap in een restaurant te kunnen eten, ze hebben het gerecht ook tot in perfectie bereid. Dit is hoe ik hem iedere week zou willen eten. Complimenten aan de chef!
Toetjes bestel ik alleen als ze mij nieuwsgierig maken, en bij Quinta del Carmen weten ze mij inderdaad te verleiden. Ik bestel de stroopwafelparfait en daarbij een dubbele espresso.Zij vormen samen de perfecte afsluiting van een heerlijke avond in Quinta del Carmen. Voor ik vertrek, maak ik nog even een paar foto’s van het restaurant.
Nog geen reacties op Dwars door de natuur van Aruba met een 4×4