We schrijven 25 februari 2026. Volgens de meteorologen valt deze dag in de winter. De statistisch normale maximumtemperatuur bedraagt in Nederland deze periode 7,4 graden Celsius. De verwachting is dat we vandaag mogen rekenen op ongeveer 18 graden Celsius, een temperatuur die normaal is in mei. Zo’n dag is zeer welkom na een periode waarin Koning Winter de nodige speldenprikjes heeft gegeven en vooral in het noordoostelijke deel van ons land de nodige hoeveelheid sneeuw en andere winterse neerslag heeft gegeven. Net als zovelen kan ik de lokroep van de lente vandaag niet weerstaan. De lokroep heeft voor mijn gevoel meer weg van een schreeuw, met als resultaat dat ik veel te vroeg wakker ben. Pluk de dag, daar is vandaag zeker sprake van.
Wat ga je doen tijdens de eerste lentedag van het jaar? Ik heb ervoor gekozen om deze dag in Utrecht door te brengen. Waarom Utrecht? Deze stad ligt lekker centraal en heeft een leuke diversiteit aan musea. Het opnieuw aanschaffen van een Museumkaart stond al langer op mijn to-do-list en vandaag leek mij een goed moment om dat te doen, en hem meteen goed te gaan gebruiken. Daarnaast is Utrecht een plek waar ik geregeld kom, onder andere voor evenementen zoals de Vakantiebeurs, maar waar ik te weinig tijd echt in de stad zelf doorgebracht heb. Vandaag is een mooi moment om dat te doen.
Eigenlijk was ik van plan om met de trein naar Utrecht te gaan. Op het laatste moment besluit ik om toch de auto in te stappen. De gedachte daarachter is dat ik door het vroege ontwaken op tijd kan gaan rijden en dat het een woensdag is met lekker weer, wat waarschijnlijk betekent dat het met de verkeersellende op de Nederlandse snelwegen mee zal vallen. Na een kop koffie en een licht ontbijt stap ik om kwart voor zes in mijn auto om koers te zetten naar de Domstad.
7:18 uur – met de tram naar het centrum
Iets na zevenen ben ik in Utrecht. De rit is meegevallen; op wat opstoppingen na heb ik goed door kunnen rijden. Dat is het voordeel van vroeg in de ochtend vertrekken. De auto parkeer ik op P+R Westraven, dat dicht bij afslag 18 van de A12 ligt. Deze P+R gebruik ik wel vaker. Het is een handige en goedkope manier om je auto te parkeren, maar toch snel in het hart van de stad te komen.
Nadat ik mijn auto geparkeerd heb, koop ik eerst een ov-kaartje. Het kaartje is geschikt om met maximaal 5 personen naar het centrum te reizen en kost € 5,50. Voor hetzelfde geld had ik mijn hele gezin mee kunnen nemen.
Nadat ik ingecheckt heb, stap ik op tram 20 richting het Science Park. De totale rit naar Utrecht CS duurt 12 minuten. Klokslag half acht stap ik uit en sta ik op het Jaarbeursplein, in het centrum van Utrecht. Dit is voor mij één van de imposantste stukjes van Utrecht. Hier zie je een geslaagd voorbeeld van hoe stadsvernieuwing en de ontwikkeling van nieuwe woningen hand in hand kunnen gaan en elkaar op een harmonieuze manier kunnen versterken.
Op en rond de plek waar vroeger Parkeerterrein 1 van de Jaarbeurs te vinden was, is de nieuwe stadswijk Beurskwartier verrezen. Utrecht laat hier zien hoe hoogbouw en ruimte dusdanig op een fraaie manier ingevuld kunnen worden. Wat ik nu zie vanaf de trappen naar het Centraal Station, is zoveel beter dan het uitzicht dat je hier vroeger had op de hallen van de Jaarbeurs. De huidige situatie benadert het perfecte plaatje van een moderne westerse binnenstad.
7:50 uur – Hoog Catharijne
Na een korte sanitaire stop in Utrecht CS, waarbij ik mijn bankpas kon gebruiken om door de scanpoortjes te komen, loop ik door naar Hoog Catharijne. Deze shopping mall wordt algemeen beschouwd als één van de eerste grootschalige, volledig overdekte winkelcentra van Nederland. Het was destijds een revolutionair concept: een overdekte winkelpassage direct gekoppeld aan een station, met winkels, kantoren, woningen én parkeervoorzieningen in één geïntegreerd geheel.
Sinds 2016 bestaat de directe, geïntegreerde stationshal-winkelcentrumconstructie uit de jaren 70 niet meer. Tussen het station en Hoog Catharijne is het Stationsplein Oost aangelegd. Een ETFE-overkapping overspant dit plein. Inmiddels heeft deze overkapping de bijnaam ‘De Poffertjespan’ gekregen, een naam die helemaal past bij het uiterlijk van de overkapping.
De Poffertjespan was deze winter nog in het nieuws, omdat bij stevige sneeuwval meerdere luchtkussens deels inzakten onder het gewicht van de natte sneeuw. De overkapping bestaat uit met lucht gevulde ETFE-kussens die hun vorm behouden door constante luchtdruk. Door de sneeuwbelasting nam de bolling tijdelijk af, waardoor het dak er plaatselijk minder strak uitzag. Dat zorgde voor bezorgde reacties en veel foto’s op sociale media, maar de constructie is juist ontworpen om met dergelijke omstandigheden om te gaan. Nadat de sneeuw was verwijderd en de luchtdruk weer op het juiste niveau was gebracht, kreeg de overkapping haar kenmerkende ‘poffertjes’-vorm terug.
In Hoog Catharijne valt op dit tijdstip weinig te beleven. De winkels zijn nog gesloten en ook de horecazaken die hier zitten, hebben de deuren nog niet geopend. Ik laat het idee om hier een bak koffie te drinken varen. In plaats daarvan besluit ik om het centrum van Utrecht in te lopen.
8:10 uur – Walk of Fame
Bij toeval stuit ik in de Vinkenburgstraat op de Walk of Fame. Dit is een bijzonder stukje straat dat niet draait om Hollywoodsterren, maar om de helden van het witte doek uit eigen land. Sinds 2003 laten de winnaars van de belangrijkste Nederlandse filmprijzen, de Gouden Kalveren, hun handafdrukken achter in brons. Het is een initiatief van het Nederlands Film Festival (NFF), dat elk jaar in Utrecht plaatsvindt. Elk jaar tijdens het Nederlands Film Festival wordt er een nieuwe tegel onthuld door de winnaars van de categorieën Beste Acteur en Beste Actrice.
In tegenstelling tot de Walk of Fame in Los Angeles, waar de sterren soms meters uit elkaar liggen, liggen de afdrukken in Utrecht vrij compact bij elkaar. Je kunt ze dus in een minuutje allemaal “shaken”. Ik kom bekende namen tegen, zoals Carice van Houten, Jeroen Krabbé en Rutger Hauer.
8:35 uur – koffie en taart
Voor mijn vertrek uit Roosendaal heb ik al een licht ontbijt en koffie op. Op een groots ontbijt zit ik dus niet meer te wachten. Een bak koffie met wat lekkers erbij, daar heb ik wel zin in. Het valt me op dat de horeca in het centrum van Utrecht nog grotendeels gesloten is. Uiteindelijk gebruik ik TripAdvisor om mij gericht naar een plek te sturen waar ik koffie kan gaan drinken. Op die manier ontdek ik ‘De Ontdekking’. De omschrijving haalt mij direct over:
“De Ontdekking heeft na 60 jaar de locatie van een oud reisbureau overgenomen en houdt het vakantiegevoel vast in zowel de inrichting als de menukaart. De knusse ruimtes van het split-level pand reflecteren de verschillende continenten en de informele internationale sfeer doet denken aan gezellige ontmoetingen tijdens lange reizen.”
Google Maps wijst mij de juiste weg naar De Ontdekking. Het is opvallend rustig in de zaak, dat is wat me direct opvalt. Zal te maken hebben met het feit dat het geen weekend is en dat het toeristenseizoen ook nog niet op gang gekomen is.
Ik bestel koffie en een punt stoofpeer-amandeltaart. Na een minuut of tien worden beiden geserveerd. In de tussentijd heb ik wat zitten bladeren in een van de reisgidsen die hier voor dat doel liggen.
Tijdens de koffie bestel ik online een Museumkaart. Die geeft mij gedurende een jaar gratis toegang tot honderden musea in Nederland. Het kost me 5 minuten en 75 euro om de Museumkaart aan te schaffen. Na ontvangst van de bevestigingsmail installeer ik de app en voeg ik de zojuist aangeschafte Museumkaart toe. Die ga ik vandaag een paar keer nodig hebben.
9:10 uur – wandeling door het centrum van Utrecht
Na de koffie en taart begin ik aan een wandeling door Utrecht. Ik zie de stad opstarten: straten worden geveegd, winkels en horecazaken worden bevoorraad, mensen zijn onderweg naar werk, collegezalen en andere plekken waar ze de dag door gaan brengen. Opvallend is dat weinigen zich gemotoriseerd verplaatsen; je ziet vooral fietsers. Tijdens de wandeling maak ik van tijd tot tijd een foto.
9:30 uur – verzetsmonument
Op het Domplein wordt mijn aandacht getrokken door het verzetsmonument. Het is niet zozeer het standbeeld zelf, maar vooral wat er voor het standbeeld ligt, wat opvalt. Hier liggen steunbetuigingen aan de slachtoffers die de laatste weken vallen in Iran. Hier zijn foto’s te zien van jonge mensen en teksten als ‘Woman, Life, Freedom’. Het contrast is aangrijpend: een monument dat herinnert aan het Nederlandse verzet tegen onderdrukking uit het verleden, vormt nu het decor voor een actuele roep om vrijheid.
Terwijl ik daar sta, besef ik dat dit plein meer is dan een verzameling historische stenen; het is een levende plek waar onrecht van toen en nu elkaar ontmoet. De bloemen en kaarsen bij het standbeeld van de verzetsvrouw herinneren ons eraan dat de strijd voor menswaardigheid nooit echt voorbij is, maar telkens opnieuw gevoerd moet worden.
Aan de andere kant staat de beroemde Domtoren. Met zijn 112 meter is het de hoogste kerktoren van Nederland. Waar het verzetsmonument je blik naar de grond trekt, dwingt de Domtoren je juist omhoog te kijken. De gotische lijnen, de spitsbogen en het zware klokwerk vertellen een verhaal dat eeuwen teruggaat.
De toren hoorde oorspronkelijk bij de Domkerk, maar sinds een verwoestende storm in 1674 staat hij los van de kerk. Dat verklaart het open Domplein tussen beide gebouwen. Wat ooit een schip van een kathedraal was, is nu lucht en ruimte. Het maakt deze plek uniek in Nederland. Wie wil, kan de 465 treden beklimmen. Boven wacht een uitzicht over de stad en ver daarbuiten. Op heldere dagen zoals vandaag zie je de contouren van de Utrechtse Heuvelrug. Maar zelfs beneden, met beide voeten op het plein, voel je de kracht van dit bouwwerk.
9:40 uur – straatkunst
Tijdens mijn wandeling door Utrecht zie ik een aantal mooie kunstwerken die op de muren aangebracht zijn. Streetart is een moderne kunstvorm die inmiddels mondjesmaat in musea terug te vinden is, maar die je het beste beleeft op de plek waar het thuishoort: in het straatbeeld.
Soms ligt de kunst letterlijk op straat. Op de Oudegracht stuit ik op de Letters van Utrecht. Dit project is een gedicht in de straatstenen dat nooit af is. Elke zaterdagmiddag rond 13:00 uur wordt er een nieuwe letter in een klinker gehakt, een ritueel dat al sinds 1 januari 2012 voortduurt. Terwijl ik langs de stenen loop, besef ik dat dit kunstwerk sneller groeit dan ik kan wandelen, maar langzamer dan de stad om mij heen verandert.
Het project is een ode aan de tijd: met een tempo van slechts één letter per week kruipt het gedicht langs de werven van de Oudegracht richting de toekomst. De letters, gefinancierd door burgers die een steen ‘adopteren’, verbinden het Utrecht van nu met de generaties die na ons komen. Het is straatkunst in zijn meest geduldige vorm; een monument van taal dat pas over eeuwen voltooid zal zijn.
10:00 uur – Nijntje Museum
Wie is er niet opgegroeid met Nijntje? Dit stripfiguur heeft in de jonge jaren van bijna iedere Nederlander wel een rol gespeeld. Mijn eerste museum van vandaag is daarom het Nijntje Museum.
Waarom ik als volwassen man het Nijntje Museum bezoek? Dat zul je jezelf misschien wel afvragen. Voor mij staat Nijntje symbool voor een wereld vol onschuld en met weinig prikkels. Het tegenovergestelde van de wereld waarin we tegenwoordig leven. Angst voor oorlog, crisissen, splijting van de samenleving en veel meer ellende is wat ons leven steeds meer aan het bepalen is. Social media en de gewone media hebben daar een groot aandeel in. Ik wil niet bezig zijn met survivalpakketten, ongevraagd info krijgen over alles wat slecht zou zijn aan mijn gezondheid of bestookt worden met beelden van grote groepen mensen die destructief gedrag vertonen.
Soms zou ik in de wereld van Nijntje willen kruipen. Een wereld van simpele kleuren, eenvoudige vormen en aangenaam klinkende klanken. Vandaar dat ik een kijkje ga nemen in het Nijntje Museum. De eerste verdieping is een geweldige belevenis voor de allerkleinsten. Daar wandel ik op mijn gemak doorheen. Daarna loop ik door naar de tweede verdieping. Daar wordt de 360-gradenprojectie ‘Boris en de Paraplu’ getoond. In pakweg 13 minuten stap ik hier terug de tijd in, naar de wereld die door Dick Bruna ontworpen is.
Binnen een half uur sta ik weer buiten. In het Nijntje Museum staat beleven en ervaren centraal en dat is voor de kinderen en hun (groot)ouders bedoeld.
Via Bastion Sonnenburg loop ik langs een van de Utrechtse grachten. Bastion Sonnenburg is een indrukwekkend overblijfsel van de zestiende-eeuwse verdedigingswerken van Utrecht. Gebouwd in opdracht van keizer Karel V, diende dit bastion ooit om de stad te beschermen tegen vijandelijke invallen. Tegenwoordig ademt de plek een heel andere sfeer: het huisvest de publiekssterrenwacht en het museum voor weerkunde.
10:45 uur – Spoorwegmuseum
Vanochtend blijf ik in mijn jeugd hangen. Ik heb een groot deel van mijn jonge jaren in het centrum van Roosendaal gewoond, op een steenworp afstand van het station. Daar heb ik heel wat uurtjes doorgebracht. Zo heb ik daar voor het eerst in m’n leven de T.G.V. gezien, die toen nog een bijzondere verschijning was in Nederland. Het was ergens in de jaren tachtig, toen er nog geen hogesnelheidstreinen door de Benelux reden. Op maandagavonden zag ik de internationale trein naar Port Bou vertrekken. Toen startten alle treinreizen naar het zuiden nog vanuit Roosendaal.
Het spoor en treinen zijn in mijn DNA opgeslagen. Vandaar dat ik een bezoek aan het Spoorwegmuseum niet over kan slaan, nu ik die kans heb. Met mijn tijdslot en museumkaart kan ik gratis naar binnen.
Het is druk, wat te danken is aan de voorjaarsvakantie die momenteel in dit deel van Nederland gaande is. Dat betekent een extra drukke dag in dit museum. Ik zie kinderen rondrennen, en soms een fanatieke opa die dat bij probeert te houden.
Mijn ogen dwalen echter al snel af naar de glimmende staalgiganten die hier de hoofdrol spelen. In de glazen overkapping stuit ik op de statige locomotief 326, een prachtig bewaard gebleven stoommachine die met zijn enorme koperen ketel en rode details de begindagen van het Nederlandse spoor tot leven wekt.
Even verderop buiten glanst de iconische Blauwe Engel in de zon; een gestroomlijnd diesel-elektrisch treinstel dat met zijn markante neus en vleugel-embleem ooit symbool stond voor de modernisering van de regionale lijnen.
Het hoogtepunt voor mijn nostalgische hart is echter de TEE (Trans Europ Express). Met zijn dieprode en crème kleuren ademt dit treinstel pure luxe en internationale allure uit. Terwijl ik voor de imposante kop van deze trein sta, droom ik weer even weg naar die maandagavonden in Roosendaal. De internationale verbindingen van toen lijken hier tastbaar dichtbij. Tussen de enthousiaste kinderen en opa’s door voel ik me weer even dat jonge jongetje op het perron, gefascineerd door de kracht en de schoonheid van het spoor.
12:00 – lente
Als ik het Spoorwegmuseum uitloop, merk ik het meteen: de lente is gearriveerd! Het zonnetje schijnt en de temperatuur is inmiddels opgelopen naar 15 graden Celsius. Op 25 februari noteren we de eerste lentedag van het jaar. Meteorologen spreken bij een maximumtemperatuur van 15 °C of meer van een ‘zachte dag’. De combinatie van het moment en het weerbeeld (zonnig) zorgt ervoor dat men het in de volksmond de eerste lentedag noemt. Deze valt statistisch tegen het einde van de eerste helft van maart. We boffen dit jaar dus met een vrij vroege eerste lentedag.
Je ziet de mensen in het park de zon opzoeken: op de bankjes en in het gras. Na wekenlang koel en vooral grijs weer is het even volle bak genieten van de lente, wetende dat het morgen alweer koeler wordt en er geen garantie is op een definitief afscheid van de winter.
12:20 uur – lunch
Tijd om te lunchen. Het lenteweer vraagt er bijna om dat ik een plekje in de zon opzoek. De zon staat dermate laag (het is februari), er zullen hem wat mensen een plek in de zon willen hebben en ik ken Utrecht onvoldoende om te weten waar ik de grootste kans heb. Ik kies er daarom voor om iets te zoeken wat ik lekker vind. Heb een paar blogs doorgespit en die sturen je vooral naar veganistische lunchtentjes. Ik besluit om bij The Street Food Club te gaan kijken. Reserveren is vandaag niet nodig. Ik loop op goed geluk binnen en kan zelfs uit meerdere tafels kiezen.
Wat me opvalt is dat ik hier misschien nog meer uit de toon val dan in het Nijntje Museum. Aan alle bezette tafels zitten twee dames, vooral twintigers en soms dertigers, die een duidelijke voorkeur voor één specifiek drankje lijken te hebben: de Pornstar Martini.
De bediening lijkt afgestemd te zijn op het publiek: alleen maar jongemannen die de stemgerechtigde leeftijd pas in dit decennium bereikt lijken te hebben.
De inrichting, sfeer en muziek zijn prima. De menukaart maakt het me lastig. Er staan meerdere lekkere dingen op die ik wel zou willen proeven. Ik twijfel tussen de Asian Streetfood Basket en de Báhn Mì met buikspek. Daar bestel ik geen pornstar martini, maar een glas Heineken bij.
Het broodje smaakt heerlijk. Het vlees is mals en fijn van smaak; het sausje en de garnituur maken het feest compleet. Ik waan mezelf bijna in Vietnam, waar de oorsprong van dit gerecht te vinden is. Nadat ik me de lunch heb laten smaken, vraag ik de rekening. Die valt mee voor een lunch in een grote stad: € 15,00. Inclusief de fooi betaal ik zestien euro. O ja, en in de tussentijd is The Streetfood Club een stuk drukker geworden, waarbij het publiek meer gemengd is geworden.
Zodra ik buiten kom en de Korte Jansstraat in loop, zie ik allemaal terrasjes in de zon. Achteraf weet ik niet of ik er plek gehad zou hebben. Toch jammer dat ik niet even verder gekeken heb.
13:10 uur – Domkerk
Ik kom opnieuw uit op het Domplein, waar ik vanochtend ook al was. Inmiddels wordt een groot deel van het plein beschenen door de zon. Ieder plekje waar men in de zon kan zitten, wordt benut. Heel Utrecht heeft vandaag lentekriebels, lijkt het wel.
Voordat ik doorloop, breng ik een kort bezoek aan de Domkerk. De toegang is gratis; er wordt wel een vrijwillige bijdrage voor het onderhoud van de kerk gevraagd.
De meeste kerken die ik op reis bezoek, zijn rooms-katholieke kerken. De Domkerk is een protestants gebouw, wat direct te zien is aan het ontbreken van veel opsmuk. Geen beelden, geen schilderijen, wel glas-in-lood en indrukwekkende natuurstenen pilaren.
De Domkerk voelt ruim en licht aan, ondanks haar middeleeuwse oorsprong. De gotische bogen leiden je blik vanzelf omhoog, terwijl het sobere interieur zorgt voor rust in je hoofd. Hier geen goud en barokke altaren, maar open ruimte en aandacht voor het woord. In het koor vallen de hoge ramen op, waar het daglicht gefilterd binnenkomt en zachte kleuren over de stenen vloer legt. Het is een plek waar geschiedenis tastbaar is, zonder dat het zwaar aanvoelt. Even ga ik zitten op een houten bank, luister naar het zachte geroezemoes van bezoekers en laat de stilte haar werk doen voordat ik mijn route door Utrecht vervolg.
13:35 uur – strips kopen
Het leuke aan een stad zoals Utrecht, is dat je er winkels hebt die je in een provinciestadje zoals Roosendaal niet zult aantreffen. Zo kan ik hier de verleiding niet weerstaan om stripwinkel Blunder Strips binnen te lopen. Ik heb een vrijwel lege rugzak en dus plek om aankopen mee te nemen, zonder dat ze me hinderen tijdens het fotograferen.
Binnen ruikt het naar papier en inkt, een geur die meteen iets nostalgisch oproept. De wanden staan vol met nieuwe uitgaven, klassiekers en graphic novels. Ik neem blader wat, twijfel even en leg toch een paar titels apart.
Uiteindelijk reken ik met een glimlach een paar strips af die al een tijdje op mijn lijstje stonden. Ze verdwijnen in mijn rugzak, veilig tussen camera en waterfles. Het is een kleine aankoop, maar precies zo’n moment dat een dag in de stad persoonlijk maakt. Niet alleen kijken en vastleggen, maar ook iets meenemen dat je later weer terugbrengt naar deze middag in Utrecht.
14:00 uur – Zeven Steegjes
Later vandaag wil ik het Volksbuurtmuseum gaan bezoeken. Echte volksbuurten worden steeds zeldzamer binnen de Nederlandse steden. Herontwikkelingsprojecten zorgen ervoor dat oude arbeiderswijken veranderen in gewilde woongebieden met hogere huren en koopprijzen. Daarmee verdwijnen niet alleen betaalbare woningen, maar vaak ook de verhalen van de mensen die er generaties lang hebben gewoond.
In Utrecht zijn de Zeven Steegjes zo’n plek waar je nog iets van dat verleden kunt voelen. Achter de drukte van de Oudegracht liggen hier smalle stegen met kleine arbeiderswoningen die in de 19e eeuw zijn gebouwd. Ooit woonden hier grote gezinnen op een paar vierkante meters, vaak zonder veel comfort. Nu ogen de huisjes netjes en verzorgd, maar de schaal is nog altijd bescheiden.
Ik wandel langzaam door de steegjes, waar de stad plots stil lijkt te vallen. Geen verkeer, alleen het zachte geluid van een deur die dichtgaat of een fiets die tegen een muur wordt gezet. Het is een korte omweg, maar wel één die iets laat zien van het Utrecht dat niet meteen op een ansichtkaart staat.
14:20 uur – Centraal Museum
Ik kan in Utrecht uit meerdere musea kiezen, wat me bijna keuzestress op zou leveren. Ik heb ervoor gekozen om terug te lopen naar waar ik vanochtend al was: het Nicolaaskerkhof. Daar zit tegenover het Nijntje Museum het Centraal Museum. Die gaat pas om 11 uur ’s morgens open. Vanochtend waren de deuren nog gesloten op het moment dat ik het Nijntje Museum aan de overkant verliet.
Voor het bezoeken van het Centraal Museum is het laten scannen van mijn digitale museumkaart voldoende. Terwijl ik het museum binnenstap, word ik direct gegrepen door de enorme diversiteit aan kunst en historie die hier samenkomt.
In de kelder wacht een van de pronkstukken: het beroemde Utrechtse Schip. Dit duizend jaar oude eikenhouten vaartuig ligt daar indrukwekkend in het halfduister, een tastbare herinnering aan de tijd dat de Rijn nog door het hart van de stad stroomde.
Na deze reis door de tijd brengt de tijdelijke tentoonstelling “Getekend, de Natuur” me weer terug naar de verstilling. De gedetailleerde tekeningen en kunstwerken laten zien hoe kunstenaars door de eeuwen heen de schoonheid en kwetsbaarheid van de natuur hebben vastgelegd; een prachtig contrast met de robuustheid van het schip.
Natuurlijk kon een bezoek aan het atelier van Dick Bruna niet ontbreken op mijn lijstje. Helaas kon ik de reconstructie van de ruimte waar hij jarenlang werkte aan zijn wereldberoemde creaties nu niet volledig bewonderen. Vanwege werkzaamheden is het atelier momenteel niet volledig toegankelijk voor publiek. Gelukkig kon ik wel een stukje van de werkplek zien, waardoor ik toch een glimp opving van de plek waar nijntje en zoveel andere iconische figuren tot leven kwamen. Ondanks de beperking blijft het een bijzondere ervaring om zo dicht bij de bron van zijn minimalistische meesterschap te staan.
15:25 uur – drankje
Tijd voor een drankje. Ik kan zo snel geen plekje in de zon vinden, zeker niet nu de schaduw snel terrein wint. Gelukkig is het warm genoeg om ook in de schaduw aangenaam op een terras te zitten. Op het moment dat ik bij Lebowski’s een vrij tafeltje zie, twijfel ik geen moment en neem ik plaats. Via de qr-code op tafel bestel en betaal ik een drankje, in dit geval een ginger ale. Die krijg ik vrij snel geserveerd.
15:55 uur – Maartensbrug en de Oude Gracht
Na het drankje kom ik op de Maartensbrug terecht. Dit is een van de mooiere plekjes van Utrecht, omdat je hier zicht hebt op historische gevels, de Domtoren en natuurlijk de unieke werfkelders die de Oudegracht zo karakteristiek maken. Vanaf dit punt, de oudste brug van de stad, voel je de eeuwenoude hartslag van Utrecht. Ik kijk naar beneden, waar de terrassen aan de werf volstromen met mensen die genieten van het vroege voorjaarszonnetje. De Domtoren staat hier als een vertrouwde wachter boven de stad, een baken dat me herinnert aan de rijke historie die achter elke gevel schuilgaat.
16:05 uur – Oudegracht 133
Tussen de vele monumentale panden aan de gracht valt mijn oog op een wel heel bescheiden gevel: huisnummer 133. Dit is het kleinste huisje aan de Oudegracht, een titel die het te danken heeft aan een splitsing van het oorspronkelijke pand in 1581. Hoewel de kern van dit grachtenpandje al uit de veertiende eeuw stamt – en daarmee tot de oudste bewoningssporen van de stad behoort – oogt de bovenkant wat eleganter door de achttiende-eeuwse klokgevel die later is aangebracht.
Tegenwoordig is het pand gewoon in gebruik en loop je er bijna ongemerkt aan voorbij, tenzij je weet waar je moet kijken. Juist dat maakt het zo bijzonder: midden tussen de grotere grachtenpanden herinnert dit smalle huisje eraan hoe dicht de geschiedenis hier op elkaar is gebouwd.
16:20 uur – Volksbuurtmuseum
Musea over buurten, hun geschiedenis en vaak de transformatie die de reden is om het museum in te richten, fascineren mij. Vanuit antropologisch oogpunt zijn dit interessante musea om iets over een deel van een stad te leren kennen. Zo vind ik het District Six Museum in Kaapstad een must-visit voor iedereen die deze Zuid-Afrikaanse stad bezoekt.
Het Volksbuurtmuseum is gewijd aan Wijk C. Dit museum brengt de rauwe en hartelijke geschiedenis van deze voormalige volksbuurt prachtig in beeld. Wijk C stond vroeger bekend om zijn armoede en overbevolking, maar ook om de enorme sociale samenhang en de eigenzinnige bewoners. Terwijl ik door de exposities loop, leer ik hoe de grootschalige stadsvernieuwing na de Tweede Wereldoorlog het karakter van de wijk voorgoed veranderde.
De vergelijking met District Six dringt zich ook hier op: het gaat over de ziel van een buurt die moest wijken voor de vooruitgang. In het Volksbuurtmuseum zie je niet alleen oude interieurs en gebruiksvoorwerpen, maar hoor je vooral de persoonlijke verhalen die laten zien hoe het dagelijks leven er werkelijk aan toe ging. Het is een eerlijk eerbetoon aan de gewone Utrechter en een onmisbaar puzzelstukje voor wie de gelaagdheid van deze stad echt wil begrijpen.
17:10 uur – muurschildering 1e Daalsedijk
Twee minuten voordat het Volksbuurtmuseum sluit, sta ik weer buiten. Omdat het nog zeer aangenaam buiten is, besluit ik in eerste instantie zonder exact doel rond te gaan lopen aan de noordkant van het centrum. Op een gegeven moment besluit ik in Google Maps te kijken of er iets bijzonders in de buurt te zien is. Ik zie daar ‘muurschildering 1e Daalsedijk’ vermeld staan. Als het een vermelding heeft, dan zal het wel bijzonder genoeg zijn. Dat is wat ik denk en ik wandel naar de aangegeven plek.
Daar aangekomen word ik verrast door een gigantisch kunstwerk dat de gehele zijgevel van een pand siert. Deze muurschildering, getiteld ‘De Slapende Reus’, brengt een flinke dosis kleur en karakter naar deze industriële rand van de stad. Het is een indrukwekkend staaltje streetart dat perfect laat zien hoe Utrecht oude muren omtovert tot een openluchtmuseum. Terwijl de avondzon op het werk valt, besef ik dat dit spontane ommetje de ideale afsluiting is van een dag vol Utrechtse ontdekkingen.
17:45 uur – smullen bij Blauw
Voor wie van Indonesisch eten houdt, is Restaurant Blauw een begrip. Dit in Utrecht gevestigde restaurant wordt als de top op dit gebied gezien. Mijn voorliefde voor de Aziatische keuken zorgt ervoor dat ik last minute probeer een tafel hier te reserveren. Online lukt het niet, maar mijn ervaring is dat het soms telefonisch nog wel lukt. Ik waag het erop en heb zowaar nog een tafeltje te pakken. Vol verwachting wandel ik weer zuidwaarts door het centrum van Utrecht om na een kwartier bij Blauw aan te komen.
De bekendheid van Blauw reikt tot ver buiten Utrecht; het restaurant staat al jaren hoog aangeschreven in gidsen zoals de Lekker en wordt geprezen om de authentieke smaken in een modern jasje. Achter het fornuis zwaait Chef Agus Hermawan de scepter, een man die door de Indonesische overheid is benoemd tot ambassadeur voor de Indonesische keuken in Nederland. Zijn passie voor verse kruiden en traditionele bereidingswijzen zorgt ervoor dat een diner hier geen gewone maaltijd is, maar een verfijnde ervaring die recht doet aan de rijke culinaire tradities van de archipel.
Vanavond ga ik op avontuur. Ik bestel het Menu Biru, omdat de rijsttafels allemaal voor minimaal twee personen zijn. Het menu is het goede alternatief als je alleen bent. Je begint met verschillende streetfoodhapjes, gevolgd door een gemengde rijsttafel (vlees, vis en vegetarisch) en afsluitend een dessert van de chef.
Het voorgerecht verschijnt als een verzorgd opgemaakt bord met een garnalenhapje, een subtiel gekruid tofuhapje en frisse ingelegde komkommer. De kleuren en kleine details maken het bijna zonde om eraan te beginnen. De combinatie van zacht en knapperig zorgt voor een prettige afwisseling in structuur. Ik neem rustig de tijd en laat het mij goed smaken.
De daarna volgende rijsttafel voldoet aan alle verwachtingen. Het is een culinaire rondreis door de Indonesische keuken. Bijna alle schaaltjes gaan leeg; ik laat alleen wat rijst en gebakken rijst over. Anders kun je me naar de auto rollen. Wat ik het lekkerste vond? Dat is de saté van geitenvlees.
Bij het menu hoort ook een dessert, in dit geval chocolade en kokosijs. Een mooie combinatie waar ik nog net een gaatje voor weet te vinden. Ik hoor mensen weleens zeggen dat een toetje er altijd nog in past, maar dat gaat voor mij niet op. In dit geval gelukkig wel, want het laten staan van een mooi dessert is een doodzonde.
De rekening bedraagt € 59,75, waarbij opvalt dat men slechts € 3,25 rekent voor 75 cl bruisend water. Daar zouden veel eetgelegenheden een voorbeeld aan mogen nemen. Ik reken met de kaart af en geef een passende fooi voor de vriendelijke bediening.
19:52 uur – met de tram naar de P+R
In ongeveer een kwartiertje wandel ik terug naar het Jaarbeursplein, waar mijn dag in Utrecht vanochtend begon. Het is nog steeds lenteachtig buiten, waardoor de terrassen die ik onderweg tegenkom, nog aardig vol zitten. Rond kwart voor acht sta ik bij de tramhalte. Ik hoef daar niet zo lang te wachten tot de tram komt en ik in kan stappen om terug te reizen naar P+R Westraven. Dat duurt ruim tien minuten. Voor het parkeren reken ik 3 euro af, wat het totaal voor de P+R-optie op € 8,50 brengt.
In ruim een uur rijd ik terug naar Roosendaal. Daar arriveer ik moe maar voldaan, met foto’s en leuke ervaringen als herinnering aan deze lentedag in Utrecht.
Nog geen reacties op Musea en lentekriebels in Utrecht