6:00 uur – opstaan
Sinds de wintertijd in Nederland is ingegaan, is het op Kaapverdië twee uur vroeger dan thuis. Wanneer ik hier om zes uur ’s morgens opsta, is het in Nederland dus al acht uur. Dat is een stuk later dan ik normaal gesproken wakker word. Toch voelt zes uur op Boa Vista behoorlijk vroeg aan. Het is nog donker buiten en het eiland moet langzaam ontwaken. Maar ik wil vandaag zoveel mogelijk uit mijn verblijf halen, dus blijf ik niet langer dan nodig in bed liggen.
Ik spring de douche in, poets mijn tanden en smeer mezelf alvast in met antizonnebrandmiddel, voor het geval ik dat later mocht vergeten en langer buiten ben dan ik vooraf ingeschat had. Ik trek vervolgens een luchtige, zomerse outfit aan, want ’s morgens vroeg is het hier al rond de 24 graden Celsius.
6:30 uur – wandeling over het strand en het resort
Ik start de dag met een wandeling over het strand. Vanuit mijn kamer, nummer 4206, is het slechts een paar minuten lopen voordat ik op het zand van Praia das Dunas sta. Het is een prachtig breed strand met zacht, lichtgekleurd zand en helderblauw water. De kust loopt nog een heel eind door en biedt volop ruimte voor een langere wandeling. Voor mij blijft dat een van de aantrekkelijkste kanten van Boa Vista: je verblijft in een comfortabel resort, maar staat binnen een paar minuten aan een kust waar vooral zand en zee het uitzicht bepalen.
Vandaag houd ik het bij een korte strandwandeling. Er staat nog genoeg op het programma en ik wil eerst een rondje over het resort maken.
RIU Palace Boavista is gelukkig een stuk kleiner dan RIU Touareg, waar ik de eerste dagen van mijn reis verblijf. Met een kleine twaalfhonderd kamers en een geschatte oppervlakte van twintig hectare is Touareg een behoorlijk uitgestrekt vakantiecomplex. Palace Boavista telt ruim vijfhonderd kamers en beslaat naar mijn eigen schatting ongeveer zes hectare. Nog steeds een flink resort, maar de afstanden zijn overzichtelijker. Tijdens een wandeling van een klein halfuur krijg ik een goed beeld van het terrein.
Het valt me op dat handdoekje leggen hier op redelijk grote schaal gebeurt. Er zijn meer dan voldoende ligbedden en schaduwplekken, maar dat weerhoudt gasten er niet van om bij het krieken van de dag alvast hun territorium af te bakenen. Badlakens en persoonlijke spullen moeten duidelijk maken dat een bedje bezet is, terwijl de tijdelijke eigenaar zelf nog nergens te bekennen is. Het blijft een bijzonder vakantieritueel: thuis wil je graag uitslapen, maar op vakantie zet je de wekker om een ligbed te reserveren.
7:20 uur – een paar baantjes trekken
Van de wandeling krijg ik het behoorlijk warm. Tijd om af te koelen. Ik trek op mijn kamer mijn zwemkleding aan en loop op mijn gemak naar het hoofdzwembad van het hotel. Dat is groot genoeg om lange baantjes te trekken zonder dat ik na een paar slagen alweer moet keren. Zo krijg ik deze ochtend meteen wat beweging, voordat ik later vandaag op pad ga om meer van Boa Vista te zien.
Na het zwemmen droog ik me af en strijk ik nog even neer op een ligbed. Ik heb geen haast om op te staan en geniet van de zonnestralen op mijn huid. Een wandeling, een paar baantjes zwemmen en daarna even helemaal niets. Zo mag een vakantiedag van mij best beginnen.
08:10 uur – ontbijt
Het ontbijt wordt in buffetvorm aangeboden, zoals dat vrij gebruikelijk is in all-inclusivehotels. En wat voor een buffet. Wie moeite heeft met kiezen, kan hier alleen al met het samenstellen van zijn ontbijt een tijdje zoet zijn. Zelf vind ik het vooral prettig dat ik mijn ontbijt helemaal naar eigen smaak kan samenstellen. Na mijn wandeling en de baantjes in het zwembad heb ik daar inmiddels behoorlijk zin in.
Bij de verse fruitsappen valt meteen op hoeveel keuze er is. Op het buffet staan rijen glazen kannen met sappen in allerlei kleuren, van lichtgeel en oranje tot dieprood en groen. Het ziet er aantrekkelijk uit en nodigt uit om tijdens je verblijf eens wat verschillende smaken te proberen. Ik kies deze ochtend voor ananassap.
Mijn ontbijt bestaat uit een kom yoghurt die ik aanvul met stukjes fruit, noten en zaden. Met onder andere ananas, watermeloen, rode besjes, walnoten en pistachenoten maak ik er een goedgevulde kom van. Het frisse fruit en de knapperige noten zorgen ervoor dat iedere hap weer een beetje anders smaakt. Een glas sap erbij en ik heb alles wat ik op dit moment nodig heb.
Dat is wat mij betreft een van de fijne kanten van zo’n uitgebreid buffet: er staat van alles, maar je bepaalt zelf hoeveel daarvan op je bord belandt.
09:30 uur – 4×4-tour over het eiland
Voor de ingang van het hotel staan drie lichtblauwe Toyota’s klaar. Met deze terreinwagens gaan we vandaag op pad om Boa Vista te verkennen. We verdelen ons met zes personen over iedere auto. Ik mag voorin plaatsnemen, naast de chauffeur. Een fijne plek, want zo heb ik goed zicht op de weg en krijg ik onderweg de kans om een paar foto’s te maken.
Zodra we het hotelterrein verlaten, valt er genoeg te zien. We rijden over een weg van donkere straatstenen, met aan weerszijden lage begroeiing en groene struiken. In de verte liggen kale, rotsachtige heuvels en tekenen lichte zandduinen zich af tegen het landschap. Boa Vista staat bekend als een droog en woestijnachtig eiland, maar onderweg is opvallend veel groen te zien. Dat maakt me nieuwsgierig naar wat de rest van de dag gaat brengen.
09:55 uur – Viana Desert
Onze eerste stop is bij Viana Club, aan de rand van de Viana Desert. We stappen uit en lopen een meter of tweehonderd het duingebied in. Voor ons liggen zacht glooiende zandhellingen met fijne ribbeltjes die de wind in het oppervlak tekent. Tussen het lichte zand groeien behoorlijk wat groene struiken. Op de achtergrond steken donkere, kale heuvels boven de duinen uit. Het is een afwisselender landschap dan je bij het woord woestijn misschien verwacht.
De wind speelt hier een belangrijke rol. Die verplaatst het zand en zorgt ervoor dat de duinen voortdurend van vorm veranderen. De Viana Desert wordt vaak omschreven als een stukje Sahara midden in de Atlantische Oceaan, vanwege de aanvoer van zand uit het Afrikaanse vasteland. Hier tussen de duinen krijg je in ieder geval een heel ander beeld van Boa Vista dan vanaf een ligbed bij het hotel.
Wie wil, kan tijdens deze stop sandboarden. Het principe lijkt op snowboarden, alleen glijd je hier over zand naar beneden. Voor de deelnemers aan onze excursie gebeurt dat zittend op een plank. Vanwege de verzekering mogen we niet staand afdalen, zo krijgen we te horen. Dat maakt het misschien wat minder spectaculair om te zien, maar vanaf de bovenkant van zo’n duin is het nog steeds een behoorlijke helling.
De armen gaan opzij om het evenwicht te bewaren en met de voeten vooruit glijden de deelnemers naar beneden. Daarna volgt het minder gemakkelijke deel: door het losse zand weer naar boven lopen. Ik heb ondertussen volop gelegenheid om de duinen en het sandboarden te fotograferen.
10:10 uur – hibiscusijsthee en cachupa
Na het bezoek aan de duinen schuiven we bij Viana Club aan voor een kennismaking met de Kaapverdische keuken. Het houten interieur, de flessen achter de bar en de plantjes op tafel geven de ruimte een gemoedelijke uitstraling. Voor me verschijnt een bord met een portie cachupa, een gebakken ei en een paar plakjes chorizo. Ernaast staat een glas dieprode hibiscusijsthee. Die ziet er verfrissend uit, maar smaakt vooral erg zoet.
Cachupa is het nationale gerecht van Kaapverdië. De basis bestaat uit langzaam gegaarde mais en bonen, aangevuld met bijvoorbeeld groenten, vlees of vis. De samenstelling verschilt per eiland en per keuken. Als hoofdmaaltijd is het een stoofgerecht met kookvocht, maar wij krijgen de drogere ontbijtvariant. Daarvoor wordt de cachupa opgebakken en geserveerd met ei en worst. Zo krijgt wat er van de stoofpot overblijft de volgende ochtend een tweede leven als stevig ontbijt.
Mijn ontbijt in het hotel is nog maar twee uur geleden, maar een lokale specialiteit wil ik natuurlijk graag proberen. De portie is gelukkig bescheiden. Op mijn bord ligt een mooi gevormd hoopje cachupa met een goudbruin gebakken buitenkant. Het spiegelei neemt bijna meer ruimte in dan de cachupa zelf.
Tijdens deze stop krijgen we ook uitleg over lokale dranken. Een medewerkster laat verschillende flessen zien en vertelt wat erin zit. Grogue is de bekende Kaapverdische sterke drank die uit suikerriet wordt gestookt. Het vormt ook de basis voor allerlei soorten ponche, waarbij bijvoorbeeld honing of fruit wordt toegevoegd. Op de flessen herken ik onder andere kokos en passievrucht. Zo maken we hier ook iets mee van wat er op Kaapverdië op tafel komt. Ik besluit om vanwege het tijdstip van de dag geen gebruik te maken van het aanbod om voor één euro een drankje uit te proberen.
10:50 uur – Rabil
Via de rand van de woestijn rijden we naar Rabil. De Toyota voor ons trekt diepe sporen door het losse zand. Langs de route staan groene struiken en eenvoudige afrasteringen, met daarachter een open landschap. Hier komen de terreinwagens goed van pas. Vanuit mijn plek naast de chauffeur kan ik door de voorruit mooi vastleggen hoe we achter elkaar door het zand rijden.
In Rabil bezoeken we een pottenbakkerij waar het traditionele handwerk nog volop te zien is. In een langgerekte ruimte met verweerde gele muren en een houten dakconstructie staan werktafels, emmers, mallen en allerlei voorwerpen van klei. Een vrouw werkt aan een van de tafels, omringd door bekers en ronde vormen met gaatjes erin. Verderop staan grote aardewerken potten. Het is een werkplaats waar je tussen de spullen door kunt kijken hoe het aardewerk wordt gemaakt.
Een deel van het resultaat staat klaar voor de verkoop. Ik zie beschilderde vrouwenfiguren in kleurrijke jurken, schildpadden, vissen en wanddecoraties. Sommige voorwerpen hebben nog de natuurlijke kleur van gebakken klei, andere zijn voorzien van felle kleuren en de naam Cabo Verde. Wie een tastbare herinnering aan het eiland zoekt, heeft hier genoeg keuze.
Ons bezoek krijgt helaas een vervelende onderbreking. Een van de deelnemers stapt per ongeluk op de staart van een hond die in de werkplaats ligt en wordt gebeten. Een medewerker van TUI gaat met hem naar een dokterspost. Later krijgen we te horen dat de dienstdoende verpleegkundige geen verdere actie nodig vindt.
Daarna maak ik een wandeling door de straten van Rabil. Het dorp voelt authentiek aan, met lage huizen, kleine winkels en bars tussen de woningen. Over de donkere keienstraten lopen kabels van gevel naar gevel. Sommige panden hebben afgebladderde muren, terwijl andere uitbundig zijn geschilderd. Vooral een felgele woning trekt mijn aandacht. Groene randen, zwarte sterren en stroken met ronde stenen versieren de gevel. Boven hangt de was op het dakterras te drogen.
Ik blijf geregeld staan om foto’s te maken. Een driewielige motor met laadbak staat voor een rode muur, onder wegwijzers naar onder andere Sal Rei en Praia de Chaves. Even verderop zie ik een knalblauwe bar met de naam Island Vibe. Voor een huis zit een klein meisje in een kruiwagen. Zij en de jongen achter haar kijken lachend mijn kant op.
Rabil is zo’n plek waar ik vooral plezier beleef aan het rondkijken. De kleuren, de gevels en de kleine dagelijkse taferelen geven me genoeg aanleiding om de camera telkens weer op te tillen.
11:30 uur – Povoação Velha
We rijden door naar Povoação Velha. Via een brede keienstraat trekken de lage huizen aan ons voorbij. De gevels zijn hier wat ingetogener van kleur dan in Rabil, met veel wit en zachte pasteltinten. Ik zou graag even uitstappen om door het dorp te wandelen en foto’s te maken, maar helaas staat hier geen stop op het programma. Vanuit de auto probeer ik toch iets van de straten vast te leggen.
We stoppen wel bij de Capela Nossa Senhora da Conceição, die iets hoger aan de rand van het dorp ligt. Het witte gebouw steekt mooi af tegen de rotsachtige helling erachter. De groene deur en smalle groene vensters geven de eenvoudige voorgevel kleur. Boven op de gevel staat een klein kruis. Het is een bescheiden kapel, maar door de ligging valt hij meteen op.
De geschiedenis van deze plek gaat verder terug dan het huidige gebouw. De kapel wordt doorgaans rond 1828 gedateerd en staat op de fundamenten van een oudere voorganger uit de zeventiende eeuw. In 2015 raakt het gebouw zwaar beschadigd door orkaan Fred. Daarna volgt een ingrijpende restauratie en in 2022 wordt de herstelde kapel weer aan de gemeenschap overgedragen. Als je hem nu zo in de zon ziet staan, is het moeilijk voor te stellen hoe groot de schade is geweest.
Vanaf deze plek krijg ik alsnog een mooi overzicht van Povoação Velha. Tussen de groene bomen en struiken liggen lage huizen met platte daken en rode dakpannen. Daarachter strekt zich een open landschap met roodbruine heuvels uit. Een wandeling door het dorp moet ik deze keer missen, maar dit uitzicht maakt de stop zeker de moeite waard.
12:10 uur – Praia Santa Monica
Na Povoação Velha verlaten we de verharde weg en rijden we via een stoffige route richting Praia Santa Monica. De terreinwagen voor ons laat een flinke stofwolk achter. Het pad voert tussen lage struiken door, met hier en daar stenen en diepe wielsporen. Dit is het soort route waarvoor je graag bij iemand in de auto zit die de weg kent.
Aan het einde wacht een prachtig strand. Een brede strook licht zand loopt in een lange bocht langs de turquoise zee. Een paar mensen staan bij het water, maar verder is er vooral heel veel ruimte. Santa Monica behoort tot de langste stranden van Kaapverdië. Hoeveel kilometer het precies meet, hangt af van waar je de grenzen trekt. Hier aan de waterkant maakt dat weinig verschil: het strand loopt zo ver door dat ik niet eens probeer het einde te ontdekken.
Achter het strand staat iets wat minder goed bij het paradijselijke plaatje past. Lange rijen witte gebouwen wachten op een afwerking die maar niet lijkt te komen. Het gaat om White Sands Hotel & Spa, een groots opgezet resortproject van The Resort Group. De officiële start van de bouw vindt in december 2015 plaats. Er zijn honderden suites en villa’s gepland, maar tijdens ons bezoek kijk ik vooral naar onafgebouwde gevels en donkere openingen waar ramen en deuren moeten komen.
Het complex heeft daardoor iets van een spookresort. De ligging is schitterend, maar het verschil tussen de vakantieplannen op papier en wat hier daadwerkelijk staat, is groot. De bouw loopt al jaren vertraging op en investeerders maken zich zorgen over hun geld. Vanaf het strand vormen de witte gebouwen een merkwaardige achtergrond bij het zand en de helderblauwe zee.
We mogen hier een uur blijven. Daar zou dit strand zich prima voor lenen, maar niemand van ons heeft zwemspullen of kleding om zich daarna om te kleden bij zich. Jammer, want met wat meer voorbereiding hadden we langer van deze plek kunnen genieten. Nu blijft het bij rondkijken, foto’s maken en een korte wandeling langs het water. Na ongeveer twintig minuten stappen we weer in de terreinwagens voor de terugrit naar het hotel.
12:50 uur – lunch in het hotel
Op de terugweg naar het hotel geniet ik van het landschap. Een rotsachtige heuvel steekt boven de vlakte uit, met groene begroeiing op de hellingen en aan de voet. Het valt me opnieuw op hoe groen Boa Vista op dit moment is. Als je de klimaatcijfers van Boa Vista bekijkt, verwacht je vooral een droog en kaal eiland. Toch kan het landschap na de korte regenperiode aan het einde van de zomer een heel ander gezicht laten zien. Tussen de bruine aarde en donkere rotsen groeit nu op veel plekken gras.
Rond kwart voor één worden we bij het hotel afgezet. Daarmee zit de eilandtour erop en is het tijd voor de lunch.
Ik schuif aan in hoofdrestaurant Africa, waar weer een uitgebreid buffet klaarstaat. Na de cachupa van vanochtend houd ik het bij vis en avocado. Mijn keuze valt op een gebakken zeetong die bijna mijn hele bord vult. De vis is mooi goudbruin gebakken en wordt geserveerd met een stukje citroen. Daarbij neem ik een halve avocado, gevuld met stukjes zalm.
Het smaakt heerlijk. Na het zand, de stoffige wegen en de verschillende stops is het prettig om rustig aan tafel te zitten. Deze ochtend laat goed zien hoe gemakkelijk je op Boa Vista een excursie kunt combineren met het comfort van een all-inclusivehotel. Nog geen halfuur geleden sta ik op een uitgestrekt strand, nu zit ik alweer aan de lunch.
13:20 uur – naar Sal Rei
We hebben ongeveer anderhalf uur vrije tijd. Die benut ik om samen met een reisgenoot naar Sal Rei te gaan. De taxi kost € 10 voor een enkele reis, dus voor een tientje per persoon zijn we heen en terug. Dat vind ik een prima bedrag om nog wat meer van Boa Vista te zien. De chauffeur zet ons af op een centrale plek, direct naast de Rua do Ilusionismo. We spreken af dat hij ons om 14:10 uur weer oppikt. Daarmee hebben we ongeveer veertig minuten om rond te wandelen en foto’s te maken.
De Rua do Ilusionismo is meteen een mooie binnenkomer. De gevels zijn beschilderd met geometrische patronen in blauw, groen, geel en zwart. Sommige lijken door hun vormen bijna diepte te krijgen. Zelfs de boomstammen doen mee: die dragen de kleuren en gele sterren van de Kaapverdische vlag. Het bladerdak zorgt voor schaduw op de keienstraat. Hier kan ik al een tijdje bezig blijven met het zoeken naar mooie standpunten, maar we hebben meer te bekijken.
In de omliggende straten gaat het dagelijkse leven ondertussen gewoon door. Langs een gevel ligt kleding uitgestald op de stoep. Op een tafel staan verzorgingsproducten en andere kleine artikelen, terwijl klanten tussen de spullen kijken. Een stukje verder staat een oude zwarte naaimachine op een tafeltje tegen een verweerde stenen muur. De tafel is afgedekt met een doek waarop de Kaapverdische eilanden en zeeschildpadden staan afgebeeld. Het is zo’n detail waarvoor ik even stil blijf staan.
Via de straten komen we op het ruime plein bij de Santa Isabelkerk. De lichte kerkgevel heeft twee torens en roodbruine deuren. Op het plein staan palmen, bankjes en een monument met de jaartallen 1975 en 1985, een verwijzing naar de eerste tien jaar van de Kaapverdische onafhankelijkheid. Na de schaduwrijke straatjes voelt deze open ruimte behoorlijk warm aan.
Op verschillende plekken trekken muurschilderingen mijn aandacht. Op een gele achtergrond staan muzikanten rond een piano en een contrabas afgebeeld.
Een ander oud pand in Sal Rwei is versierd met grote gezichten en bloemen. Vooral het portret van Bubista valt op. De van Boa Vista afkomstige voetbaltrainer heet voluit Pedro Leitão Brito en krijgt hier een prominente plek voor een geschilderde Kaapverdische vlag. Ernaast staat een verkoopstalletje met zonnebrillen en telefoonaccessoires onder een veelkleurige parasol.
We nemen ook een kijkje in de overdekte markt. Bij een van de kramen hangen felgekleurde jurken en tunieken bijna tot aan het dak. Eronder liggen stapels stoffen, tassen en hoeden met allerlei patronen. Aan kleur ontbreekt het deze middag bepaald niet.
Bij het water wacht weer een ander beeld. Kleine vissersboten liggen op het zand of dobberen vlak voor de kust. Daarachter staan huizen dicht aan zee, met balkons en gevels die duidelijk de invloed van het zoute zeeklimaat laten zien. Ik maak nog een paar foto’s voordat we teruglopen naar de afgesproken plek.
Veertig minuten is genoeg voor een eerste indruk, maar ik had hier best langer willen rondkijken. Sal Rei levert in korte tijd een mooie verzameling beelden op: van beschilderde gevels en straathandel tot de vissersbootjes aan het water.
14:30 uur – quadtour
Om tien voor half drie zijn we terug bij het hotel. Tien minuten later worden we alweer met de hele groep opgehaald voor een quadtour. Het tempo zit er vandaag goed in. Deze ochtend laten we ons nog rondrijden, nu mogen we zelf aan het stuur plaatsnemen.
Ondertussen ziet de lucht er heel anders uit. Stof zorgt voor een grauwe waas en de zon komt er nauwelijks nog doorheen. Het lijkt bewolkt, maar het licht is vooral vlakker geworden en de verte verdwijnt in de nevel. Voor een middag op een ligbed zou ik de blauwe lucht missen. Bij de ruige landschappen van onze quadtour vind ik deze sfeer eigenlijk wel passen.
Het startpunt ligt in Sal Rei. Daar krijgen we overalls, helmen en beschermende brillen. Als iedereen is aangekleed, volgt de uitleg over de quads en de route. De gids houdt er een kaart van Boa Vista bij om te laten zien waar we naartoe gaan. We rijden met twee personen per quad. Ik vorm een duo met Patrick, die niet alleen mijn naam deelt, maar ook even oud is. Onderweg wisselen we van plek, zodat we allebei een deel van de tocht kunnen rijden.
We volgen de gids over onverharde paden richting de noordkust. De ondergrond wisselt tussen zand, stenen en uitgesleten sporen. Langs het pad liggen donkere rotsen, afgewisseld met lage groene begroeiing en kleine gele bloemen. Het rijden vraagt wat meer aandacht dan een ritje over asfalt, maar dat maakt het leuk. Voor ons slingert de rij quads door het landschap.
Bij de eerste stop kijken we vanaf een rotsachtige plek uit over de kust. Onder ons ligt een lang, vrijwel leeg strand waar witte golven op afrollen. Door de stoffige lucht vervaagt de kustlijn in de verte. Het is een heel ander beeld dan het zonnige strand van Santa Monica eerder vandaag.
Daarna rijden we naar Shipwreck Beach. Vlak voor het strand ligt het roestige wrak van de Cabo Santa Maria. Dit Spaanse vrachtschip loopt hier op 1 september 1968 vast tijdens een reis van Europa naar Zuid-Amerika. De bemanning komt veilig aan land, maar pogingen om het schip los te krijgen mislukken. De lading wordt geborgen en het schip blijft achter aan de kust van Boa Vista.
Na tientallen jaren in de branding is er vooral een stalen geraamte over. Roestige ribben steken omhoog en grote delen van de romp zijn verdwenen. De golven rollen rond het wrak, dat zich op het natte zand weerspiegelt. Met de grijzige lucht erboven heeft het iets desolaats. Ik neem de tijd om een paar foto’s te maken van dit bijzondere overblijfsel.
Het laatste deel van de tocht voert ons de duinen in. Hier verandert het rijden opnieuw. We volgen de gids over het golvende zand en op de ruimere stukken gaat het tempo flink omhoog. Dit is voor mij het leukste deel: sturen door het losse zand, een duin op en vervolgens weer naar beneden. De gladde zandhellingen zien er vanuit het zadel van een quad toch anders uit dan tijdens onze wandeling van vanochtend.
Na ongeveer twee uur zijn we terug bij het startpunt. De overalls kunnen uit en de helmen en brillen worden ingeleverd. Een erg leuke tocht, waarbij het zelf rijden minstens zo’n groot deel van het plezier vormt als de plekken waar we stoppen.
17:00 uur – lekker even een duik in het zwembad
Het stof lijkt net zo snel uit de lucht te verdwijnen als het op kwam zetten. Aan het einde van de middag schijnt de zon weer volop. Daar wil ik nog even van genieten en daarvoor hoef ik mijn kamer nauwelijks uit. Vanaf mijn terras stap ik zo mijn privézwembad in. Het zou jammer zijn als ik daar geen gebruik van maak. Het water is heerlijk van temperatuur en na de actieve middag vind ik het prettig om rustig wat rond te dobberen. Voor me staan de palmbomen in de groene tuin en naast het water wachten mijn eigen ligbedden.
Ik pak een koud biertje uit de minibar, waarvan de inhoud bij het verblijf is inbegrepen, en maak het me gemakkelijk op het terras. Voorlopig hoef ik nergens naartoe. Na alle indrukken van vandaag is dit een heerlijk moment om even niets te doen.
18:00 uur – zonsondergang op het strand
Het is eind oktober en in Kaapverdië valt de avond al vroeg in. Vandaag gaat de zon officieel om 18:01 uur onder. Een minuut of tien daarvoor loop ik naar het strand om dit moment mee te maken en vast te leggen. Na het ontspannen bij mijn eigen zwembad vind ik het fijn om nog even naar zee te gaan. Onderweg pak ik snel nog even een shot vanaf het zwembad mee. De dag begint hier met een strandwandeling en inmiddels ben ik bijna twaalf uur verder.
Ik zoek een plek aan de waterkant en pak mijn camera erbij. Een zonsondergang is voor mij altijd een goede reden om even stil te staan, zeker met de Atlantische Oceaan voor me. Tussen het fotograferen door neem ik de tijd om gewoon te kijken. Na een dag waarop we behoorlijk wat ondernemen, is dit een prettig rustmoment.
18:45 uur – diner in het steakhouse
Na de zonsondergang neem ik een douche en kleed ik me om voor het diner. Mooi op tijd schuif ik aan in het steakhouse. RIU Palace Boavista heeft een fijne all-inclusiveformule waarbij je naast het buffetrestaurant ook in verschillende à-la-carterestaurants kunt eten. Daar betaal je niets extra voor. Je moet wel vooraf een tafel reserveren via de RIU-app. Vanavond laten we de buffetten dus even voor wat ze zijn en worden de gerechten aan tafel geserveerd.
We beginnen met een caesarsalade en een seafoodtrio om te delen. De langwerpige witte schaaltjes met verschillende bereidingen van vis en zeevruchten zien er uitnodigend uit. Daarna kies ik voor surf & turf: ossenhaas met garnalen. Op mijn bord ligt een mooi stuk vlees met daarbovenop een spiesje garnalen, vergezeld van mais, broccoli en een gegrilde tomaat. Na alle activiteiten van vandaag gaat zo’n uitgebreid diner er prima in.
Als afsluiting komt er een grand dessert op tafel, een combinatie van ijs en gebak die we per twee personen delen. Dat delen is na de voorgaande gangen geen verkeerd idee. Het is een ontspannen einde van een afwisselende dag, met genoeg tijd om aan tafel na te praten over alles wat we op Boa Vista zien en beleven.
20:45 uur – RIU Halloween Party
Na het diner is de avond nog lang niet voorbij. We gaan naar het naastgelegen RIU Karamboa, waar iedere vrijdagavond een RIU Party plaatsvindt. Volwassen gasten van alle drie de RIU-hotels op Boa Vista zijn hier welkom. De toegang is inbegrepen bij je verblijf en gasten van RIU Touareg kunnen gebruikmaken van gratis shuttlebussen. Vanuit Palace Boavista hebben we het gemakkelijker: wij kunnen er lopend naartoe.
Normaal gesproken wisselen de White Party en Neon Party elkaar af. Vanavond krijgt de White Party vanwege Halloween een speciaal tintje. Wij hebben allemaal witte kleding aan, maar een deel van de feestvierders kiest voor griezelige outfits en geschminkte gezichten. Tussen de witte shirts en jurken duiken skeletten en andere Halloweenfiguren op. Het levert een vrolijke mengelmoes op waarbij niemand zich druk lijkt te maken over welke dresscode nu precies voorrang heeft.
Aan de aankleding en het entertainment is veel aandacht besteed. Boven de dansvloer hangen discoballen, spinnenwebben en grote spinnen. Gekleurde lichtbundels schieten door de ruimte en rookpluimen zorgen regelmatig voor extra spektakel. Op het podium en de verhoogde loopvloer dansen artiesten in skeletkostuums. Even later verschijnen enorme witte beren met zonnebrillen en grote glimmende kettingen. Ze steken ruim boven het publiek uit en trekken volop bekijks. Overal gaan telefoons omhoog om ze vast te leggen.
De muziek is lekker afwisselend, met voor ieder wat wils. De dj houdt het tempo erin en de dansers zorgen ervoor dat er steeds iets te zien is. Toch is het vooral de goede sfeer die de avond geslaagd maakt. Mensen dansen, lachen en genieten zichtbaar van hun vakantie. Na een dag vol uitstapjes blijkt er bij ons nog genoeg energie over te zijn voor een feestje.
We blijven tot het einde, om half twaalf. Daarmee loopt mijn dag op Boa Vista behoorlijk uit ten opzichte van de gebruikelijke twaalf uur. Maar met zo’n feest om de hoek vind ik het geen enkel probleem om er een paar uur aan vast te plakken.
Nog geen reacties op Het beste van Boa Vista