September is een ideale maand om naar Andalusië te reizen. Op het moment dat zomerse dagen in Nederland amper meer voorkomen, is het in het zuiden van Spanje prima nog vertoeven. Bijkomend voordeel is dat in september de schoolvakanties achter de rug zijn en de kans op extreme hitte afneemt. Met temperaturen van gemiddeld zo’n 24 tot 30 graden is het heerlijk vertoeven in Andalusië. Vandaar dat ik tegen het einde van september vanaf Eindhoven Airport naar Málaga gevlogen ben, om van daaruit verschillende plekken in Andalusië te bezoeken.
Jerez de la Frontera is één van mijn hoofddoelen tijdens deze reis. Op de een of andere manier ben ik er tijdens vorige reizen niet toe gekomen om deze stad te bezoeken. Jerez de la Frontera, dat ook wel kortweg Jerez genoemd wordt, is de bakermat van de sherry. Daarnaast is de stad bekend om de flamenco en de Andalusische paarden, twee tradities die diep in de cultuur van de stad verankerd zijn. Wie Jerez bezoekt, merkt al snel dat deze drie elementen – sherry, flamenco en paarden – het karakter van de stad bepalen. Ze zijn niet alleen toeristische trekpleisters, maar vormen ook het hart van de lokale identiteit.
Volgens de verhalen hangt de geur van eikenhouten vaten vol rijpende sherry in de lucht rond de bodega’s, terwijl in de oude wijk Santiago de klanken van flamencozang en gitaar weerklinken. Op nog geen kilometer daarvandaan vind je de Koninklijke Andalusische Rijschool (Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre), waar ruiters en paarden samen een bijna kunstzinnige dans opvoeren. Allemaal elementen die ik graag wil ontdekken tijdens een dag in Jerez de la Frontera.
Ik ben gisteravond al vanuit Cádiz gearriveerd in Jerez de la Frontera, waar ik overnacht heb in het centraal gelegen esZentrico Suites Jerez. De combinatie van een goede ligging, ruimere kamers en een nette prijs hebben mij doen besluiten om deze accommodatie te boeken. Dat ze een zwembad op het dak hebben, is een leuke bijkomstigheid die welkom is tijdens warmere dagen zoals vandaag.
8:00 uur – ontbijt
Voor mijn doen heb ik redelijk uitgeslapen: pas tegen half acht kom ik mijn bed uit. De vaste ochtendroutine vul ik aan met het insmeren met antizonnebrandmiddel. Hier in het zuiden van Spanje is de zon fel genoeg om je tijdens een dagje buiten goed te laten verbranden. Zodra ik buiten kom, zie je dat de stad aan het opstarten is. De marktkooplieden zijn hun kramen aan het bevoorraden en mensen zijn op weg naar werk of school.
Ik loop de autovrije Calle Larga in. Dit is de belangrijkste winkelstraat van Jerez de la Frontera. Ik ga daar bij het eerste de beste café op het terras zitten om daar van een simpel ontbijt te genieten: café con lecce en tostada con jamon. Koffie en een broodje ham, dus. Ik had naar de supermarkt kunnen gaan en in mijn kamer kunnen ontbijten, maar dat is niet hoe ik Spanje wil ervaren. Ontbijt buitenshuis is voor mij in dit land een vaste gewoonte, mits het natuurlijk mogelijk is.
Voor dit aangename ontbijtje bij Cafetaria Larga 26 betaal ik € 4,00. Daar heb je in de Nederlandse horeca tegenwoordig net een bak koffie voor. Staat tegenover dat je hier niet met fratsen als havermelk macchiato aan moet komen. Koffie, koffie met melk of espresso, dat zijn de varianten waar je uit kunt kiezen.
08:35 uur – Mercado
Een stad als Jerez heeft een centrale markt waar je dagelijks terechtkunt voor verse levensmiddelen zoals groente, fruit, kaas, vlees en vooral vis. Op het moment dat ik hier rondloop, zou ik bijna overwegen om vanavond zelf te koken. Voor een tientje de kilo heb je al mooie vissen, wil je 26 euro per kilo aftikken, dan koop je prachtige tonijnfilet die ter plaatse uit een hele tonijn gesneden wordt. Ben gewoon jaloers op de Spanjaarden die zo’n ruime en betaalbare keuze aan vis- en schaaldieren ter beschikking hebben.
9:10 uur – kathedraal van Jerez
In het rooms-katholieke Jerez de la Frontera staan meerdere kerken die het bezoeken waard zijn. De kathedraal van Jerez is het belangrijkste religieuze gebouw van de stad en is te bezoeken. Normaal betaal je daar 8 euro entreegeld voor en kun je pas vanaf 10:00 uur naar binnen. Vandaag is het ‘Dia Mundial del Turismo’. In dat kader gaan de deuren van de kathedraal een uur eerder open en mag je tussen 9:00 en 10:00 gratis naar binnen. Daar maak ik dankbaar gebruik van.
De kathedraal is aan de buitenkant al een plaatje om te zien, het interieur sluit daar volledig op aan. Door de zandkleurige muren, pilaren en gewelven lijkt het enigszins ingetogen, maar is het niet. De kathedraal biedt je een ontdekkingstocht langs talloze beelden en andere decoraties. Opvallend is de uitstekende staat waarin alles verkeert.
De kathedraal van Jerez, officieel de Catedral de Nuestro Señor San Salvador, werd in de 17e en 18e eeuw gebouwd op de plek waar eerder een moskee stond. Het bouwwerk combineert verschillende stijlen, waaronder barok, gotiek en neoclassicisme, wat het een bijzonder karakter geeft. De imposante koepel torent boven de stad uit en is van veraf al een herkenningspunt. Binnen valt het zachte licht op door de glas-in-loodramen gefilterde kleuren, die het zandkleurige interieur een warme gloed geven.
Wie goed kijkt, ziet dat de kathedraal niet alleen een gebedsruimte is, maar ook een galerij vol kunstwerken. In de zijkapellen staan heiligenbeelden, oude schilderijen en een indrukwekkend zilveren altaarstuk. Vanaf het verhoogde koor heb je een fraai zicht op het middenschip en het gewelfde plafond.
09:45 uur – Alcázar de Jerez
Achter de kathedraal bevindt zich een andere belangrijke bezienswaardigheid van Jerez: het Alcázar, oftewel het kasteel. Dit bouwwerk staat al sinds de 12e eeuw in Jerez en behoort tot de oudste overblijfselen uit de Moorse periode van de stad. Het werd gebouwd tijdens de heerschappij van de Almohaden, die destijds over grote delen van Zuid-Spanje regeerden. Na de herovering door de christenen in de 13e eeuw werd het complex verder aangepast en uitgebreid. Daardoor zie je vandaag de dag een mix van islamitische en christelijke architectuur, wat het Alcázar juist zo interessant maakt.
Voor 5 euro mag ik naar binnen. Het eerste deel dat je bezoekt, bestaat uit een aantal niet gemeubileerde vertrekken. Als je de gratis audiogids gedownload hebt (dat kan na de entree), dan kun je alles over deze kamers horen.
Ik vervolg mijn route naar boven, waar ik uitkom bij de oude apotheek. Deze bevond zich oorspronkelijk niet in het Alcázar, maar is in de 20e eeuw overgebracht vanaf het Hospitaal van de Heilige Geest (Hospital de la Sangre). In de vitrinekasten staan tientallen originele potten en flessen met etiketten waarop oude geneesmiddelen vermeld staan. Samen met de houten toonbank en de geur van kruiden die nog licht in de lucht hangt, geeft het een bijzonder inkijkje in de medische wereld van vroeger.
Via de Patio de Armas loop ik de moskee (mezquita) van het kasteel binnen. De Moorse architectuur is direct herkenbaar in de bogen die gebruikt zijn. Wie eerder de Mezquita in Córdoba of het Alcázar in Sevilla bezocht heeft, die zal begrijpen wat ik bedoel. Opvallend is dat veel elementen van deze moskee goed bewaard zijn gebleven.
De Arabische baden behoren tot de meest fascinerende delen van het Alcázar van Jerez. Ze stammen uit de 12e eeuw, toen het complex nog diende als residentie van de islamitische heersers van Al-Andalus. De baden bestaan uit drie ruimtes: een koude, een lauwe en een warme kamer. Door de openingen in de gewelfde plafonds – vaak in de vorm van sterren – valt het daglicht naar binnen, wat een bijna mystieke sfeer oproept. Je kunt je goed voorstellen hoe de elite van destijds hier ontspanning en rituele reiniging zocht. Ondanks de tand des tijds zijn de baden opvallend goed bewaard gebleven, wat ze tot een van de mooiste voorbeelden van Moorse badcultuur in Andalusië maakt.
De tuin van het Alcázar vormt een oase van rust in het hart van de stad. Symmetrische paden, sinaasappelbomen, palmen en kleine fonteinen herinneren aan de islamitische tuinkunst waarin water en schaduw centraal staan. De geur van jasmijn en rozemarijn hangt in de lucht, terwijl het kabbelende water uit de fonteinen voor verkoeling zorgt. Vanaf de hoger gelegen delen heb je bovendien een fraai uitzicht op de kathedraal, wat deze plek extra bijzonder maakt.
Als je twijfelt om het Alcazar van Jerez te bezoeken, dan kan ik die twijfel wegnemen: het is je tijd en de vijf euro aan entreegeld waard. Je stapt hier letterlijk de historie van Jerez binnen en wordt meegenomen naar verschillende tijdsperiodes die ieder hun stempel op deze fortificatie gedrukt hebben.
10:50 uur – wandeling naar de Spaanse Rijschool
Vanaf het Alcázar wandel ik in een klein half uur richting de Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre, de Koninklijke Andalusische Rijschool. De route voert door enkele van de mooiste pleinen van Jerez.
Eerst kom ik uit op het Plaza de la Asunción, een charmant plein dat omringd wordt door historische gebouwen. Blikvanger is de gotisch-renaissancistische Iglesia de San Dionisio, een van de oudste kerken van Jerez. Aan de overzijde staan elegante herenhuizen met typische smeedijzeren balkons en cafés waar de eerste gasten al aan hun cortado nippen. Op dit tijdstip hangt er een aangename rust, alsof de stad langzaam op gang komt.
Een paar minuten later wandel ik verder naar het Plaza del Mamelón (soms ook Plaza del Marqués de Domecq genoemd), een ruim plein met fonteinen, palmen en een modern tintje. Midden op het plein staat het Monumento a las Razas Andaluzas, een imposant bronzen beeld van drie paarden – een eerbetoon aan de edele Andalusische paardenrassen waarvoor Jerez wereldberoemd is. Hier begint het gevoel van verwachting al te groeien: ik ben op weg naar de plek waar deze paarden dagelijks hun kunsten tonen.
11:15 uur – koffie
Ik ben iets te vroeg, wat me tijd geeft voor een rustmomentje met koffie en water. De ene voor de smaak, de andere tegen de dorst. Vlak voor aankomst bij de Spaanse Rijschool zie ik een cafetaria die mij in beide zaken kan voorzien. Voor € 2,30 ben ik voorzien in mijn behoefte.
11:40 uur – ticket ophalen
De Spaanse Rijschool is een populaire bezienswaardigheid in Jerez de la Frontera. Daarom heb ik voor de zekerheid mijn ticket gereserveerd via GetYourGuide. Tickets worden in 3 prijsklassen aangeboden. Ik heb voor het goedkoopste ticket van 27,50 gekozen. Vraag me af of de duurdere tickets veel toevoegen aan de beleving en geef vandaag al genoeg geld uit aan belevenissen in Jerez.
Met de QR-code die ik ontvangen heb, kan ik mijn ticket bij de kassa ophalen. Dat verloopt soepel. Binnen enkele minuten heb ik mijn ticket te pakken en loop naar de grote overdekte rijhal waar de voorstelling gegeven wordt. Ik mag langs ingang D naar binnen en krijg een mooi plekje: stoel 46 op de 4e rij. Dat is de voorste rij van de goedkoopste tickets, met als fijn gevolg dat er niemand voor mij zit. Die duurdere rijen zitten lang niet zo vol.
12:05 uur – paardenshow
Iets na twaalven gaat de paardenshow van start. Ik heb in mijn leven honderden musea, kerken en historische bezienswaardigheden gezien, maar een paardenshow heb ik nog nooit bijgewoond. Wel heb ik optredens met paarden in andere shows gezien, zoals op Malta.
Wat de Real Escuela Andaluza del Arte Ecuestre zo bijzonder maakt, is het perfecte samenspel tussen mens, dier en muziek. Deze instelling geldt wereldwijd als een van de beste plekken voor klassieke rijkunst. Alles wat je hier ziet, is het resultaat van jarenlange training en toewijding. De paarden, vrijwel allemaal van het Pura Raza Española-ras, bewegen met een souplesse die bijna onnatuurlijk lijkt. Hun gangen zijn sierlijk, gecontroleerd en tegelijk krachtig.
De Andalusische paarden staan bekend om hun intelligentie, temperament en elegantie, waardoor ze tot op ongekend niveau te trainen zijn. De ruiters beheersen de kunst van de ‘doma clásica’ (klassieke dressuur) tot in de perfectie. De oefeningen die ze uitvoeren – van sierlijke sprongen tot precieze passen op de maat van de muziek – zijn het resultaat van een eeuwenoude Spaanse traditie.
De optredens maken veel indruk op mij. Wat zijn deze edele viervoeters goed getraind. De combinatie van verschillende uitvoeringen, sublieme kostuums en muziek maken van deze ervaring er eentje die ik niet snel zal vergeten. Het verpest me wel, want het zal moeilijk zijn om dit niveau te evenaren, laat staan te overtreffen. Wat nog wel op mijn verlanglijstje staat, is het bijwonen van een rodeo, bij voorkeur in Texas. Dat is een totaal andere discipline, wat goed in beeld gebracht is in de televisieserie ‘Yellowstone’.
Na drie kwartier wordt er een pauze van 10 minuten ingelast. Het geeft je de kans om even naar het toilet te gaan en om een drankje bij de bar te halen. Ondertussen wordt het zand van het parcours geëgaliseerd.
Het tweede deel van de show is het indrukwekkendst. Hier laten de paarden en de ruiters zien hoe goed ze samen kunnen werken. Er worden allerlei patronen afgewerkt, waarbij er met een enorme precisie door elkaar heengelopen wordt. Enorm indrukwekkend om te zien. Iets na half twee verlaten de paarden en ruiters de rijhal (Picadero) onder luid applaus van het enthousiaste publiek. Een hele ervaring rijker – die ik niet had willen missen – loop ik naar de uitgang en verlaat ik het terrein.
13:50 uur – lunch
In dit stuk van Jerez wemelt het niet van de restaurants en terrasjes. Ik heb twee opties: op zoek gaan naar een mooi plekje of niet al te ver lopen voor een maaltijd. Ik kies voor het tweede en beland zo op het terras van Quince Arrobas. Hier is nog precies een tafeltje vrij. Kleine gerechten zijn hier flink aan de prijs. Het idee van wat tapas voor lunch sneuvelt daarmee snel.
Tussen het vele lekkers kies ik voor de paella met ‘secreto Iberico’ en ‘ali oli’. De kans om paella te eten laat ik me niet voorbijgaan, want meestal moet je dit rijstgerecht voor minimaal 2 personen bestellen. De serveerster vertelt me dat er wel een wachttijd van twintig minuten op zit. Ik bevestig dat dat oké is en geniet in de tussentijd van een koud glas cola met een olijvenmix erbij.
De paella wijkt af van wat ik gewend ben en dat is een extra reden om hem te proberen! Hij is fijn van smaak, de rijst is precies gaar genoeg en de aioli geeft het een twist die mensen die ik later vandaag spreek, mogelijk kan frustreren. De maaltijd is wel aan de zoute kant, wat jammer is, want dat is niet nodig. Ik reken na afloop 20 euro inclusief fooi af.
15:00 uur – geen bezoek aan de stierenarena
Halverwege de middag kan ik in Jerez op verschillende manieren invullen. Zou ik met een gezelschap zijn, dan is de kans groot dat ik voor een uitgebreidere lunch had gekozen. Een andere optie is een museum bezoeken, maar daar heb ik geen interesse in. Winkelen is op dit tijdstip geen optie, want in Jerez de la Frontera wordt de siësta nog op ruime schaal toegepast. De winkels die de moeite waard zijn – de echte lokale shops – houden hun deuren in de middag tot vijf uur of half zes gesloten. Mijn keuze valt op een bezoek aan de Plaza de Toros. Als je dan toch een dag lang in de Andalusische cultuur wilt duiken, dan hoort het bekijken van de stierenarena zeker tot de opties.
Het is mij niet helemaal duidelijk of hij open is voor een bezoek. Google Maps zegt dat hij om 17:00 uur open gaat, maar een officiële bevestiging kan ik niet vinden. Ik besluit op goed geluk toch de wandeling naar de Plaza de Toros te maken, om daar vervolgens inderdaad voor gesloten poorten te staan. Ik maak wat foto’s van de buitenkant en loop terug richting het centrum.
15:15 uur – wandeling door het hart van Jerez
Na de paardenshow is het tijd om Jerez verder te verkennen. Vanaf de rijschool wandel ik richting het historische centrum, waar achter elke hoek weer een nieuw stukje van de stad zichtbaar wordt. De eerste blikvanger onderweg is het statige Palacio Domecq, een elegant 18e-eeuws paleis dat lange tijd eigendom was van de bekende sherryfamilie Domecq. De gevel is een toonbeeld van de barokstijl die in die tijd populair was in Andalusië, met fraai houtsnijwerk en sierlijke balkons. Tegenwoordig doet het gebouw dienst als ontvangstlocatie voor officiële gelegenheden, maar al vanaf de buitenkant is het een genot om te bekijken.
Even verderop ligt het klooster van Santo Domingo, een van de oudste religieuze complexen van Jerez. De oorsprong gaat terug tot de 13e eeuw, kort na de herovering van de stad op de Moren. De kloosterkerk is een mix van gotische en renaissancistische stijlen, met een rustige binnentuin waar je even kunt ontsnappen aan de warmte van de middag.
Terwijl ik verder loop, valt de mix van architectuur in het centrum op. Middeleeuwse torens, barokke paleizen en art-deco-gevels wisselen elkaar af. De straten zijn breed en overzichtelijk, maar herbergen nog steeds die typische Andalusische sfeer met hun witgekalkte muren en smeedijzeren balkons.
Mijn wandeling eindigt in de Calle Larga, de belangrijkste winkelstraat van Jerez. In de zomermaanden en tijdens siëstatijd is het hier opvallend rustig: veel winkels zijn gesloten en de luifels hangen laag om de zon buiten te houden. Slechts een handvol locals slentert door de straat of zoekt schaduw op bij een terrasje. Het geeft de stad een ontspannen, haast verstilde sfeer die perfect past bij een warme Andalusische middag.
15:45 uur – El Gallo Azul
Bar-Ristorante El Gallo Azul is een begrip in Jerez de la Frontera. Als je de foto van de buitenkant ziet, dan zullen mensen die deze stad ooit bezocht hebben, het direct herkennen. Het maakt het de perfecte plek om halverwege de middag een drankje te doen. Ik ga op het terras zitten en bestel een van mijn favoriete Spaanse bieren: Alhambra 1925 Reserva. Heerlijk zo om de ‘vrijmibo‘ op een terras in Jerez te doen, terwijl het zonnetje schijnt en het 29 graden Celsius is.
16:30 uur – chillen aan het zwembad
Wat is de beste manier om een warme nazomerdag af te sluiten? Aan of in het zwembad natuurlijk. Gelukkig is EsZentrico Jerez voorzien van een zwembad op het dak. Ik trek mijn zwemkleding aan en ga dankbaar gebruikmaken van deze mogelijkheid. Vanaf het ligbedje besluit ik om vanavond een flamencoshow bij te gaan wonen. Ik zoek via internet wat de beste zou zijn en koop het kaartje online.
18:15 uur – nog wat plaatjes schieten
Helaas zit er aan mijn tijd aan het zwembad veel te snel een einde. Het is zo lekker in het zonnetje. Mogelijk was het voorlopig de laatste keer dat ik hiervan kon genieten. In Nederland staat het donkere, koele seizoen voor de deur en ik weet niet zeker of ik bij een volgende reis de mogelijkheid heb om even van zon en zwembad te genieten.
Om 19:00 uur heb ik een rondleiding bij Bodegas Fundador op het programma staan. Tijdens de wandeling daar naartoe pak ik de kans om het Alcazar de Jerez en de kathedraal nog even met de zon in de rug te fotograferen. De façade van de kathedraal valt pas aan het einde van de dag in het zonlicht. Twee tegenvallers: de losstaande toren werpt een flinke schaduw op de indrukwekkende voorkant en er komen constant mensen uit de kathedraal die een complete fotosessie houden. Een goede foto zonder mensen en/of schaduw is bijna onmogelijk.
19:00 uur – rondleiding door Bodegas Fundador
Een bezoek aan Jerez de la Frontera is niet compleet zonder in de wereld van sherry te duiken. Deze versterkte wijn komt uit deze streek en is onlosmakelijk verbonden met de stad. De naam ‘sherry’ is zelfs afgeleid van ‘Xeres’, de oude Arabische benaming van Jerez. Ik heb een rondleiding door Bodegas Fundador geboekt, de oudste bodega van de stad. Het bedrijf bestaat sinds 1730 en geldt als een van de pioniers in de productie van sherry en brandy.
De rondleiding wordt in het Engels gegeven. Ik meld mezelf bij de receptie en word, net als de andere bezoekers, naar de wachtruimte verwezen. Iets na zevenen wordt de tour in gang gezet. Gids Carlos stelt zich voor en neemt ons mee naar het eerste deel van de tour.
Hier krijgen we uitleg over de verschillende soorten sherry en wat sherry tot sherry maakt. Zo leer ik dat er binnen Andalusië een afgebakende driehoek ligt tussen Jerez de la Frontera, Sanlúcar de Barrameda en El Puerto de Santa María, waar de druiven voor sherry geteeld mogen worden. De twee belangrijkste druivensoorten zijn Palomino (voor de droge sherry’s) en Pedro Ximénez (voor de zoete varianten). De PX-druiven worden na de oogst enkele dagen in de zon te drogen gelegd, waardoor de suikers concentreren en de wijn intens zoet wordt.
Na de oogst worden de druiven drie keer geperst. De eerste persing levert het zuiverste sap op, dat gebruikt wordt voor Fino en Manzanilla. De tweede persing dient voor Amontillado en Oloroso, en de derde persing levert een basiswijn op die vaak voor brandyproductie wordt gebruikt. Fino wordt versterkt tot maximaal 15 procent alcohol; een hoger percentage zou de natuurlijke gistlaag, de flor, doen afsterven – en die is juist essentieel voor de typische smaak van deze lichte, droge sherry.
Voor de verdere exacte uitleg zou ik zeggen: ga de tour zelf doen!
Het tweede deel van de rondleiding is een zelfstandig bezoek aan het museum, waar de complete geschiedenis van Fundador wordt verteld. Van de oprichting in 1730 tot de overname door Filipijnse eigenaren in 2016, met bijzondere aandacht voor de 19e-eeuwse export naar Noord-Europa. In de Filipijnen is Fundador nog altijd een van de populairste brandymerken. Niet vreemd, want sherrywijn vormt een uitstekende basis voor brandy van hoge kwaliteit.
Daarna bezoeken we de indrukwekkende opslagplaats, lokaal de Mezquita genoemd. In deze enorme ruimte staan meer dan 40.000 eikenhouten vaten, bewaard bij een constante temperatuur tussen de 15 en 25 graden Celsius en een luchtvochtigheid van ongeveer 78 procent. De geur van hout en wijn is overweldigend.
Op veel vaten staan handtekeningen en boodschappen van beroemde bezoekers, onder wie koningen, schrijvers en artiesten. Het bijzonderste vat is dat uit 1904, getekend door Pedro Domecq, een nazaat van de oprichters. Het vertelt het verhaal van een mislukte levering aan Nederlandse klanten: 500 vaten alcohol bleven ongebruikt staan, totdat men ontdekte dat de drank na jaren rijping veranderd was in een verfijnde brandy. Zo werd per toeval de basis gelegd voor de brandytraditie van Fundador.
De tour wordt afgesloten met een proeverij. Let goed op wat je boekt, want ik dacht een proeverij met drie soorten sherry te hebben, maar het bleek de variant met één sherry en één brandy te zijn. Geen ramp, maar ik had graag wat meer geproefd. Ik krijg twee succesnummers van Fundador aangeboden.
De eerste is Bristol Cream Classic, een zachte, halfzoete sherry van 17,5 procent. Hij wordt geserveerd met ijs en een schijf sinaasappel – verrassend verfrissend en veel lekkerder dan ik had verwacht. Ik kende het merk van naam, maar nu weet ik eindelijk wat erachter schuilt gaat.
Het tweede drankje is de Fundador Sherry Cask Brandy. Ik mag kiezen: puur of als cocktail met grapefruitsap. Omdat ik dat laatste vanwege medicijnen beter laat staan, ga ik voor puur. De gids legt uit dat je de brandy langzaam moet drinken, slokje voor slokje, en de vloeistof even in je mond moet laten opwarmen. De smaak is krachtig en complex, maar eerlijk gezegd niet mijn favoriet. Rum – en steeds vaker whisky – liggen me meer. Toch is het fascinerend om te proeven hoe de eeuwenlange sherrytraditie van Jerez de basis heeft gelegd voor deze bijzondere brandy.
20:40 uur – diner
Over restaurant Albores had ik bij verschillende reviews gelezen dat ze er hier goed de snelheid in hebben. Goed eten, maar wel binnen een uur klaar met twee of zelfs drie gangen, las ik meerdere keren. Voor mij vandaag ideaal, want veel tijd om te dineren heb ik niet. Dat is het gevolg van dat ik alles uit mijn dag in Jerez wil halen en daarom straks nog een flamenco-show bij wil wonen. Die start om tien uur, dus het wordt krap.
Het lukte mij niet om een tafel bij Albores te reserveren. Op goed geluk dan maar ernaartoe lopen en hopen op een plekje. Gelukkig zit het nog niet helemaal vol, dus ik kan meteen aanschuiven. Had bij de reviews gelezen dat de tartaar van tonijn erg goed moet zijn hier. Ik bestel een halve portie als voorgerecht. Het hoofdgerecht is een van mijn favorieten in Andalusië: gestoofde varkenswangetjes.
De tartaar van tonijn voldoet aan de verwachtingen: smaakvol en in balans. Meer hoef ik er eigenlijk niet over te zeggen, behalve het gegeven dat ik misschien liever een volledige portie had besteld, zodat ik nog langer van deze smaken had kunnen genieten. Wat ik wel wil vermelden, is dat het ‘verplichte’ mandje brood een heerlijke verrassing is. Normaal negeer ik het brood bijna, maar beide soorten brood in het mandje zijn al een feest op zichzelf: geweldig stokbrood en nog beter stokbrood met – naar wat ik vermoed – rozijnen erin. Genieten met een hoofdletter G.
Voor de varkenswangetjes geldt hetzelfde als voor de tonijntartaar: uitstekend en precies zoals je het verwacht: mals en smaakvol. Goed om te weten: ik kan vandaag maar twee gerechten proeven, maar zie ondertussen wel wat er allemaal aan lekkers voorbijkomt. Genoeg om te kiezen en het ziet er allemaal lekker uit. Mocht je in Jerez de la Frontera op zoek zijn naar een plekje om te dineren, dan zou ik Albores zeker overwegen. En nee, dit is geen gesponsord bericht!
22:00 uur – flamenco
Andalusië is de bakermat van de flamenco, dus een betere afsluiting van mijn 12 uur in Jerez de la Frontera dan een flamencoshow kan ik niet bedenken. Een andere optie zou zijn om het uitgaansleven in de stad te verkennen, maar ik kies liever voor iets cultureels. Enkele uren geleden heb ik snel online via GetYourGuide een entreeticket besteld voor het optreden om 22:00 uur in Puro Arte, Tablo Flamenco Jerez. Ik had ook een ticket inclusief tapas of een diner vooraf kunnen boeken. Vanwege de rondleiding in de bodega twijfelde ik of ik dat qua tijdschema zou halen. Vandaar voor 35 euro het goedkoopste ticket gekocht, waarbij je entree en een drankje krijgt. Vanaf het restaurant is het een kwartier lopen, wat ik net red. Om vijf minuten voor tien stap ik binnen, laat mijn digitale voucher zien en mag ik plaatsnemen aan een tafeltje vooraan. Het is vanavond niet zo druk, waardoor ik ondanks de late binnenkomst toch nog een goede plek heb.
Uiteindelijk ben ik nog netjes op tijd, want het optreden begint zo’n tien minuten later dan gepland. Het eerste deel speelt zich af tussen de tafels. Intiem, zonder gitaarmuziek, met sobere belichting en daardoor een mooie opwarmer. Het optreden gaat verder op het hoofdpodium. Daar laat eerst de gitaarspeler zijn kunsten op het voor de flamenco essentiële snaarinstrument horen. Vervolgens wordt er een wervelende show voorgespiegeld, waarbij de danseressen en de danser om de beurt laten zien wat ze in huis hebben. Ik mag mezelf nog geen expert op het gebied van flamenco noemen, dus kan geen professioneel oordeel geven over de kwaliteit. Mijn inschatting is dat het van een vrij hoog niveau is, Wat ik zeker weet, is dat ik mezelf prima vermaakt heb en vooral genoten heb van de intensiteit van zowel zang, dans als muziek.
Om kwart over elf stap ik bij Puro Arte naar buiten en wandel ik in een kwartier tijd terug naar mijn accommodatie. Het duurt daar niet lang voordat ik moe maar voldaan mijn bed in stap en naar dromenland vertrek.
Nog geen reacties op Sherry, flamenco en de beroemde paarden in Jerez de la Frontera