Een Hollands dagje in Gouda en Delft

Een jaar of tien geleden hadden we een Franse uitwisselingsstudente te gast in ons gezin. Natuurlijk hebben we toen ons best gedaan om haar kennis te laten maken met Nederland, onze cultuur en een aantal typisch Hollandse lekkernijen. Dat hebben we toen onder andere gedaan door een dagje op pad te gaan en daarbij de Zuid-Hollandse steden Gouda en Delft te combineren. In deze twee steden vind je zoveel echt Hollandse dingen terug dat het voor buitenlandse gasten een ideaal uitje is.

In een dag tijd is onze Franse gast heel wat wijzer geworden over Nederland en Nederlanders. Het proeven van typisch Nederlandse gerechten en snacks vond ze nog het spannendste. Haar gezicht tijdens het proeven van Hollandse Nieuwe staat voorgoed op mijn netvlies gebrand. De stroopwafels en kaas bevielen haar een stuk beter.

Ook wij Nederlanders voelden ons die dag echt toeristen, vooral door het bezoeken van de Goudse kaasmarkt, die in de zomermaanden iedere zondag plaatsvindt op de markt van Gouda. Voor ons was het zelfs de eerste keer dat we Gouda en Delft bezocht hebben. De herinnering aan die zomerdag, het in het bezit zijn van een NS Dal Flex Vrij-abonnement en een gaatje in mijn agenda, brachten me op het idee om een ‘in 12 uur’-verhaal te maken dat geïnspireerd is op die gezellige dag van een jaar of tien geleden.

Het idee is geboren, nu de uitvoering nog. Ik neem je vandaag graag mee tijdens een Hollands dagje in Gouda en Delft.

8:30 uur – koffie bij STEK

Met mijn Dal Flex Vrij-kaart van NS kan ik voor half zeven of na 9:00 uur beginnen met reizen. Dat zijn de daluren bij de NS. Omdat ik eerst mijn dochter elders in Roosendaal af moet zetten, ben ik te vroeg op het station. Iets voor half negen parkeer ik mijn auto op het P+R terrein bij het treinstation. Vervolgens loop ik naar de voorkant van het station, waar koffiebar STEK zit. Geen betere manier om de dag te beginnen dan met een goede bak koffie. Ik loop naar binnen, bestel en betaal een cappuccino en ga buiten op het terrasje zitten. Na een vijftal minuten wordt de cappuccino geserveerd.

Het valt me op hoe rustig het op het stationsplein is. Het is een doordeweekse dag en ik zit hier op een tijdstip dat er normaliter redelijk wat mensen op pad zouden zijn naar werk of studie. Vandaag is het echter volle bak zomervakantie. De scholen zijn dicht, de bouwvakvakantie is deze week begonnen en half Nederland is deze week niet bezig met de normale dagelijkse bezigheden.

Het is niet alleen de zomervakantie die voor de relatieve rust op deze plek zorgt. Het verliezen van de drukke intercitytrein tussen Amsterdam en Brussel draagt er zeker aan bij. Ooit was Roosendaal een van de belangrijkere spoorsteden van Nederland. Van hieruit vertrokken de internationale treinen naar België en Frankrijk. Wie met de trein tussen België en de Randstad reisde, passeerde meestal ook het station van Roosendaal. Die tijden zijn sinds het operationeel worden van de verbindingen via Breda vervlogen. Roosendaal is gedegradeerd tot een gemiddeld druk treinstation.

9:01 uur – met de trein naar Gouda

Vijf minuten voor negen ga ik met mijn OV-chipkaart door de poortjes van het station. Binnen twee minuten loop ik naar perron 4A, waar de trein al klaarstaat. De rust die ik buiten zag, is ook aanwezig in de trein. Het kost hier geen enkele moeite om een zitplaats te vinden, ongeacht of je eersteklas of tweedeklas reist. Klokslag 9:01 uur – volgens schematijd – blaast de conducteur op zijn fluitje en zet de machinist de trein in beweging.

Vanuit Roosendaal kun je niet rechtstreeks naar Gouda reizen. Op Rotterdam Centraal moet ik overstappen op de intercity richting Utrecht. De trein staat er al op het moment dat ik op het perron aankom, waardoor ik er meteen in kan stappen. Negen minuten later vertrekt de trein richting Utrecht.

10:08 uur – Gouda

Iets na tienen stap ik uit op station Gouda. Na het uitchecken wandel ik in de richting van de binnenstad.

Al snel passeer ik een stroopwafelautomatiek, een passende eerste kennismaking met de stad waar de stroopwafel zijn oorsprong vindt. De Goudse stroopwafel ontstond vermoedelijk aan het begin van de negentiende eeuw. Bakkers maakten de wafels destijds van overgebleven deeg en kruimels, waarna ze twee dunne helften met zoete stroop aan elkaar plakten.

Wat ooit een goedkope lekkernij voor minder welgestelde inwoners was, groeide uit tot een van de bekendste Nederlandse koekjes. In Gouda kun je op verschillende plekken nog versgebakken stroopwafels kopen. Warm zijn ze op hun best: iets knapperig aan de buitenkant en met zachte stroop ertussen. De automatiek laat ik voorlopig links liggen, want later vandaag wil ik mogelijk nog een echt verse Goudse stroopwafel proeven.

Waar veel andere bezoekers de drukke Kleiweg blijven volgen, sla ik al snel een zijstraat in. Winkels als Kruidvat, H&M en HEMA kan ik immers ook thuis bezoeken. De belangrijkste winkelstraat van Gouda is druk en heeft mij op dit moment weinig te bieden. Ik ben vooral benieuwd naar wat er achter de bekende winkelgevels te vinden is.

Zodra ik de Kleiweg achter me laat, verandert het straatbeeld. Ik passeer oude woonhuizen, kleine grachten en gevels waaraan je kunt zien dat Gouda al eeuwenlang bestaat. Het centrum telt bovendien opvallend veel steegjes.

Sommige vormen alleen een korte verbinding tussen twee straten, terwijl andere me naar een hofje, gracht of onverwacht pleintje leiden. Zonder vaste route rondlopen blijkt hier een prima manier om de stad te ontdekken.

Via een van die smalle straten kom ik uit bij de Onze-Lieve-Vrouwetoren, die meestal kortweg Vrouwetoren wordt genoemd. De vrijstaande toren is het restant van een kapel die hier aan het einde van de vijftiende eeuw werd gebouwd. Deze Onze-Lieve-Vrouwekapel deed onder meer dienst als armenschool voor meisjes. Na de Reformatie werd de kapel afgebroken, maar de toren bleef behouden. Door verzakkingen staat hij een beetje scheef. Boven op de spits houdt een vergulde windvaan de wacht over dit rustige deel van de Goudse binnenstad.

10:35 uur – Kaasmarkt van Gouda

Op donderdagochtend is de Markt zonder twijfel ‘the place to be’ in Gouda. In de zomermaanden vindt hier wekelijks de toeristische kaasmarkt plaats. Rond het plein staan marktkramen waar vooral Nederlandse producten en lekkernijen worden verkocht. De geur van versgebakken poffertjes en oliebollen komt me al snel tegemoet. Elders zie ik kramen met klompen, Delfts blauw, stroopwafels en natuurlijk kaas in alle soorten en formaten. Ook zie en hoor ik een traditioneel draaiorgel.

De meeste bezoekers verzamelen zich in het gebied tussen het oude stadhuis en De Goudse Waag. Hier wordt nagespeeld hoe de kazen vroeger in Gouda werden verhandeld. Grote aantallen ronde kazen liggen in keurige rijen op straat. Kaasdragers lopen af en aan en op gezette tijden arriveert er een met kaas beladen wagen. Het tafereel levert volop fotomomenten op.

Het onderhandelen over de prijs gebeurt met handjeklap. Daarbij slaan koper en verkoper herhaaldelijk in elkaars hand, terwijl ze over het bedrag onderhandelen. Het spel gaat door tot beide partijen overeenstemming bereiken. Daarna worden de kazen naar de Waag gebracht om ze te laten wegen.

Hoewel de naam anders doet vermoeden, werd Goudse kaas van oudsher vooral gemaakt op boerderijen in de omliggende polders. Gouda groeide uit tot het handelscentrum waar boeren hun kazen verkochten. Kopers uit andere delen van het land spraken daardoor over ‘kaas uit Gouda’. Uiteindelijk werd Goudse kaas zelfs buiten Nederland een bekend product.

De huidige kaasmarkt is geen echte handelsmarkt meer, maar vooral een historische voorstelling voor bezoekers. Toeristen maken foto’s van de kazen, bekijken het handjeklap en poseren met de kaasmeisjes. Ook ik blijf een tijdje staan om het schouwspel te volgen.

Het laatgotische stadhuis is normaal gesproken de grote blikvanger op de Markt. Vandaag krijg ik daar helaas weinig van te zien. Het gebouw staat volledig in de steigers en gaat grotendeels schuil achter doeken. Jammer voor mijn foto’s, want juist de combinatie van het stadhuis, de Waag en de kazen maakt het beeld compleet. Gelukkig is er op en rond de kaasmarkt genoeg te bekijken. Na enkele foto’s loop ik verder langs de marktkramen. Een portie poffertjes begint inmiddels behoorlijk aantrekkelijk te klinken.

11:00 uur – Waag

Na het bekijken van de kaasmarkt loop ik De Goudse Waag binnen. Dit gebouw staat sinds 1668 aan de Markt en werd ontworpen door architect Pieter Post. Vroeger moesten handelaren hun kazen hier verplicht laten wegen. De officiële weging bepaalde hoeveel belasting er over de handelswaar betaald moest worden. De grote weegschaal op de begane grond herinnert nog aan die oorspronkelijke functie.

Tegenwoordig worden er niet alleen kazen gewogen. Bezoekers mogen zelf op de weegschaal plaatsnemen om te ontdekken hoeveel zij in kaas wegen. Mijn gewicht wordt daardoor ineens uitgedrukt in een flink aantal Goudse kazen. Het is een grappige manier om duidelijk te maken hoeveel zo’n grote kaas eigenlijk weegt.

Op de begane grond is een winkel ingericht met kaas en andere Goudse producten. Ik zie er onder meer stroopwafels, kaarsen en lokaal bier. Kaas is het bekendste product van Gouda, maar de stad heeft ook een lange geschiedenis als producent van aardewerken pijpen, kaarsen en bier.

Op de bovenverdiepingen bevindt zich het museum. Daar wordt uitgelegd hoe kaas wordt gemaakt en hoe de handel vroeger verliep. Oude gebruiksvoorwerpen, foto’s en filmpjes vertellen meer over het boerenleven en de ontwikkeling van Gouda als kaasstad. Ik krijg een stukje stroopwafel aangeboden om te proeven. Ook kan ik hier gratis wat water drinken.

Vanaf de ramen heb ik bovendien een ander uitzicht op de Markt. Beneden gaat de toeristische kaasmarkt ondertussen gewoon verder. Vanuit de Waag is goed te zien hoe nauw het gebouw verbonden is met de geschiedenis die buiten wordt nagespeeld.

11:25 uur – wandelen door Gouda

Na mijn bezoek aan de Waag verlaat ik de drukte rond de Markt. Tijdens een wandeling door Gouda merk ik opnieuw dat de stad veel meer te bieden heeft dan kaas en stroopwafels. Achter de belangrijkste winkelstraten liggen grachten, hofjes en herinneringen aan verschillende perioden uit de Goudse geschiedenis.

Mijn eerste stop is het Joodse Poortje in het Raoul Wallenbergplantsoen. Dit poortje vormde oorspronkelijk de toegang tot de voormalige Joodse begraafplaats aan de Boelekade. Nadat die begraafplaats werd geruimd, kreeg de poort hier een nieuwe plek. Sinds 1980 dient hij als monument ter nagedachtenis aan de Joodse inwoners van Gouda die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden vervolgd en vermoord.

Even verderop kom ik langs het Swanenburghs Hofje. Dit hofje werd aan het einde van de zeventiende eeuw gesticht uit de nalatenschap van Elisabeth Nathans Bars, de weduwe van houthandelaar Noach Swanenburgh. Haar geld werd gebruikt om twaalf huisjes voor arme vrouwen te bouwen. Het hofje heeft tegenwoordig een andere functie, maar de historische opzet is nog steeds herkenbaar.

Mijn wandeling gaat verder naar de Museumhaven. Langs de kade liggen historische bedrijfsvaartuigen die ooit werden gebruikt voor het vervoer van goederen. Een deel van de schepen wordt nog altijd bewoond en onderhouden door de eigenaren. Bij de haven ligt de Mallegatsluis, die de Turfsingel met de Hollandsche IJssel verbindt.

Vanaf het water zijn ook enkele Goudse molens te zien. Vooral korenmolen De Roode Leeuw en molen ’t Slot herinneren aan de tijd waarin Gouda aanzienlijk meer molens telde.

Bij de Guldenbrug komt mijn wandeling tijdelijk tot stilstand. De brug gaat open om enkele boten doorgang te geven. Er zit niets anders op dan te wachten. Gelukkig vormt de Museumhaven een aangenaam decor voor deze onvoorziene pauze.

12:05 uur – Sint-Janskerk

Omdat ik met mijn Museumkaart gratis naar binnen mag, besluit ik de Sint-Janskerk te bezoeken. Van buiten is nauwelijks te zien hoe groot het gebouw werkelijk is. Met een lengte van 123 meter is dit de langste kerk van Nederland. Eenmaal binnen lijkt het middenschip maar door te blijven gaan.

De kerk is vooral bekend vanwege de 72 gebrandschilderde ramen, de zogeheten Goudse Glazen. Ze tonen Bijbelse verhalen en gebeurtenissen uit de Nederlandse geschiedenis. Door de binnenvallende zon verschijnen gekleurde lichtvlekken op de muren en de vloer. Ook liggen er talrijke grafzerken. Tot 1832 werden hier vooral welgestelde inwoners van Gouda begraven.

Aan de westzijde hangt het grote Moreau-orgel. Dit orgel werd tussen 1732 en 1736 gebouwd door de uit Frankrijk afkomstige orgelbouwer Jacob François Moreau. De rijkversierde orgelkast vult een groot deel van de achterwand. Het instrument wordt nog steeds gebruikt tijdens kerkdiensten en concerten. Door de lengte en akoestiek van de kerk moet dat een bijzondere ervaring zijn.

Mijn bezoek blijft vandaag vrij kort. Toch ben ik blij dat ik even naar binnen ben gegaan. De afmetingen, de Goudse Glazen en het grote orgel maken duidelijk waarom de Sint-Jan tot de belangrijkste monumenten van Gouda behoort.

12:30 uur – poffertjes en een blondje

Voor de lunch besluit ik voor een typisch Hollandse lekkernij te gaan die ik misschien eens in de tien tot vijftien jaar eet: poffertjes. Aan Gemini AI vraag ik waar ik poffertjes kan eten. Ik had ze al wel op de markt bij een kraam gezien, maar wil graag even zittend eten. Gemini stuurt me naar Pannekoe, een pannenkoek- en poffertjesrestaurant dat in een paar steden te vinden is. Vanuit de Sint-Janskerk loop ik er in zo’n vijf minuten naartoe. Ik laat mezelf bijna verleiden tot een pannenkoek frikandel speciaal, maar bestel uiteindelijk toch waar ik eigenlijk voor gekomen was: een portie poffertjes. Er zijn verschillende opties, maar ik kies voor poffertjes naturel, zoals het hoort. Met boter en suiker.

Op dit soort plekken voel ik mezelf echt toerist in eigen land. Dat gebeurt al snel als je een Hollands thema voor een ‘in 12 uur’-verhaal kiest. Vandaag gaat het verhaal boven mijn persoonlijke voorkeuren. Heb onderweg voldoende leuke plekjes met een aantrekkelijke menukaart gezien.

Het water is vrij prijzig; € 7,50 voor een halve liter of € 3,25 voor een klein flesje. Dan maar een biertje. In dit geval een door Brouwerij Uiltje uit Haarlem gebrouwen Pannekoe Blond. Dit frisse, fruitige blond bier is heerlijk doordrinkbaar en met een alcoholpercentage van 6,1 procent niet te zwaar. Een fijn biertje voor een zomerse dag zoals deze.

13:20 uur – trein richting Delft

In de zomer wordt er hard aan het spoor gewerkt. Daardoor was Maastricht voor vandaag geen optie (geen treinen tussen Breda en Tilburg, waardoor de reis erg lang zou worden) en moet ik ook naar Delft rekenen op extra reistijd. Ook tussen Schiedam en Den Haag vinden er werkzaamheden plaats, waardoor er op dat traject bussen ingezet worden. De NS-planner stuurt mij vanuit Gouda met de trein naar Zoetermeer, om van daaruit de bus naar Delft te pakken. Leuker kunnen ze het niet maken. Betekent helaas dat ik op dat traject de busrit zal moeten betalen, in plaats van dat ik gratis reis met de Dal Flex Vrij-kaart.

13:35 uur – tijd verspillen op een van de lelijkste plekken van Nederland

Na een treinrit van een kwartier arriveer ik op treinstation Zoetermeer. Of het aan het gebouw, de omgeving of het inmiddels betrokken weer ligt, weet ik niet, maar dit is een van de lelijkste plekken in Nederland die ik gezien heb. En ik woon in Roosendaal, dus ben wel wat gewend wat dat betreft.

Helaas duurt de overstap in Zoetermeer veel langer dan het zou moeten. Bus 455 van 13:42 uur komt gewoon niet opdagen. De OV-apps melden er niets van en volgens de info in de bushalte zou deze bus wel moeten rijden. Tegen twee uur komt het besef dat er geen sprake is van ‘busje komt zo’. Het wordt gewoon wachten op de volgende bus, die van 14:12 uur. Als ik dat vooraf geweten had, was ik voor de reisoptie via Rotterdam Prins-Alexander gegaan. Die was op papier een paar minuten langer.

Gelukkig raak ik in gesprek met een dame die vanuit Maastricht onderweg is naar Delfgauw. We praten over fotografie (ze sprak mij aan vanwege mijn camera), Maastricht en de ellende van het reizen met het ov. Voordat we het in de gaten hebben, komt de bus eraan en stap ik in.

Helaas is dit ook typisch Nederlands: inefficiënt en onbetrouwbaar openbaar vervoer. Uiteindelijk spendeer ik van al mijn tijd vandaag onnodig veel met het wachten op en het reizen met het openbaar vervoer. Met weemoed denk ik terug aan Tokyo, waar dit soort ellende bijna ondenkbaar is.

14:40 uur – Delft

Wat later dan de bedoeling was arriveer ik in Delft. Ik stap uit bij halte Zuidpoort, één halte voordat het openbaar vervoer het treinstation bereikt. Dat bespaart me een omweg en brengt me meteen aan de zuidkant van het historische centrum. Vanaf hier kan ik mijn wandeling door Delft direct beginnen.

Mijn eerste kennismaking met de stad bestaat uit een aantal grote muurschilderingen. Ze geven dit deel van Delft een eigentijdse uitstraling en vormen een duidelijk verschil met wat ik enkele straten verderop aantref. Daar maken moderne gebouwen plaats voor oude bakstenen gevels, smalle straten en de eerste grachten.

Het duurt niet lang voordat ik bij het water sta. Langs de grachten staan de Hollandse huizen dicht tegen elkaar aan. De gevels verschillen in hoogte, breedte en vorm. Sommige panden staan een beetje scheef, terwijl andere door de eeuwen heen zichtbaar zijn aangepast. Stoepen, bruggetjes en fietsen maken het Nederlandse straatbeeld compleet.

Delft doet me op sommige plekken aan Amsterdam denken, maar dan in een kleiner en overzichtelijker formaat. Het aantal toeristen is aanzienlijk, maar buiten de belangrijkste winkelstraten vind ik genoeg rustige plekken. Door af en toe een zijstraat in te lopen, ontdek ik gevelstenen, binnentuinen en smalle doorgangen die ik vanaf de doorgaande route niet zou zien.

De combinatie van water, bakstenen huizen en oude bruggen zorgt ervoor dat ik meteen het gevoel heb in een typisch Hollandse stad rond te lopen. Gouda draaide deze ochtend vooral om kaas en stroopwafels. In Delft zijn het de grachten, historische gevels en verwijzingen naar Delfts blauw die mijn aandacht trekken. Mijn tweede Hollandse stad van vandaag stelt vooralsnog niet teleur.

15:00 uur – Vermeer Centrum

Bij een Hollands dagje horen wat mij betreft ook de Hollandse meesters. In Delft kom je dan al snel uit bij Johannes Vermeer. De schilder werd hier in 1632 geboren, woonde zijn hele leven in de stad en gebruikte Delft verschillende keren als onderwerp. Zijn bekendste stadsgezicht is het schilderij ‘Gezicht op Delft’.

Het Vermeer Centrum bevindt zich aan de Voldersgracht. Op deze plek stond vroeger het Sint-Lucasgilde, waarbij schilders en andere kunstenaars uit Delft waren aangesloten. Vermeer was niet alleen lid, maar werd ook meerdere keren tot hoofdman van het gilde gekozen.

Mijn bezoek begint in het souterrain. Daar bekijk ik een videopresentatie van ongeveer vijf minuten over Vermeer en het Delft van de zeventiende eeuw. De korte film vormt een goede introductie op de rest van de tentoonstelling. Daarna loop ik langs reproducties van alle 37 werken die aan Vermeer worden toegeschreven. Deze zijn op ware grootte te bekijken.

Wie hier originele schilderijen verwacht, komt bedrogen uit. De werken van Vermeer hangen verspreid over musea in onder meer Amsterdam, Den Haag, Parijs, Londen, Dresden en New York. Juist doordat het Vermeer Centrum reproducties toont, is het mogelijk om zijn volledige oeuvre op één plek naast elkaar te zien.

Op de andere verdiepingen wordt uitgelegd hoe Vermeer werkte met licht, kleur en perspectief. Ik leer meer over zijn verfgebruik en de rol die een camera obscura mogelijk bij zijn composities speelde. Door details uit verschillende schilderijen te vergelijken, zie ik overeenkomsten die me eerder nooit waren opgevallen.

Een regulier kaartje kost vijftien euro. Omdat ik mijn Museumkaart laat zien, betaal ik elf euro. De kaart geeft hier dus geen gratis toegang, maar wel vier euro korting. Het Vermeer Centrum bezit dan wel geen originelen, maar biedt voldoende achtergrond om de schilder en zijn werk beter te leren kennen.

16:00 uur – Royal Delft

Mijn laatste grote bezoek van vandaag is Royal Delft. De aardewerkfabriek werd in 1653 opgericht als De Porceleyne Fles en is de enige overgebleven Delftse aardewerkfabriek uit de zeventiende eeuw. Met mijn Museumkaart mag ik gratis naar binnen. Dat komt goed uit, want er blijkt aanzienlijk meer te zien dan alleen blauw-witte vazen en borden.

De collectie laat zien dat Delfts blauw zowel traditioneel als eigentijds kan zijn. Zo kom ik een Delftsblauwe Nijntje tegen. Daarnaast staat een bord met het portret van koning Willem-Alexander. Leden van het Koninklijk Huis, historische gebeurtenissen en jubilea zijn door de jaren heen regelmatig op aardewerk vastgelegd.

Een van de grootste werken is een keramische uitvoering van De Nachtwacht. Het schilderij van Rembrandt is met tientallen afzonderlijke tegels op het originele formaat nagemaakt. Daardoor besef ik pas goed hoe groot het oorspronkelijke schilderij is. Zelfs in uitsluitend blauwe en witte tinten blijven de personen en details goed herkenbaar.

Tijdens de rondgang leer ik ook meer over bouwkeramiek. Royal Delft maakte vroeger onder meer tegels, ornamenten, gevelversieringen, pilaren en complete keramische wanden. In enkele kamers zijn voorbeelden verwerkt in muren, bogen en doorgangen. Keramiek was hier dus niet alleen bedoeld voor servies of decoratie, maar werd ook toegepast in grote gebouwen.

Daarna leidt de route door de fabriek. Ik volg het productieproces fase voor fase. Eerst krijgt de klei met behulp van mallen zijn vorm. Na het drogen en bakken kan het aardewerk worden beschilderd. Dat gebeurt nog altijd met de hand. Opvallend is dat de verf tijdens het schilderen vrijwel zwart lijkt. Pas tijdens het bakken verandert het gebruikte kobaltoxide in de bekende blauwe kleur. Daarna wordt het aardewerk geglazuurd en opnieuw verhit. Het eindresultaat ziet er daardoor heel anders uit dan het tussenproduct.

Ik sluit het bezoek af met een drankje in de tuin van de brasserie. Terwijl ik ga zitten, merk ik dat ik vandaag veel te weinig heb gedronken. Na het wandelen door Gouda en Delft heb ik flinke dorst gekregen. Het koele drankje is dan ook meer dan welkom.

17:20 uur – biertje op de Beestenmarkt

Wil je een terrasje pakken, dan moet je in Delft vooral op de Beestenmarkt zijn. Het plein zelf is vooral in de zomermaanden één groot terras. Omdat ik op de wisseltap de Maneblusser Wit zie staan en ik die nog niet ken, ga ik op het terras bij Belgian Beer Café zitten. Ik weet het… dit is niet Hollands. Bij de buren, bij Kobus Kuch, hebben ze Grolsch op de tap en eerlijk is eerlijk: de Achterhoek ligt ook niet in Holland.

Het Mechelse stadsbier is erg lekker. Ik geef hem in de Untapped-app een beoordeling van 4 op 5. Die geef ik niet zo snel.

18:05 uur – Markt zonder marktkramen

De Markt van Delft is veel mooier op het moment dat er geen markt plaatsvindt. Het was even wachten, maar inmiddels is dit centrale plein van Delft redelijk opgeruimd.

Het geeft bij de ruimte om de bebouwing rond het plein te bewonderen en mezelf vooral te verbazen over de enorme afmetingen. Historische marktpleinen van deze afmetingen kom je niet zo snel tegen in Nederland.

18:25 uur – diner bij Harry

Hoe sluit je een Hollandse dag af qua maaltijd? Met een stamppot, met draadjesvlees of met een frikandel?  Helaas is het enige restaurant dat ik in Delft kon vinden dat Hollandse pot serveert, deze week gesloten. Dan ga ik voor iets anders typisch Hollands: het stereotype van de Nederlandse horeca is vaak: “waar voor je geld.”

Een scherp geprijsd driegangenmenu waarbij je uiteindelijk meer eet dan je van plan was, past daar prima bij. Zo kom ik terecht Bij Harry. Daar kun je voor € 31,95 een 3-gangenmenu samenstellen, waarbij je volop keuze hebt tussen uiteenlopende voor-, hoofd- en nagerechten. Voor sommige gerechten moet je een klein bedrag bijbetalen.

Als voorgerecht kies ik voor het oosterse mandje.

Het hoofdgerecht is de biefstuk met stroganoffsaus en frietjes. De biefstuk bestel ik medium rare, zodat hij niet te doorbakken zal zijn. Natuurlijk bestel ik er voor vijftig cent een portie mayonaise bij.

Voor het toetje is de keuze op stroopwafel, stroopwafel, stroopwafel gevallen. Ik twijfelde nog even om voor de appeltaart te gaan, maar wist wel dat het een echt Hollands dessert moest zijn.

Uiteindelijk ben ik inclusief een fooi 45 euro kwijt. Twee drankjes, een toeslag op het voorgerecht en de mayonaise bij de frietjes hebben de rekening uiteindelijk nog aardig doen oplopen.

20:00 uur – met de bus naar Schiedam

De treinen tussen Schiedam en Den Haag rijden niet. In plaats daarvan worden er snelbussen ingezet. Ditmaal heb ik geluk: de bus naar Schiedam staat klaar bij het station van Delft. Twee minuten nadat ik ingestapt ben, vertrekt de bus.

Op treinstation Schiedam moet ik helaas wel even wachten. Ik kan kiezen: met de metro naar Rotterdam Blaak en daar met de trein verder, of met de trein naar Dordrecht en daar overstappen op de trein naar Roosendaal.

Het wordt de Sprinter van 20:48 uur naar Dordrecht, waar ik overstap naar Roosendaal. Betekent eerst een klein halfuur wachten … pfff … op het station van Schiedam. Het goede nieuws: de trein vertrekt op tijd! Rond tienen ben ik weer thuis.