De hoogtepunten van Dordrecht

Als ik aan een stedentrip in Zuid-Holland denk, komen steden als Rotterdam, Den Haag, Delft en Gouda waarschijnlijk eerder bij me op dan Dordrecht. En ik vermoed dat ik daarin niet de enige ben. Dordrecht ligt een beetje in de schaduw van die bekendere bestemmingen, terwijl daar eigenlijk weinig reden voor is. De stad heeft een aantrekkelijk historisch centrum, oude havens, veel monumentale panden en natuurlijk het water dat op verschillende plekken nadrukkelijk aanwezig is.

Ook ik heb Dordrecht jarenlang links laten liggen. Hoe vaak ben ik niet over de A16 richting het noorden gereden, zonder bij de afslag ‘Dordrecht’ van de snelweg te gaan? Waarschijnlijk tientallen keren. Misschien was Dordrecht simpelweg te dichtbij. Zo’n stad waarvan je denkt: daar ga ik nog wel een keer naartoe.

Dat veranderde enkele jaren geleden, toen ik voor Top 10 Bezienswaardigheden een dag in Dordrecht doorbracht. Ik merkte toen al snel dat ik de stad behoorlijk onderschat had. Het centrum bleek compact genoeg om veel te voet te bekijken, maar tegelijkertijd groot en gevarieerd genoeg om er uren rond te lopen. Oude havens, historische straten, kerken en plekken langs het water volgden elkaar in hoog tempo op.

Tijdens dat bezoek nam ik mezelf voor om nog eens terug te keren. Niet om alleen een lijstje met bezienswaardigheden af te werken, maar om Dordrecht een hele dag te beleven zoals ik dat voor mijn ‘in 12 uur’-reportages doe. Een stad bekijken, wandelen, iets eten en drinken en onderweg zien waar de dag me brengt.

Begin augustus kwam het er eindelijk van. De combinatie van wat ruimte in mijn agenda, een NS Dal Vrij-abonnement en de belofte van zomers weer gaf het laatste zetje. Ik stapte ’s ochtends op de trein richting Dordrecht met één doel: ontdekken hoeveel van de stad je in twaalf uur kunt zien en ervaren.

Wat ik die dag gedaan, gezien en gegeten heb, lees je in deze reportage.

9:01 uur – vertrek uit Roosendaal

Ik ben ruim op tijd op het station van Roosendaal. Mijn auto heb ik geparkeerd op het P+R terrein naast het station. Daar ben ik als treinreiziger 2 euro per dag kwijt om mijn auto daar weg te zetten. Dat is een actietarief dat deze zomer geldt; normaal betaal je vier euro.

Het lijkt erop dat er vandaag aardig wat mensen tijdens de daluren van NS gaan reizen. In de stationshal zitten naar schatting zo’n 25 tot 30 mensen te wachten totdat de poortjes 8:55 aangeven en je als dalreiziger in kunt checken. Ik doe dat ook en loop op m’n gemak naar perron 4a, waar de intercity richting Amsterdam klaarstaat voor vertrek.

Ik stap in en tref een compleet lege coupé aan. Dat is het voordeel van dalreizen tijdens de zomervakantie. De trein vertrekt klokslag één minuut over negen richting Dordrecht.

Mijn vader zei vroeger weleens: ‘Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt.’ Dat had bij ons thuis vooral iets te maken met rivaliteit binnen de familie, maar de uitdrukking zelf is veel ouder. Er bestaan twee bekende verklaringen voor.

De eerste heeft te maken met de drassige bodem rond Dordrecht. Wie de stad vroeger over land naderde, kwam door nat veen- en moerasgebied waar de grond steeds zachter en modderiger werd. Het woord ‘rot’ of ‘rotte’ zou daarbij verwijzen naar die soppige ondergrond.

Een andere verklaring voert terug op het Dordtse stapelrecht. Dordrecht kreeg aan het einde van de dertiende eeuw het recht om passerende handelaren te verplichten hun goederen in de stad uit te laden en te koop aan te bieden voordat ze verder mochten varen. Dat kostte tijd en geld. Bovendien konden bederfelijke producten tijdens het wachten letterlijk steeds ‘rotter’ worden.

Vanuit Brabants perspectief lijkt er vandaag trouwens nog een derde verklaring mogelijk. Zodra ik het water over ben, verandert het weer. De vrijwel strakblauwe lucht boven West-Brabant maakt tijdens de treinrit plaats voor een flink bewolkt weerbeeld.

9:23 uur – Dordrecht

De treinrit van Roosendaal naar Dordrecht duurt slechts 22 minuten. Ruim voor half tien stap ik uit en loop ik aan de noordelijke kant het station uit.

Voor het station staat een plattegrond met het wandelroutenetwerk Drechtsteden. Ik bestudeer de kaart en stel in ‘notities’ een wandeling samen.

Het idee om koffie en wat lekkers bij Broodcafé Jaap te gaan nuttigen, moet ik helaas laten varen. Bij aankomst zie ik de melding dat deze iconische plek in Dordrecht wegens vakantie tot 25 augustus gesloten is. Dat is jammer, want alleen al voor de inrichting en sfeer had ik hier graag naar binnen gegaan.

Op de Bagijnhof is het nu nog rustig. De winkels zijn nog niet open en dat zorgt ervoor dat je hier nu amper mensen ziet lopen. Dat zal later op de dag wel anders zijn. Zodra de winkels openen, komen steden zoals Dordrecht tot leven.

Iets verderop kom ik uit op de Vriesestraat, die hier eerder aanvoelt als een klein plein dan als een gewone straat. De historische gevels aan weerszijden trekken meteen mijn aandacht. Je ziet verschillende bouwstijlen, kleuren en details die herinneren aan het rijke verleden van Dordrecht. Samen met de terrassen en de bestrating geeft dat deze plek veel karakter. Hier krijg ik voor het eerst echt een glimp van het historische Dordrecht.

9:45 uur – koffie met lekkers

Voor mijn bakkie koffie loop ik binnen bij patisserie Van der Sterre. Eigenlijk was ik op weg naar het iets verderop gelegen 30ML, een echte koffiezaak, maar de etalage van de patisserie brengt me op andere gedachten. De uitgestalde zoete lekkernijen blijken simpelweg te verleidelijk om door te lopen.

Bij de kassa bestel ik een cappuccino en een ‘macaron rose’, waarna ik een plekje op het terras uitzoek. Een paar minuten later wordt mijn bestelling met een vriendelijke glimlach aan tafel gebracht.

De cappuccino heeft een flinke schuimkraag. Precies zoals ik hem graag zie. De schuimlaag is stevig genoeg om mooi op de koffie te blijven liggen en zakt niet meteen in. Dat maakt zo’n eerste slok toch net wat aangenamer.

10:25 uur – terug naar school

Tussen de musea in Dordrecht zit er eentje die meteen mijn nieuwsgierigheid prikkelt: het Nationaal Onderwijsmuseum. Al snel blijkt het een feest der herkenning. Aap-noot-mies, beloningsstempels, oude schoolschriften en briefjes waarmee leerlingen de klas uit werden gestuurd: veel voorwerpen roepen direct herinneringen op aan mijn eigen schooltijd. Andere spullen zijn ouder en laten zien hoe eerdere generaties leerden lezen, schrijven en rekenen.

Het museum gaat gelukkig veel verder dan alleen nostalgie. Je ziet hoe lesmethodes en lesmaterialen door de jaren heen veranderden. Schoolplaten, leesplankjes, wandkaarten, schrijfmaterialen, boeken en andere leermiddelen laten zien hoe kennis vroeger klassikaal werd overgebracht. De collectie van het museum telt inmiddels meer dan 325.000 voorwerpen en bestrijkt daarmee een groot deel van de Nederlandse onderwijsgeschiedenis.

Interessant is vooral om te zien hoe ideeën over onderwijs voortdurend veranderden. Waar vroeger veel nadruk lag op gezamenlijk opdreunen, netjes schrijven en luisteren naar de meester of juf, kwamen later andere lesvormen en hulpmiddelen op. Ook onderwerpen die op school behandeld werden en de manier waarop kinderen naar de wereld leerden kijken, veranderden mee met de maatschappij. Daardoor gaat een rondgang door het museum niet alleen over school, maar indirect ook over de ontwikkeling van Nederland zelf.

Ook het museumgebouw verdient aandacht. Het Nationaal Onderwijsmuseum is gevestigd in De Holland, een opvallend gebouw uit 1939 van architect Sybold van Ravesteyn. Het werd oorspronkelijk gebouwd als kantoor voor verzekeringsmaatschappij De Holland. Later kreeg het onder meer een functie als supermarkt, waarbij veel oorspronkelijke elementen verdwenen of werden aangetast. Vanaf 2013 werd het pand grondig gerestaureerd en zoveel mogelijk in oude staat teruggebracht. In de Commissarissenkamer op de eerste verdieping kun je een video zien over die geschiedenis en restauratie.

11:15 uur – uitzicht op de Oude Maas

Na het museumbezoek wandel ik in noordelijke richting naar de Kalkhaven. Daar ga ik lekker even op een bankje zitten om te genieten van het uitzicht op de Oude Maas. Ik neem het schouwspel waar van de boten die over deze belangrijke waterweg varen. Vanaf deze plek heb ik ook een goed uitzicht op de enorme hefbrug, die speciaal voor het treinverkeer is aangelegd. Het autoverkeer moet via de ernaast gelegen Drechttunnel onder de Oude Maas doorrijden om aan de andere kant te komen.

Vanaf de Buiten Kalkhaven heb ik uitzicht op het moderne Dordrecht: de aan de noordzijde van de Oude Maas gebouwde aaneenschakeling van appartementencomplexen. De variaties in hoogte, grootte en bouwstijl zorgen ervoor dat het er best fraai uitziet.

11:35 uur – historisch Dordrecht

Na het Onderwijsmuseum wandel ik verder richting het historische hart van Dordrecht. Via de Korenbeurs kom ik bij de Pottenkade terecht, waar het water en de oude bebouwing meteen voor een heel ander stadsbeeld zorgen. De Korenbeurs is een ontwerp van de negentiende-eeuwse stadsarchitect G.N. Itz en werd ooit gebruikt voor de handel in graan. Tegenwoordig heeft het gebouw een andere functie, maar het herinnert nog altijd aan de tijd waarin handel en scheepvaart een belangrijke rol speelden in Dordrecht.

Vanaf de Pottenkade heb ik mooi zicht op de Grote Kerk. Ik besluit hem voorlopig alleen van buiten te bekijken. De lucht is nog behoorlijk bewolkt en omdat ik later ook de toren op wil, gok ik erop dat het weer in de loop van de dag verbetert. Een uitzicht over Dordrecht lijkt me toch een stuk aantrekkelijker dan dat er wat meer zonlicht over de stad valt.

Via de Grotekerksbuurt loop ik vervolgens richting het stadhuis van Dordrecht. Van een afstand ziet het gebouw er al behoorlijk imposant uit.

Het stadhuis heeft een lange geschiedenis en kreeg in de negentiende eeuw zijn huidige neoclassicistische uiterlijk. De brede voorgevel, zuilen en trappartij geven het gebouw bijna iets monumentaals dat je eerder bij een groot gerechtsgebouw zou verwachten. Dat de straat hier autovrij is, helpt daarbij. Zelfs zonder zonnig weer levert het een fraai straatbeeld op.

Ik loop een stukje verder over de Voorstraat, die je gerust als een van de belangrijkste straten van de oude binnenstad kunt beschouwen. Winkels en horeca wisselen elkaar af, maar gelukkig bestaat het aanbod niet alleen uit de bekende landelijke ketens. Juist de kleinere winkels, oude gevels en doorkijkjes richting het water zorgen ervoor dat de straat nog iets typisch Dordts heeft. Dat past bij de historische binnenstad, die sinds 1987 officieel beschermd stadsgezicht is.

Bij de Visbrug kom ik opnieuw bij het water uit. Hier staat ook het monument voor de gebroeders Johan en Cornelis de Witt, twee van de bekendste Dordtenaren uit de Nederlandse geschiedenis. Vooral Johan de Witt speelde als raadpensionaris van Holland een belangrijke politieke rol in de zeventiende eeuw. Hun levens eindigden in 1672 op bijzonder gewelddadige wijze in Den Haag. Zo kom je tijdens een wandeling door Dordrecht niet alleen langs mooie gevels en havens, maar loop je bijna vanzelf tegen stukjes vaderlandse geschiedenis aan.

Tussen de Voorstraat en de Voorstraatshaven kom ik een muurschildering tegen die perfect aansluit op de uitspraak waarmee mijn vader vroeger over Dordrecht grapte. Op de muur staat een schaap met de tekst: ‘Hoe dichter bij Dordt, hoe mooier het wordt.’ Een aardige Dordtse tegenhanger van het veel minder vriendelijke ‘Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt’. Na mijn eerste uren in de stad begin ik inmiddels te begrijpen waarom ze hier liever deze versie gebruiken.

12:30 uur – lunch bij Soulz

In plaats van neer te strijken op een van de terrassen waar vooral de gebruikelijke broodjes, soepjes en salades op de kaart staan, ga ik op zoek naar een lunchplek die net even anders is. Die vind ik bij Soulz aan het Statenplein. Het plein zelf lijkt me normaal gesproken behoorlijk fotogeniek, maar vandaag staan er overal marktkramen. Vrijdag is hier marktdag, dus voor mooie overzichtsfoto’s moet ik een andere keer terugkomen.

Laat ik over Soulz maar meteen met de deur in huis vallen: dit zijn de adresjes die ik tijdens zo’n dag graag ontdek. De inrichting is met veel aandacht gedaan, de kaart wijkt prettig af van het doorsnee lunchaanbod en de gastheer weet hoe hij zijn gasten welkom laat voelen. Zelfs de muziek valt me op. Goede muziek, op een volume waarbij je elkaar gewoon kunt verstaan en die vooral voor een prettige achtergrond zorgt.

Het lunchconcept spreekt me ook aan. Je kiest twee kleinere broodjes, waardoor je niet meteen voor één smaak hoeft te gaan. Ik bestel de Soulziki, belegd met haydari, komkommer, pulled chicken en munt, en de You’re My Fish in the Sea met zalm, haydari, avocado, citroen en sojasaus. Twee behoorlijk verschillende broodjes en precies daarom is zo’n combinatie leuker dan één groot exemplaar.

Bij mijn lunch bestel ik een Strawberry Matcha. Matcha is inmiddels op genoeg plekken verkrijgbaar, maar de combinatie met aardbei maakt hem wat toegankelijker en geeft het drankje een frisse, zoete smaak. Terwijl ik om me heen kijk, valt me nog iets op: afgezien van mij zitten er alleen maar vrouwen binnen. Toeval waarschijnlijk, maar het is zo opvallend dat ik het toch even registreer.

Uiteindelijk reken ik ruim 23 euro af. Dat is wat meer dan ik gemiddeld aan een lunch uitgeef, maar hier heb ik daar geen moment moeite mee. De broodjes zijn goed, het drankje bevalt en vooral het totaalplaatje klopt. Iedere cent waard.

Na het afrekenen loop ik toch nog even het Statenplein op om achter de marktkramen te kijken. Dat blijkt een goede keuze, want aan de rand van het plein staat een fraai rijtje oud-Hollandse gevels. Met hun verschillende vormen, kleuren en ornamenten zorgen ze alsnog voor het historische straatbeeld waarop ik had gehoopt. Zelfs met de markt ervoor weet het Statenplein zo toch nog positief te verrassen.

13:15 uur – Hofstraat

Achter het Statenplein ligt wat mij betreft een van de mooiste straten van Dordrecht: de Hofstraat. De historische gevels, bestrating en zichtlijnen richting Het Hof zorgen hier voor een straatbeeld dat bijna als vanzelf uitnodigt om de camera erbij te pakken. Midden in deze omgeving staat een standbeeld van Willem van Oranje, een van de belangrijkste personen uit de Nederlandse geschiedenis.

Zijn band met Dordrecht is nauw verbonden met het jaar 1572. In Het Hof vond toen de Eerste Vrije Statenvergadering plaats, waarbij vertegenwoordigers van verschillende Hollandse steden hun steun uitspraken aan Willem van Oranje in zijn strijd tegen het Spaanse gezag. Ze beloofden hem ook financiële steun, iets wat cruciaal was om de opstand voort te kunnen zetten. Deze bijeenkomst wordt vaak gezien als een belangrijke stap richting het ontstaan van de latere Republiek der Verenigde Nederlanden.

Dat hier een beeld van Willem van Oranje staat, is dus allesbehalve toevallig. De gebeurtenissen in Dordrecht maakten van de stad in 1572 voor even een van de belangrijkste politieke centra van de opstand.

In Het Hof wordt dat verhaal verder verteld, maar ook zonder het gebouw binnen te gaan is het aardig om te beseffen dat op deze plek beslissingen werden genomen die uiteindelijk grote gevolgen zouden hebben voor Nederland.

Iets verderop ligt het Hof van Nederland, tegenwoordig ingericht als museum over vrijheid, bestuur en de ontwikkeling van Nederland. Dat klinkt aanvankelijk vrij abstract, maar de presentatie maakt het onderwerp behoorlijk toegankelijk.

Vooral de videopresentatie in twee delen vind ik sterk gedaan. Historische gebeurtenissen zijn daarin vertaald naar de vorm van hedendaagse journaaluitzendingen, waardoor politieke spanningen en beslissingen uit het verleden ineens veel directer binnenkomen.

In de zalen daarna wordt vrijheid vanuit verschillende perioden en invalshoeken bekeken. Het gaat onder meer over de Republiek, godsdienstvrijheid, bestuur, handel en de vraag wie in verschillende tijden wel en niet over bepaalde rechten beschikte. Ook de keerzijde van die vrijheid komt aan bod, bijvoorbeeld in relatie tot koloniale handel en slavernij. Bezoekers worden daarbij regelmatig uitgenodigd om zelf na te denken over wat vrijheid voor hen betekent.

Een van de laatste onderdelen gaat over privileges. Hier krijgt het museum voor mij een duidelijk activistische toon. Er wordt gewerkt met kenmerken als afkomst, huidskleur, seksuele oriëntatie, opleidingsniveau en geboorteplaats, waarbij bepaalde combinaties automatisch meer maatschappelijke voordelen toegeschreven krijgen dan andere. Ik snap wat het museum hiermee wil laten zien, maar de uitwerking vind ik behoorlijk generaliserend. De blanke, heteroseksuele man die in Nederland is geboren en theoretisch is opgeleid, komt al snel bovenaan de privilege-ladder terecht, terwijl individuele omstandigheden nauwelijks een rol lijken te spelen.

Dat roept bij mij meer weerstand op dan reflectie. Niet omdat verschillen in kansen niet bestaan, maar omdat een mens zich wat mij betreft lastig laat samenvatten in een rijtje vinkjes. Wie hier rondloopt, krijgt daardoor aan het einde niet alleen geschiedenis voorgeschoteld, maar ook een vrij nadrukkelijke hedendaagse visie op maatschappelijke verhoudingen. Dat mag in een museum, maar het is goed om te beseffen dat dit deel een duidelijk andere toon heeft dan de historische presentaties ervoor.

14:00 uur – vervolg van de wandeling door Dordt

In de Voorstraat word ik onverwacht geconfronteerd met een recente tragedie. Eerder deze week is hier een kind aangereden door een bestelbus. Op de plek van het ongeluk is inmiddels een kleine herdenkingsplaats ontstaan. Ik blijf er even staan. Het contrast met mijn tot dan toe zorgeloze dag in Dordrecht kan nauwelijks groter zijn.

Ik merk dat het me raakt en dat mijn goede humeur van na de lunch een flinke knauw heeft gekregen. Tijd om mijn aandacht weer te verleggen naar wat luchtigers.

Even verderop kom ik bij het Magazijn. Velvet CD’s & Vinyl is zo’n winkel waar je gemakkelijk langer blijft hangen dan gepland. Naast platen en cd’s liggen er ook filmrolletjes en spullen om analoge fotografie te ontwikkelen. Dat brede assortiment maakt het meer dan alleen een platenzaak.

Niet veel later loop ik langs Wereldwijven Ateliers. Hier werken vrouwen met verschillende achtergronden aan textiel, mode en andere creatieve producten. Het is een sociaal initiatief met een duidelijke lokale functie, maar tegelijkertijd ook gewoon een leuke plek om even binnen te kijken.

14:45 uur – Groothoofdspoort

Via de oude havens loop ik richting de Groothoofdspoort, een van de bekendste historische poorten van Dordrecht. Het gebouw valt niet alleen op door zijn ligging aan het water, maar ook door de rijke versieringen. Boven de doorgang staat de Dordtse Maagd afgebeeld, met ontblote borst. Dat detail trekt tegenwoordig misschien sneller de aandacht dan vroeger, maar het past binnen de symboliek waarmee steden en deugden eeuwenlang als vrouwelijke figuren werden uitgebeeld.

Vanaf hier wandel ik verder langs de Damiatebrug en de historische havens. Het Dordts Patriciërshuis laat ik deze keer aan me voorbijgaan.

Even verderop trekt het pand Stokholm mijn aandacht, een fraai historisch gebouw dat goed past tussen de pakhuizen en koopmanshuizen langs het water.

Aan de Kuipershaven staat bovendien nog een oude scheepslift, een tastbare herinnering aan de tijd waarin scheepsbouw en havenactiviteiten hier een veel grotere rol speelden.

De wandeling eindigt voor dit deel bij de Nieuwe Haven. Vanaf de kades heb je mooi zicht over het water, de bruggen en de historische bebouwing eromheen. Dit is zo’n stukje Dordrecht waar het maritieme verleden nog sterk aanwezig is. Na de drukte rond de winkelstraten voelt het hier bovendien een stuk rustiger.

15:05 uur – Huis van Gijn

Mijn volgende stop is Huis Van Gijn, een museum dat is gevestigd in het voormalige woonhuis van bankier en verzamelaar Simon van Gijn. Met de Museumkaart kan ik gratis naar binnen. In tegenstelling tot veel musea draait het hier niet alleen om losse voorwerpen in vitrines, maar vooral om het huis zelf. De kamers zijn ingericht alsof de bewoners ieder moment terug kunnen komen.

Dat gevoel begint al in de hal en de keuken. Op verschillende plekken hoor ik het tikken van oude klokken, waardoor het huis bijna letterlijk tot leven komt. In de keuken staan servies, gebruiksvoorwerpen en meubels, alsof het personeel er net nog bezig is geweest. Elders in het huis zie je rijk ingerichte salons, slaapkamers en werkvertrekken die een goed beeld geven van het leven van een welgestelde Dordtse familie rond 1900.

Simon van Gijn verzamelde tijdens zijn leven onder meer meubels, schilderijen, prenten, speelgoed en historische voorwerpen. Een groot deel daarvan is nog steeds in het huis te zien. Daardoor voelt een bezoek minder als een traditioneel museumbezoek en meer alsof je door een bewaard gebleven woonhuis uit een andere tijd loopt. Het zijn vooral de kleine details die het interessant maken: van wanddecoraties en porselein tot persoonlijke spullen die iets vertellen over het dagelijkse leven van de voormalige bewoners.

15:55 uur – Grote Kerk

Het weer is inmiddels flink opgeknapt en dus keer ik terug naar de Grote Kerk. Eerder op de dag vond ik het te bewolkt om de toren te beklimmen, maar nu breekt de zon geregeld door. Ik ben bovendien net op tijd: om 16:30 uur sluit de kerk. Binnen kijk ik eerst rond in het enorme kerkgebouw, waarbij vooral het orgel meteen de aandacht trekt.

Daarna begin ik aan de klim naar boven. De toren bereik je via smalle stenen trappen die op sommige stukken behoorlijk krap zijn. Naarmate ik hoger kom, worden de doorgangen smaller en merk ik steeds beter hoeveel meters ik inmiddels boven de stad zit. Het is geen klim waarbij je gedachteloos naar boven wandelt, maar dat maakt de beloning uiteindelijk des te groter.

Boven wacht een weids uitzicht over Dordrecht. De historische binnenstad ligt onder me, met de Grote Kerk als herkenningspunt tussen de daken, havens en waterwegen. In de verte zie ik hoe sterk Dordrecht door het water wordt bepaald. Met het zonnigere weer van dit moment ben ik blij dat ik mijn bezoek aan de toren tot het einde van de middag heb uitgesteld.

Als de klok half vijf slaat, is het tijd om weer naar beneden te gaan. De kerk sluit en daarmee zit ook mijn bezoek aan de Grote Kerk erop.

17:00 uur – vrijmibo

Het is vrijdagmiddag vijf uur, een prima moment voor een vrijdagmiddagborrel. Ik strijk neer op het terras van Centre Ville, midden in het centrum van Dordrecht. Inmiddels zit ik heerlijk in de zon bij een aangename temperatuur van 23 °C. Een parasol of ander stukje schaduw heb ik op dit moment absoluut niet nodig.

Op de wisseltap staat vandaag Affligem Wit. Dat komt goed uit, want zo’n fris witbier past perfect bij een zonnige middag in juli. Na een dag wandelen door Dordrecht smaakt dat eerste glas extra goed. Even niets meer hoeven, alleen zitten en de stad aan me voorbij zien trekken.

Na mijn drankje loop ik verder en kom ik in de Vleeshouwersstraat terecht. Boven het straatje hangen tientallen vlaggen uit allerlei landen, opgehangen door lokale ondernemers en bewoners om de straat een eigen en gastvrij karakter te geven. Dat vormt een opvallend contrast met het verleden, want vroeger was dit het domein van de vleeshouwers: slagers die hier dieren slachtten en verwerkten, waarbij afval via gootjes richting de havens werd afgevoerd.

Tegenwoordig vind je er vooral kleine winkels, boetieks en lokale ondernemers. De internationale vlaggen moeten bovendien uitstralen dat iedereen hier welkom is, ongeacht herkomst.

17:45 uur – eten bij Finn’s

De bezienswaardigheden van Dordrecht hebben hun deuren inmiddels gesloten. Ik had nog twee plekken op mijn lijstje staan, maar die ga ik vandaag niet meer halen. Op een van de terrassen zou ik het zonder moeite nog een paar uur kunnen volhouden, maar ik besluit toch te gaan eten en mijn dag in Dordrecht langzaam af te ronden. De volle twaalf uur ga ik daardoor niet aantikken.

Voor het diner kies ik Finn’s Eten en Drinken, in een deel van de binnenstad waar ik vandaag al meerdere keren doorheen ben gelopen. Vooraf bestel ik een knoflookpinsa met smeersels. Lekker, maar voor één persoon is het wel erg veel.

Als hoofdgerecht neem ik een combinatie van sparerib en shortrib. Ook dat smaakt prima, al springt het voor mij niet echt boven de middelmaat uit.

Een dessert laat ik achterwege. Met een pilsje en een fles bruiswater van 75 centiliter erbij komt de rekening uit op € 52,50. Geen verkeerde maaltijd, maar ook niet eentje waarvoor ik speciaal terug naar Dordrecht zou reizen.

19:37 – met de trein terug

Na het eten wandel ik in ongeveer twintig minuten terug naar het station. Het is er opvallend rustig voor een vrijdagavond en mijn trein staat gewoon op tijd aangegeven. Ook het vertrek verloopt volgens schema.

Pas bij Lage Zwaluwe komt er wat vertraging in de rit, omdat een goederentrein problemen heeft bij een wissel. We staan ruim vijf minuten stil, maar uiteindelijk valt de vertraging mee.
Iets na achten ben ik terug in Roosendaal. Daarmee komt er een einde aan mijn dag in Dordrecht. De volle twaalf uur heb ik niet gehaald, maar ik heb ook niet het gevoel dat ik iets heb afgeraffeld.

Integendeel: ik heb uitgebreid door de historische binnenstad gelopen, meerdere musea bezocht, de toren van de Grote Kerk beklommen, goed gegeten en genoeg bijzondere details gezien om een aardig compleet beeld van de stad te krijgen. En dan heb ik zelfs nog een paar plekken moeten overslaan.

Onderweg moet ik nog even denken aan de uitspraak waarmee deze dag begon: ‘Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt.’ Na vandaag kan die wat mij betreft de prullenbak in. De versie die ik eerder op de muur zag, komt een stuk dichter bij mijn ervaring: ‘Hoe dichter bij Dordt, hoe mooier het wordt.’ Dordrecht heeft me in ieder geval meer verrast dan ik vooraf had verwacht.