6:30 uur – zwemmen bij Eagle Beach
Het voordeel van 6 uur tijdsverschil met Nederland, is dat het vrij eenvoudig is om een dagritme aan te houden waarbij je op tijd opstaat en niet al te laat gaat slapen. Op die manier haal je alles uit je vakantie op Aruba. Ik ben vandaag om half zes opgestaan, heb een bak koffie gedronken op mijn hotelkamer en ben de auto ingestapt om naar Eagle Beach te rijden. Dat is een ritje van amper vijf minuten.
Ik parkeer de auto in de buurt van JOIA Aruba en Chalet Suisse. Dit is een rustig en fijn deel van Eagle Beach. Hoewel Aruba superveilig is, vind ik het wel prettig om goed zicht op mijn spullen te hebben als ik in het water ben.
Zonder enige weerstand duik ik de Caribische Zee in. Die heeft een aangename watertemperatuur van ongeveer 27 graden Celsius, wat te vergelijken is met de luchttemperatuur op dit moment. Wat is het toch lekker om een wintervakantie op Aruba te vieren! Ik geniet van een half uurtje waterplezier voordat ik mezelf afdroog en terugkeer naar het hotel.
7:15 uur – douchen
Mijn kamer in het Courtyard by Marriott Aruba Resort heeft een heerlijke ruime douche, waarbij je zowel een regendouche als een goede handdouche kunt gebruiken. Je hoeft geen eigen shampoo, conditioner of douchegel mee te nemen. Deze producten hangen in de douche. Het zijn niet de minste producten: ze zijn van Aruba Aloe, het lokale merk dat bekendstaat om de aloë vera producten.
Bij het ochtendritueel mag op Aruba het insmeren met een middel tegen zonnebrand niet ontbreken. Dat doe ik op dit eiland met factor 50. De zon is hier erg sterk en de huid verbrandt hier erg snel.
7:40 uur – ontbijt
Het ontbijt is inbegrepen bij het hotel. Ik hoef daardoor niet de deur uit voor koffie en de ochtendmaaltijd. Anders was het nog geen groot probleem, want Super Food Plaza, waar je goede koffie en broodjes kunt halen, ligt op een kilometer wandelen.
Het ontbijtbuffet van het Courtyard by Marriott Aruba Resort overtreft mijn verwachtingen. Ik ben van Amerikaanse ketens in de VS gewend dat er een vrij simpel Amerikaans ontbijt aangeboden wordt. In dit hotel heb je meer keuze, waaronder vers fruit, naar wens gemaakte omelet en zelfs glutenvrij brood ter beschikking.
8:10 uur – op pad
Iets na achten ga ik opnieuw op pad. Daarbij gebruik ik Google Maps. Ik heb de kaart van Aruba vooraf gedownload, zodat ik ook op momenten dat ik geen mobiel internet ter beschikking heb, deze populaire app wel kan blijven gebruiken om te navigeren op Aruba.
Vanaf het privéparkeerterrein van het hotel rijd ik in noordelijke richting over de L.G. Smith Boulevard. Daarbij passeer ik de mooie stranden die aan de linkerhand liggen, terwijl ik aan de rechterkant van de weg jaloersmakende villa’s zie staan, zowel qua uiterlijk als wat betreft de fantastische ligging.
8:25 uur – California Lighthouse
Na een klein kwartiertje rijden arriveer ik bij de California Lighthouse, dat tot de bekendste bezienswaardigheden van Aruba gerekend wordt. Dit is letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt van Aruba. Deze vuurtoren is door zijn hoogte en het feit dat hij hoger op een heuvel staat, vanaf ver al goed zichtbaar. Het schijnt dat je er vanaf 9:00 u in de ochtend in kunt gaan en naar boven kunt gaan. Ik ben daar te vroeg voor.
Gelukkig heb je vanaf de parkeerplaats al een mooi uitzicht over een deel van het eiland. Het beste uitzicht heb je vanaf het terras van het naast de vuurtoren gelegen Faro Blanco-restaurant. Dat is nu nog gesloten. Gelukkig heb je net naast het restaurant een plek die eveneens een mooi uitzicht biedt. Je kunt van daaraf de mix zien van de unieke natuur van Aruba, een paar stranden en de verderop gelegen ‘high rise hotels’ aan Palm Beach.
8:45 uur – Boca Catalina
De stranden vormen de belangrijkste reden voor toeristen om naar Aruba te komen. Verspreid over het eiland liggen enkele tientallen kleine en grotere stranden. Boca Catalina is een bekende baai, met als hoogtepunt Tres Trapi Beach. Het zijn de schildpadden die deze plek zo uniek maken. Als je tussen de schildpadden wilt snorkelen of zwemmen, dan heb je op deze locatie de grootste kans op succes.
Een bijkomend voordeel van Boca Catalina is dat het hier in de vroege ochtend vaak nog relatief rustig is. Zeker rond dit tijdstip heb je het water soms bijna voor jezelf, wat de kans vergroot dat je schildpadden in alle rust kunt observeren. Het water is er doorgaans helder en kalm, waardoor je ook zonder uitgebreide snorkelervaring al snel iets ziet. Parkeren kan langs de weg, maar het aantal plekken is beperkt. Wie iets later komt, merkt dat het snel drukker wordt met zowel toeristen als snorkelexcursies die hier een stop maken.
Ik kies ervoor om vandaag hier het water niet in te gaan. Ik vind dat ik deze plek wel met jullie moet delen, zodat jullie weten waar je het beste schildpadden kunt spotten op Aruba. Ik ga voor nu niet het water in.
Bij het strand zie ik een grote groep vrijwilligers die zwerfafval aan het opruimen zijn. Dat zag ik vanochtend onderweg al op verschillende andere plekken gebeuren. Ik spreek twee van de mensen. Zij vertellen me dat ze dit eens per jaar doen, op Earth Day (Dag van de Aarde), wat toevallig vandaag is. Een mooi initiatief, wat helaas ook op Aruba hard nodig is.
9:10 uur – Hadicurari Beach
Voordat ik een stukje landinwaarts rijd, stop ik nog even bij een tweede strand. Hadicurari Beach staat bekend als de beste plek om te windsurfen en kitesurfen op Aruba. De constante passaatwind en het relatief vlakke water maken dit een ideale locatie voor zowel beginners als gevorderden. Zeker in de ochtend zie je hier al de eerste surfers het water op gaan, terwijl anderen hun materiaal opbouwen op het strand.
Langs het strand liggen verschillende surfscholen en verhuurpunten waar je lessen kunt boeken of materiaal kunt huren. Zelfs als je niet het water op gaat, is het leuk om hier even te blijven staan en te kijken naar de kleurrijke kites die door de lucht bewegen. De sfeer is actief maar ontspannen, en anders dan bij de meer toeristische stranden voelt het hier iets ruiger en sportiever.
Op dit moment is het er rustig. Er is slechts één kitesurfer actief. In zuidelijke richting heb ik een nog beter uitzicht dan daarstraks op de populaire kuststrook die bekendstaat als Palm Beach.
Het eerste hotel dat hier staat is The Ritz-Carlton Aruba. Hier vind je één van de populaire plekken van Aruba om leuke filmpjes en foto’s te maken: een schommel met uitzicht op het strand. Je zult deze hotspot ongetwijfeld tegengekomen zijn op Instagram of Tiktok.
09:40 uur – Alto Vista Kapel
De Alto Vista Kapel behoort tot de best bezochte toeristische bezienswaardigheden van het eiland. Deze kapel ligt op een rustige plek aan de noordkust van Aruba en valt direct op door de felgele kleur. Het huidige gebouw dateert uit 1952 en staat op de plek waar in de 18e eeuw de eerste katholieke kerk van het eiland werd gebouwd. Daarmee heeft deze locatie niet alleen een religieuze functie, maar ook een historische betekenis voor Aruba.
De weg ernaartoe is al een beleving op zich. Vanaf de hoofdweg rijd je over een onverharde route richting de kapel, langs een reeks witte kruizen die de kruisweg uitbeelden. Eenmaal aangekomen valt de stilte op. Op een paar bezoekers na is het hier vaak rustig, waardoor je even de tijd kunt nemen om rond te kijken of naar binnen te gaan. Vanaf de kapel heb je bovendien een mooi uitzicht over het ruige landschap en de zee in de verte.
Vandaag is het wat drukker, wat te danken is aan de twee grote cruiseschepen die vanochtend in Oranjestad aangemeerd zijn. Daardoor verspreiden in korte tijd duizenden cruisepassagiers zich over het eiland. Het aantal ATV’s, huurauto’s en toeristen is daardoor nu groter dan gemiddeld. En dan komt er ook nog een luid toeterende partybus aangereden, die voor extra reuring zorgt en de rust van de plek even doorbreekt.
Achter de kapel is het Peace Labyrinth aangelegd, een relatief nieuwe toevoeging die er tijdens mijn eerdere bezoeken nog niet lag. Dit stenen doolhof is bedoeld als plek voor bezinning en rust, waarbij je al wandelend het pad naar het midden volgt. Het contrast met de drukte ervoor kan bijna niet groter zijn: een paar meter verderop vind je juist stilte en ruimte. Wie even wil ontsnappen aan de stroom bezoekers, doet er goed aan om hier een rondje te lopen.
10:10 uur – bezoek aan Aruba Aloe
Het droge, warme landschap van Aruba leent zich uitstekend voor het verbouwen van aloë vera. De plant heeft weinig water nodig en doet het juist goed in de zon en op de schrale grond die je op veel plekken op het eiland aantreft. Niet voor niets behoort Aruba al jarenlang tot de belangrijkste producenten van aloëproducten in het Caribisch gebied.
Bij Aruba Aloe Factory Museum and Store krijg je een goed beeld van hoe de plant wordt verwerkt tot verzorgingsproducten. Tijdens een korte rondleiding zie je het proces van snijden, verwerken en verpakken. Het is kleinschalig en overzichtelijk, waardoor je alles op je gemak kunt bekijken. In de bijbehorende winkel ligt het volledige assortiment, van zonnebrand tot aftersun en huidverzorging.
Wat opvalt, is dat de producten hier nog steeds grotendeels lokaal worden gemaakt. Dat geeft het bezoek iets authentieks, zonder dat het overdreven toeristisch aanvoelt. In de winkel kies ik uit het zeer uitgebreide assortiment een paar producten om mee naar huis te nemen voor mijn lief. Ik ben ervan overtuigd dat dit bij haar in de smaak zal vallen.
10:35 uur – tanken
De tank van mijn huurauto is bijna leeg, dus het is tijd om te tanken. Verspreid over het eiland zijn er voldoende tankstations. Ik hoef dus niet ver te zoeken en stop bij de eerste de beste pomp die ik tegenkom. Op Aruba werkt het met het tanken net iets anders dan bij ons. Hier ga je eerst naar binnen om af te rekenen wat je wilt gaan tanken, of je geeft je creditcard af, zodat je de auto helemaal vol kunt tanken en daarna afrekent wat je getankt hebt.
Op het moment dat we in Nederland rond de 2,40 tot 2,60 euro per liter benzine moeten afrekenen, zie ik dat de brandstofprijzen op Aruba naar onze begrippen zeer aangenaam zijn. Ik reken voor ongeveer 17 liter benzine 25 Amerikaanse dollar af. Dat komt omgerekend neer op zo’n € 1,25, slechts de helft van wat je in Nederland betaalt. En dan is dit voor Arubaanse begrippen duur.
10:45 uur – fofoti-bomen
Verspreid over Aruba vind je de voor dit eiland kenmerkende fofoti-bomen. Slechts enkele van hen staan op een dusdanige plek dat ze een iconische fotospot vormen. De bekendste fofoti-bomen staan aan de noordkant van Eagle Beach, tegenover het Amsterdam Manor Beach Resort Aruba.
De bomen groeien hier in een opvallende richting, gevormd door de constante passaatwind die vrijwel altijd uit dezelfde hoek komt. Daardoor lijken ze als het ware naar één kant te buigen, wat ze zo herkenbaar maakt. Vooral bij zonsopkomst en zonsondergang leveren ze mooie beelden op, maar ook overdag zie je hier regelmatig mensen die even stoppen voor een foto.
Wat deze plek extra bijzonder maakt, is de combinatie van de witte zandstranden, de blauwe zee en de grillige vormen van de bomen. Het is een typisch Aruba-beeld dat je op veel ansichtkaarten terugziet, maar in het echt oogt het net iets minder perfect en juist daardoor geloofwaardiger.
Wil je de fofoti-bomen zonder mensen erop fotograferen, dan heb je de beste kans rond zonsopkomst. Daarna zie je vrijwel altijd personen onder of naast de bomen zitten of liggen. De fofoti bomen vormen een van de schaarse natuurlijke schaduwplekken op Eagle Beach.
De iets verderop gelegen Amsterdam Manor Rotonde is alvast versierd voor Koningsdag. Aruba behoort tot het Koninkrijk der Nederlanden. Onze koning Willem-Alexander is daardoor ook de vorst van Aruba. Vandaar dat er op het eiland volop Koningsdag gevierd wordt. Het moment dat ik deze ‘Aruba in 12 uur’ beleef, is op 22 april en dus vijf dagen voor Koningsdag. Vandaar dat de voorbereidingen al in volle gang zijn.
11:10 uur – Manchebo Beach
Manchebo Beach ligt op het westelijkste puntje van Aruba (de “bocht” van het eiland). Het is één van mijn favoriete plekken binnen het grotere Eagle Beach-gebied. Hoewel locals en toeristen vaak spreken over “Manchebo Beach” (vooral vanwege het bekende Manchebo Beach Resort dat er al sinds de jaren ’60 staat), wordt het officieel vaak beschouwd als het zuidelijke uiteinde van Eagle Beach.
Het Manchebo-gedeelte staat erom bekend dat het zeer breed is. Omdat het op een hoek ligt waar verschillende stromingen samenkomen, is het zandvlak hier vaak groter dan op andere plekken langs de kust. Het is er meestal ook wat rustiger dan op het centrale deel van Eagle Beach. Misschien is dat wel hetgeen waardoor ik zo van deze plek op Aruba houd.
11:30 uur – drankje
Ik wandel een stuk zuidwaarts over het strand. Het zand voelt zijdezacht aan, maar het is al wel warm. Ik loop daarom een stuk door de warme Caribische Zee, die zeer aangenaam van temperatuur is. Dit is heel wat anders dan onze koele Noordzee. Hier hoef je niet te wennen aan de temperatuur; het is meteen prettig op het moment dat je de zee inloopt. Dit is een van de dingen die Aruba zo geweldig maakt.
Na een paar honderd meter lopen kom ik bij Matthew’s Beachside Restaurant aan. Hier heb ik vorige week lekker zitten lunchen. Dit keer houd ik het bij een koel drankje. Ik bestel een ginger ale en een glas water. Kraanwater wordt in de horeca van Aruba gratis geschonken, mits je maar iets anders bestelt. Door water naast mijn frisdrank te drinken, krijg ik voldoende vocht binnen zonder dat ik te veel suikers binnenkrijg.
12:20 uur – Zeerover
Restaurant Zeerover is een begrip op Aruba. Dit is dé plek om laagdrempelig verse vis te eten. Je bestelt de vis op gewicht, rekent af, krijgt een nummer en gaat zitten totdat je mandje met vis naar je tafel gebracht wordt. Je kunt bijgerechten zoals brood, friet en salade erbij bestellen. Je krijgt dan een nummer mee dat je zichtbaar op tafel moet zetten, zodat ze kunnen zien waar ze het mandje met de klaargemaakte vis en/of schaaldieren weg moeten zetten.
Bij de bar kun je zelf je drankjes halen. Eten doe je bij Zeerover vooral met je handen. Gelukkig kun je op meerdere plekken goed je handen wassen.
Vandaag heb ik geluk, waarschijnlijk doordat ik op tijd ben. Vorige week stond er een rij tot voorbij de ingang en duurde het drie kwartier voordat ik kon bestellen. Nu staat er een korte rij en ben ik binnen tien minuten aan de beurt.
De keuze aan vis is vandaag tonijn of dorade. Ik kies een stuk tonijn en bestel er 5 gamba’s bij. Als bijgerecht kies ik voor maisbrood en een bakje pamili-saus, de eigengemaakte saus van Zeerover. Dat kost me 17 dollar inclusief fooi, nog geen 15 euro. Aan de bar haal ik een flesje Awa di Lamunchi. Dat is lokaal gemaakt limoensap; niet te zoet en lekker verfrissend.
Bij het verlaten van het restaurant zie ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt om op tijd hier te zijn. De rij om te bestellen staat nu tot voorbij de ingang. Dat betekent een vermoedelijke wachttijd van drie kwartier tot een uur voordat je je bestelling kunt plaatsen. Tel er dan gerust een kwartier tot een half uur bij op voordat je mandje met eten aan tafel gebracht wordt.
13:25 uur – de muurschilderingen van San Nicolas
Voldaan rijd ik nog een stukje zuidwaarts, waar San Nicolas ligt. Gedurende lange tijd was dit dorp amper de moeite waard voor toeristen. Je reed erdoorheen om naar Baby Beach of Rodgers Beach te gaan, zonder echt stil te staan bij wat er zelf te zien was.
San Nicolas heeft namelijk een heel andere periode gekend. In de vorige eeuw was dit juist het economische hart van Aruba, dankzij de grote olieraffinaderij die hier gevestigd was. Veel arbeiders uit het Caribisch gebied en daarbuiten kwamen hierheen om te werken, wat het dorp een levendige en internationale sfeer gaf. Toen de raffinaderij (gedeeltelijk) sloot, viel een groot deel van die dynamiek weg en raakte San Nicolas in verval. Dat verklaart ook waarom het lange tijd minder aantrekkelijk was voor bezoekers en pas relatief recent weer op de kaart is gezet.
Dat beeld is de afgelopen jaren flink veranderd. Dankzij initiatieven zoals de Aruba Art Fair is San Nicolas uitgegroeid tot dé plek op het eiland voor street art. Verspreid door het centrum vind je tientallen grote muurschilderingen van internationale en lokale kunstenaars. Sommige werken beslaan complete gevels en vertellen iets over de cultuur, geschiedenis of het dagelijks leven op Aruba.
Het leuke is dat je hier niet van hotspot naar hotspot hoeft te lopen. Juist het rondstruinen door de straten maakt het interessant, omdat je steeds weer nieuwe kunstwerken ontdekt. De sfeer is ontspannen en minder toeristisch dan in het noorden van het eiland, al merk je wel dat steeds meer mensen deze plek weten te vinden. Het contrast met hoe San Nicolas ooit was, maakt het bezoek misschien nog wel interessanter.
Mijn auto parkeer ik voor het politiebureau, dat al meteen een mooi voorbeeld van de bijzondere straatkunst hier in San Nicolas laat zien. Via onder andere de Bernard van de Veen Zeppenfeldstraat (is dat een mond vol, of niet?) wandel ik naar het San Nicolas Visitor Information Center. Daar loop ik naar binnen om van de aardige dame die in dit toeristenkantoor werkt een plattegrond te krijgen, waar alle muurschilderingen van San Nicolas op vermeld staan. Tevens geeft ze mij een 3D-brilletje mee. Die kan ik gebruiken om op twee plekken driedimensionale muurkunstwerken te bekijken.
13:55 uur – Charlie’s Bar
Ik onderbreek de wandeling voor een bezoek aan misschien wel de bekendste bar van heel Aruba. Charlie’s Bar is al sinds 1941 een begrip op het eiland en heeft door de jaren heen een bijna legendarische status opgebouwd. Wat ooit begon als een eenvoudige bar voor arbeiders uit de olieraffinaderij, groeide uit tot een plek waar zowel locals als toeristen samenkomen. Tegenwoordig staat de bar nog steeds onder leiding van de familie, inmiddels de derde generatie, waardoor het karakter goed behouden is gebleven.
Het eerste wat opvalt zodra je binnenstapt, is het interieur. Overal waar je kijkt hangen en staan objecten: van oude foto’s en nummerplaten tot helmen, borden en andere bijzondere vondsten. Vrijwel alles is ooit door gasten achtergelaten. In de loop van tientallen jaren is zo’n bonte verzameling ontstaan die de bar zijn eigen karakter geeft. Je bent hier net zo goed aan het rondkijken als dat je er zit voor een drankje.
Charlie’s Bar is overdag geopend, van 11:30 tot 18:00 uur. Het is daarmee vooral een logische stop tijdens een bezoek aan San Nicolas, bijvoorbeeld voor een lunch of een koud drankje. In de avond is de bar niet vrij toegankelijk; dineren kan dan alleen op afspraak. Die opzet past bij het karakter van de plek en houdt het overdag laagdrempelig. Ik drink een Chill van de tap. Dat is een lokaal licht biertje, waar ik 8 dollar voor betaal inclusief een fooi van bijna twee dollar. Wat ik niet zag, is dat er al een service charge van 15% berekend was. Eigenlijk heb ik door eigen schuld dus iets te veel betaald.
Een detail dat onlosmakelijk met Charlie’s Bar is verbonden, vind je niet in de bar zelf, maar in het uiterste puntje van het eiland. Bij Seroe Colorado staat een imposant, vuurrood anker dat daar is geplaatst op initiatief van Charlie Brouns Jr., de tweede generatie van de beroemde familie.
Het monument dient als eerbetoon aan alle zeelieden die op zee zijn gebleven en vormt een kleurrijk herkenningsteken in het ruige landschap van San Nicolas. Sinds het anker na Charlie’s overlijden in zijn favoriete kleur rood is geschilderd, staat het symbool voor de diepe band tussen de familie Brouns, de maritieme geschiedenis en de Arubaanse gemeenschap. Recent is het rode anker tijdelijk in de kleuren van de Arubaanse vlag geschilderd, vanwege het 50-jarige jubileum van de vlag. Binnenkort zal het anker weer z’n vertrouwde rode kleur terugkrijgen.
14:15 uur – vervolg van de wandeling
Na het bezoek aan Charlie’s Bar loop ik nog door wat straten van San Nicolas, om nog van wat meer muurschilderingen te genieten. Iets na half drie stap ik weer in mijn auto, een leuke ervaring rijker.
15:00 uur – Casibari-rotsformaties
Verspreid over Aruba zie je grote rotsformaties die soms bijna willekeurig in het landschap lijken te liggen. De Casibari Rock Formations behoren tot de bekendste van het eiland en vormen een opvallend contrast met de relatief vlakke omgeving.
Via het aangelegde pad klim ik naar boven. Het is af en toe even opletten met je hoofd, maar deze plek is toegankelijk voor vrijwel iedereen, zonder dat het echt inspannend wordt. Eenmaal boven heb ik een weids uitzicht over het eiland, waarbij goed te zien is hoe droog en uitgestrekt het binnenland van Aruba is.
De rotsen zelf zijn miljoenen jaren geleden ontstaan en door natuurlijke invloeden in hun huidige vormen gesleten. Dat levert grillige structuren op, met hier en daar smalle doorgangen en natuurlijke zitplekken.
De hoogste formatie verlaat ik via een aangelegde trap, waarna ik een korte wandeling maak langs de verschillende rotsen die hier te vinden zijn. De Casibari rotsformaties vormen een bijna surrealistisch landschap, dat op zijn beurt karakteristiek voor Aruba is.
15:40 uur – Oranjestad
Oranjestad mag als hoofdstad van Aruba niet ontbreken als je een dag besteedt aan de hoogtepunten van het eiland. Via Paradera rijd ik richting de stad, waar ik de auto parkeer aan de Caya Ernesto Harms. In het centrum van Oranjestad moet je tegenwoordig tussen 9:00 en 19:00 uur betalen om te parkeren. Het tarief van 2,00 AWG (ongeveer 1 euro) per uur ligt een stuk lager dan in veel Europese steden en is in het hele centrum gelijk. Betalen kan met muntgeld (florins) of met creditcard (Visa of MasterCard). Je hoeft geen bonnetje achter de voorruit te leggen, omdat je tijdens het betalen je kenteken invoert.
Wat meteen opvalt, is het contrast tussen de kleurrijke gevels en de moderne invloeden in de stad. Oranjestad oogt verzorgd en overzichtelijk, met een mix van winkels, restaurants en historische gebouwen. Zeker op dagen dat er cruiseschepen in de haven liggen, kan het hier behoorlijk druk zijn, wat een andere dynamiek geeft dan in de rustigere delen van het eiland.
Fort Zoutman is de eerste plek die ik bezoek. Fort Zoutman is het oudste gebouw van Aruba en werd in de 18e eeuw gebouwd ter verdediging van het eiland. Tegenwoordig zou het fort een klein historisch museum huisvesten, maar waar dan? Ik loop er helemaal omheen, maar kan geen entree vinden.
Ik loop door de Renaissance Marketplace heen. Men noemt dit een shopping mall, maar alles wat hier zit, bestaat uit horeca: restaurants, een koffiebar, een centraal geplaatste bar en een bioscoop. Achter de Renaissance Marketplace zit een populaire hotspot: de ‘I love Aruba’-letters waar toeristen zichzelf graag mee vast laten leggen, als herinnering aan een geweldige vakantie op Aruba. Nadat ik eerst een groepje toeristen met hun telefoon gefotografeerd heb, maak ik voor mijzelf een paar foto’s zonder mensen erop.
Via de jachthaven van Oranjestad verlaat ik het gebied van de Renaissance Marketplace en kom ik weer terecht op de L.G. Smith Boulevard. Aan de andere kant van de haven liggen twee grote cruiseschepen die vanochtend gearriveerd zijn en pas in de avond weer vertrekken.
Aan de overkant zie ik de Renaissance Mall, waar dure merken zoals Rolex, Prada en Louis Vuitton gevestigd zijn. Aan mijn kant vormt de Aruba Flea Market een duidelijk contrast. Hier draait het juist om betaalbare souvenirs, met rijen kramen die vooral mikken op cruisepassagiers en toeristen die iets kleins mee naar huis willen nemen.
Iets verderop zie ik de vaak in artikelen over Aruba getoonde Royal Plaza Mall. Of mag ik inmiddels al spreken van de voormalige Royal Plaza Mall? Dit karakteristieke, roze gebouwencomplex met zijn opvallende, bijna taart-achtige gevels is jarenlang het icoon van Oranjestad geweest. Tegenwoordig oogt het geheel inderdaad minder levendig; de transitie van commercieel winkelcentrum naar wooncomplex is in volle gang, waardoor veel van de bekende winkelpanden inmiddels leegstaan of zijn afgezet voor de verbouwing.
Dat geeft het gebied een wat andere uitstraling dan je op basis van oudere foto’s zou verwachten, maar het blijft een markant punt in de stad. Het project dat deze transformatie leidt, draagt de naam Casa Playa Residences. Hierbij wordt de iconische architectuur behouden, maar wordt de binnenkant volledig herontwikkeld tot luxe appartementen. Volgens de huidige planning moeten de eerste woningen rond juni 2026 worden opgeleverd.
Hoewel de bovenverdiepingen transformeren naar woningen, blijft de begane grond naar verwachting deels een commerciële functie behouden. Dat geeft het gebouw een nieuwe dynamiek: wonen in het hart van de stad, met uitzicht op de cruisehaven en het dagelijkse komen en gaan van schepen en toeristen.
Tegenover de cruiseterminal vang ik een glimp op van de Aruba Tram. Dit gratis vervoermiddel rijdt door het centrum van Oranjestad en verbindt verschillende delen van de stad met elkaar. De tram is vooral bedoeld voor bezoekers die zich gemakkelijk willen verplaatsen zonder te hoeven lopen in de warmte. Met zijn open karakter en historische uitstraling past hij goed in het straatbeeld en vormt hij een laagdrempelige manier om een eerste indruk van de stad te krijgen.
Via de Weststraat en de Schelpstraat loop ik langs het Nationaal Archeologisch Museum van Aruba. Dit gratis te bezoeken museum geeft een goed beeld van de vroegste geschiedenis van het eiland, nog van vóór de komst van de Europeanen. Binnen zie je onder andere gebruiksvoorwerpen, sieraden en aardewerk van de oorspronkelijke bewoners van Aruba, zoals de Arawak-indianen. De opzet is overzichtelijk en modern, waardoor je relatief snel een goed beeld krijgt van hoe er hier eeuwen geleden geleefd werd.
Het museum is gevestigd in een gerestaureerd historisch complex, wat het bezoek net iets extra’s geeft. Ook als je geen uitgebreide museumliefhebber bent, is dit een laagdrempelige stop tijdens een wandeling door Oranjestad, zeker omdat de entree gratis is en je er gemakkelijk even binnenloopt. Ik heb andere plannen en bewaar het bezoek aan het museum voor een volgende dag.
Op de hoek van de Havenstraat en de Kazernestraat zie ik de typische koloniale gevels van Oranjestad. Door de pasteltinten krijgen de panden een echt Caribisch uiterlijk, al is die stijl grotendeels in de 20e eeuw bewust doorgevoerd om de stad een herkenbaar karakter te geven. De gevels ogen klassiek, maar zijn vaak moderner dan ze doen vermoeden. Waar deze panden vroeger vooral een woon- of kantoorfunctie hadden, zitten er tegenwoordig winkels in gevestigd. Van souvenirs tot kleding en lokale producten, het aanbod richt zich grotendeels op toeristen die hier door de straten slenteren.
Iets verderop staat de protestantse kerk Oranjestad, met daar vlak naast de kleinere, oudere voorganger. Deze eerste kerk dateert uit de 19e eeuw en werd later vervangen door het grotere gebouw dat je nu ziet. Beide kerken liggen op een rustige plek, net buiten de drukte van de winkelstraten, en vormen samen een klein stukje tastbare geschiedenis van Oranjestad.
De gele kleur van de huidige kerk maakt het een opvallend herkenningspunt in de stad. Het contrast tussen het grotere, latere gebouw en het bescheiden oude kerkje ernaast laat goed zien hoe Oranjestad zich in de loop van de tijd heeft ontwikkeld. Ik bekijk beide kerken aan de buitenkant en loop door naar mijn auto, om vervolgens naar het hotel terug te rijden.
17:15 uur – even chillen
Zodra ik bij het hotel aankom, loop ik eerst naar de twee taps met ‘infused water’. Die staan daar overdag om de gasten van lekker gekoeld water te laten genieten. Ik drink twee volle bekers water, ga snel naar mijn kamer en trek mijn zwembroek aan.
Het is tijd om even te chillen in en aan het zwembad. Het water is ontzettend aangenaam van temperatuur. Het is eerder iets te warm om echt af te koelen. Ik vind het perfect zo.
Na een uurtje ontspannen ga ik terug naar mijn kamer, spring de douche in en maak mezelf klaar voor de avond.
18:40 uur – sunset op Palm Beach
Voor de zonsondergang loop ik naar het strand voor Divi Aruba Phoenix Beach Resort. Dit resort ligt aan het uiterste zuidelijke puntje van het wereldberoemde Palm Beach. Ik loop via de toegang naar de Palm Pier, die tussen het RIU Palace Aruba en het Hilton Aruba ligt, naar het strand. Daar maak ik alvast een paar foto’s van de laagstaande zon.
De reden om specifiek voor het stuk strand ter hoogte van het Divi Aruba Phoenix hotel te kiezen? Dat zijn de felgekleurde Adirondack-stoelen die daar staan. Daarmee geef je je zonsondergangsfoto’s net wat meer dynamiek en herkenbaarheid. Bijkomend voordeel is dat het geen drukke plek is. De kans dat je sunsetfoto’s kunt schieten zonder dat er mensen op staan, is hier groter dan op de drukkere plekken op Palm Beach.
19:30 uur – diner bij Lima Bistro
Na zonsondergang loop ik terug naar het hotel, stap in de auto en rijd richting Oranjestad. Dit keer niet voor bezienswaardigheden, maar om te gaan dineren. Vanavond staat Lima Bistro op het programma, een restaurant dat inmiddels tot de culinaire hotspots van Aruba gerekend wordt. De tip kreeg ik van twee verschillende mensen die het eiland goed kennen. Dan weet je eigenlijk al genoeg.
Reserveren blijkt geen overbodige luxe. Ik had een paar dagen eerder al gemerkt hoe populair deze plek is en heb daarom vijf dagen geleden alvast een tafel vastgelegd. Vanuit Palm Beach ben ik er in een minuut of tien. De auto parkeer ik in een straat achter het restaurant. Omdat het na zevenen is, hoef ik geen parkeergeld meer te betalen.
Ik begin met een pisco sour, die bovenaan het cocktailmenu staat. Een logische keuze. De eerste slok stelt niet teleur. Fris, licht zuur en precies in balans, zoals hij hoort te zijn. De smaak brengt me even terug naar Hanga Roa, waar ik jaren geleden bij zonsondergang hetzelfde drankje dronk. Het zijn van die momenten die ineens weer boven komen drijven.
Als voorgerecht kies ik voor de tonijn ceviche. Een gerecht dat ik goed ken, maar hier net even anders wordt gebracht. De met limoen gemarineerde rauwe tonijn wordt gecombineerd met passievrucht, ui, avocado en sesam. Het resultaat is verrassend en sterk in balans. Fris, licht zoet en tegelijk hartig. Dit is er zo één waarvoor je terugkomt.
De kwaliteit van zowel de cocktail als het voorgerecht ligt hoog en zet de toon voor de rest van de avond. Als hoofdgerecht ga ik voor iets typisch Peruviaans: lomo saltado. Dit klassieke gerecht bestaat uit roergebakken stukjes rundvlees die samen met ui, tomaat en kruiden in een hete pan worden bereid. Wat het bijzonder maakt, is de invloed van de Chinese keuken, die je terugziet in het gebruik van sojasaus en de bereidingswijze. Traditioneel wordt het geserveerd met aardappel en rijst, een combinatie die misschien ongebruikelijk klinkt, maar verrassend goed werkt. Het hoofdgerecht smaakt prima, maar maakt weinig indruk. Zou een volgende keer een ander hoofdgerecht bestellen.
Een nagerecht laat ik vandaag achterwege. Ik heb genoeg gegeten. Inclusief de fooi reken ik ruim 95 dollar af, wat neerkomt op ongeveer 84 euro. Niet goedkoop, maar dat weet je als je op Aruba uit gaat eten. Het eten vormt een mooie afsluiting van mijn dag op Aruba. Na het afrekenen rijd ik terug naar het hotel, waar ik wat e-mails beantwoord, een filmpje kijk en redelijk bijtijds ga slapen.
Nog geen reacties op De highlights van Aruba